வெற்றி பெறுவது எப்படி? அது காதலாக கூட இருக்கலாம்.

      14-2-2014 வெள்ளி அன்று மிகவும் ஆனந்தமாக மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். காரணம் நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் காதல் தான். ஆனால் பெண்ணின் மீது அல்ல. நான் விரும்பி பார்க்கும் ஆசிரியர் பணி மீதான காதல். என் வகுப்பறையில் நான் படிக்கும் தீரா நதி, காலச்சுவடு, உயிர்மை, உயிர் எழுத்து, காக்கை சிறகினிலே போன்ற இதழ்கள் இருக்கும். மாணவர்கள் காலை, உணவு இடைவேளை, மாலை என ஓய்வு நேரங்களில் படிப்பர். நான் புத்தகங்களை எடுத்து கையில் வைத்தாலே மகிழ்ச்சி கொள்வேன். என் வகுப்பறை முழுவதும் புத்தகங்களால் நிரப்ப ஆசை. என் இருக்கையின் அருகில் பெஞ்ச் ஒன்று இருக்கும். அதில் சிறுவர் வார இதழ்கள், மாத இதழ்கள், கவிதை, கட்டுரை, கதை, திருக்குறள், நன்னூல், நன்னெறி, சுய சரிதை என பல புத்தகங்கள் இருக்கும். என்னை பார்க்க வரும் அதிகாரி , குப்பையா வைத்திருக்கீறீர்கள் கொஞ்சம் நீட் செய்தால் என்ன ? என்பார். நான் சரி செய்கின்றேன் என உறுதி அளிப்பேன். ஆனால் மாணவர்கள் புத்தகங்களை வாசிக்க ஏதுவாக பரப்பியே வைத்திருப்பேன்.

       வகுப்பறையில் படிக்கும் பாடப்புத்தகங்கள் தகவலை மட்டும் தருபவை, நூலகம் சென்று விரும்பிய நூல்கள் படிக்க சொல்வேன். நூல் வாசிப்பு தான் நிரம்பிய அறிவு , ஆழ்ந்த புரிதலை தரும் என்பேன். வாசிப்பு மனிதனை முழுமையடைய செய்யும். வாசிப்பு மனிதனை மகிழ்ச்சியில் ஆழ்த்தும். புத்தகங்கள் நமக்கு எப்போதும் துணையிருக்கும் நண்பர்கள் என அடுக்குவேன். அவர்கள் குடியிருப்பு பகுதியில் உள்ள நூலகங்கள் குறித்து தகவல் தருவேன். சனி ஞாயிறு விடுமுறை, மாலை வீடு செல்லும் முன் நூலகம் செல்ல அறிவுறுத்துவேன். ஞாயிறு விடுமுறைக்கு பின் யார் நூலகம் சென்றது என்று கேட்பேன். பெண்களில் பலர் எங்க அப்பா கூட்டிகிட்டு போக மாட்டேன்னு சொல்லிட்டார் என்பார்கள். மாணவர்களில் சிலர் நூலகம் எங்கிருக்கு தெரியவில்லை என்பார்கள். மீண்டும் அட்ரஸ் சொல்ல வேண்டும். சிலர் போகாமல் படித்தேன் என்பார்கள். எல்லா பதில்களுக்கும் குட் என்பேன். அடுத்தவாரம் நூலகம் சென்று படித்து வா என்பேன். இப்படி நாட்கள் நீளும்.

காந்தி மீயுசியம் சென்றால் அங்குள்ள நூலகம் அழைத்து செல்வேன். வாட்ச் மேன்,” சார் அங்க போக கூடாது .சத்தம் போடுவாங்க..மத்தவங்க படிப்பு கெட்டு போகும் ”என்பார். நான் இருந்தாலும் அழைத்து செல்வேன்.என் வகுப்பில் பலர் ஊரகப் பகுதியில் இருந்து வருவதால் , அப்பகுதி ஊரக நூலகங்கள் விபரம் தந்து , செல்ல வற்புறுத்துவேன். ஊரக நூலகங்கள் பல சமயங்கள் திறக்க வாய்ப்பு இல்லை. கட்டாயம் சனி, ஞாயிறுகளில் இயங்குவதை பார்த்திருக்கின்றேன். நான் குடியிருக்கும் பகுதியில் , தபால் தந்தி நகர் விரிவாகத்தில் செயிண்ட் மைக்கேல் பள்ளி வாட்டர் டேங்க் அருகில் நூலகம் இருக்கிறது. நான் படிக்க சென்ற போது , அங்கு லைப்ரேரியனாக உள்ள பெரியவர், ”சார் நீங்க படித்த வார இதழ் இருந்தா லைப்ரேரிக்கு தாங்க” என்றார். எப்படியாவது நூலகத்தில் மக்களை படிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற உறுதிப்பாடுடைய நூலக அதிகாரிகள் இருக்க தான் செய்கின்றார்கள். ”புத்தகங்கள் வாசிப்பு என மாணவர்களிடம் ஆகாதது போகாதது சொல்லி பொழுது கழிப்பான். எப்ப பாரு ஒரு கதையை சொல்வான். புள்ளைக்கு தேவையில்லாத விசயத்தை சொல்வான் “ என்ற பெயர் தான் எனக்கு உண்டு. என்னிடம் படித்த மாணவர்கள் சாட்சி. 

ஐந்தாவது படிக்கும் மாணவன் நூலகம் செல்வானா? அதுவும் மெம்பர் ஆகி, புத்தகம் எடுத்து படிப்பானா? நூலகம் சென்று தான் படிக்கும் புத்தகத்தில் இருந்து குறிப்புகள் எடுப்பானா? நூலகத்திலிருந்து வர சாத்தியம் உண்டா? போன்ற கேள்விகளுக்கு, என் இரண்டு மாணவர்கள் சாட்சி. சுவர் சொல்லும் வரலாறு என்ற பாடம் எடுத்த போது , எப் ஏ பிராஜகெட் ஆக நான் செஞ்சிக்கோட்டை பற்றி தகவல்களை சேகரித்து வர சொன்னேன். தேவதர்ஷினி என்ற மாணவி, சார் நான் செல்போனில் இருந்து தகவல்களை கொண்டு வ்ந்துள்ளேன் என்றாள். ஆங்கிலத்தில் செல்போன் பயன்பாடு குறித்து விளக்கியதன் விளைவு. இரண்டு முழுத்தாள்களில் செய்தி கொண்டு வந்திருந்தாள். மகிழ்ச்சி அடைந்தேன். அப்போது கார்த்தி சார் நான் லைப்ரேரி போய் புக்கு எடுத்தேன் சார், கல் சொல்லும் கதை என்று இருந்தது. அதில் படித்தேன் . எல்லா கோயில்கள் பற்றி போட்டிருந்துச்சு என்றான். சபாஷ் என்றேன். காகிதத்தில் குறிப்புகள். ஆச்சரியம். என்னை நானே பாராட்டிகொண்டேன். வானில் பறந்தேன். சாதித்தவனாக உணர்ந்தேன். அருகில் இருந்த மணிப்பாண்டி கையில் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வைத்திருந்தான். சார் நானும் தேடினேன் . கிடைக்கவில்லை. அவன் வைத்துள்ள புத்தக தலைப்பு தன்னம்பிக்கை. சபாஷ். அனைவரையும் கைதட்ட சொன்னேன். கார்த்திக் நானும் வீட்டில் புத்தகம் எடுத்து வைத்துள்ளேன் என்றான். 30 கட்டணம் கட்டணும் என்று பிற மாணவர்களுக்கு லைப்ரேரி மெம்பர் ஆவது குறித்து சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். எனக்கு தன்னம்பிக்கை அதிகரித்து இருந்தது. 

இத்தனை நாள் புலம்பல் நிறைவேறிய சந்தோசம். உண்மையில் என் காதலுக்கு கிடைத்த வெற்றி. இப்போது ஆசிரிய பணியை இன்னும் கூடுதலாக காதலிக்கின்றேன். காதல் உண்மையாக இருப்பின் வெற்றி நிச்சயம் என்பதற்கு இதை தவிர வேறு உதாரணம் சொல்ல முடியாது. 

இந்த மாலைவேளையில் என் மாணவர்களில் எவனாவது ஒருவன் மதுரையில் இருக்கும் எதாவதொரு நூலகத்தில் எதாவது ஒரு மூலையில் அமைதியாய் படித்து கொண்டிருப்பான். குறிப்பெடுட்து கொண்டிருப்பான். இந்த நம்பிக்கை தான் என்னை வழி நடத்துகிறது.

காதலிப்பவர்கள் தூக்கில் தொங்க வேண்டியதில்லை...!

காலை பிரார்த்தனை கூட்டம் முடிந்து, எப்போதும் போல் தன்னம்பிக்கை விதையை தூவ ஆரம்பித்தேன். 

பிரச்சனையில் இருந்து நழுவுதல் தவறு என்பது என் கான்சப்டாக இருந்தது. எஸ்கேபிசம் தவறு என்று கதை சொல்ல ஆரம்பித்தேன். வாசிக்க வரவில்லை, எழுத தெரியவில்லை என வாசிப்பதிலும் , எழுதுவதிலும் இருந்து நழுவுதல் என்பது நம்மை நாமே ஏமாற்றுவது, நாம் கொண்ட குறிக்கோள்(டாக்டர், இஞ்சினியர், ஐஏஎஸ், ஐபிஎஸ்) தோல்வியில் முடிய காரணமாகிவிடும் . சில சமயம் நம் குறிக்கோள் மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்தி, கோபத்தை உண்டாக்கும். கோபம் பொல்லாதது என்றேன். என் வகுப்பில் பயிலும் கார்த்தி,” சார் ,எங்க வீட்டு பக்கம் இப்படி தான் சார் ஒரு அண்ணம் தோத்துவிடுவோம்... என்று தூக்கு போட்டு கொண்டார்” என்றான். எதுக்குடா என அருகில் இருந்த அய்யப்பன் கேட்டான்.

” அந்த அண்ணன் ஒரு பிள்ளைய காதலித்தாங்க. அவுங்க அம்மா , அவுங்க அண்ணன் பெண்ணை கட்டிக்க சொன்னாங்க. அவுங்களுக்கு பிடிக்கல. அதுக்காக அந்த அண்ணன் சண்டை போட்டிருக்காங்க. ஆனா அவுங்க அம்மா ஒத்துக்கல. கட்டின அண்ணன் பொண்ணத் தான் கட்டணும் இல்லை செத்து போன்னு சொல்லியிருக்கு. அவுங்க மாமாவும் தன் பெண்ணை கட்டிக்க சொல்லியிருக்கு. கட்டினாலும் கட்டி வச்சுடுவாங்கன்னு.. கடைசியில அந்த அண்ணன் நேத்து தூக்கு மாட்டிகிடுச்சு...” என முடித்தான் கதையை.

அருகில் இருந்த அய்யப்பன், “ ஏண்டா , அவுங்க மாமா பொண்ணு நல்லா இருக்காதா? “ என கேட்டான்.
”போடா ... அந்த அக்கா சிவப்பா அழகா சினிமா ஸ்டார் மாதிரி சூப்பரா இருப்பாங்க...”
”உனக்கு எப்படிடா தெரியும்...”
“ அவுங்க எங்க சொந்தக்காரங்க.. அந்த அண்ணனோட அம்மா எனக்கு ஆயா முறை வேண்டும்”
”இதுக்கெல்லாமாடா தூக்குல தொங்குவாங்க...”அருகில் இருந்த மணிகண்டன்.
”ஏன் சார் ...அந்த அக்காவ கட்டிக்க முடியாதுன்னு நினைச்சு தானே ...மாமா பொண்ணுக்கு கட்டிவச்சுடுவாங்களோன்னு நினைச்சு ..பிரச்சனையில் இருந்து தப்பிக்க தானே தூக்கில் தொங்கிட்டாங்க...”
”சூப்பர்டா... எப்படி பாடத்தோட பொருத்துறான்...இவன் பெரிய வாத்தியார வருவாண்டா...”
“ அவன் போலீஸ் அதுவும் ஐபிஎஸ்” என்றான் சஞ்சை.
நல்லது நாம் இப்போது தமிழ் பாடம் படிப்போம் என்றேன்.

தன்னம்பிக்கை தாத்தா கதை சொல்கிறேன் என்றான் தங்க மணி. மூணு வரியில் சொல்ல வேண்டும் என்றேன். பக்கத்து ஊருக்கு போகணும்ன்னா மலையை சுற்றி தான் போகணும். தூரத்தை குறைக்க மலையை குடைந்து வழி அமைக்க வேண்டும். தாத்தா அனைவரையும் அழைத்தார். யாரும் வரவில்லை. இது ஆகாத வேலை என்று சென்றுவிட்டனர். ஆனால் தாத்தா காலையில் கடப்பாரை கம்பியுடன் மலையை வெட்ட ஆரம்பித்தார். அனைவரும் அவரை பார்த்து சிரித்தனர். நான் இறந்தாலும், எனக்கு பின் என் மகன் இந்த மலையை உடைப்பான். அதன் பின் என் பேரன் இந்த மலையை உடைப்பான் என்றார். அனைவரும் அவரின் தன்னம்பிக்கையை வியந்து மலையை குடைய ஆரம்பித்தனர். வழி கிடைத்தது. சூப்பர் என்று பாராட்டினேன்.

இப்படி மெதுவாக கற்றல் பணி நடைப்பெற்றது. இடைவேளை வந்தது.

மணி கார்த்திக்கை பார்த்து , அந்த அண்ணன் உங்க அடுத்த வீடா ? என கேட்டான். ஏன் கேட்கிற ?என்றேன். ”இல்லை சார் பேய்யா வந்து சுத்துவாரு அதான் சொல்ல வந்தேன் .“
” அடுத்த தெரு. அந்த காம்பவுண்டுல ஹவுஸ் ஓனர் பையனும் கத்தி வச்சு குத்தி கொன்னுபுட்டாங்க.”
பாத்தீங்களா சார்.. அந்த ஆவி தான் தூக்கில தொங்க வச்சுருக்கும்”
“ ஆமா..சார்... இப்ப அந்த காம்பவுண்டுல எல்லோரும் காலி பண்ணிட்டாங்க. எங்க ஆயாவும் ஹவுஸ் ஓனரும் தான் இருக்காங்க...” என்றான்.

எனக்கு உயிர்மையில் இந்த மாதம் படித்த சாருவின் பேய் கதை நினைவில் வந்தது. “கீழே குருதி தோய்ந்து கிடக்கும் நாக்கையும், கண்களையும் எடுத்துத் தின்று பசியாறுவான். மனித உடம்பில் அவனுக்குப் பிடித்தமானது மூளை. சடங்கு முடிவதற்குள் கபாலமும் உடைபட்டுத்தான் இருக்கும். அதிலிருந்து மூளையை எடுத்து உண்பான்.” ( இந்தவார உயிர்மை ’இல்லாதவர்களின் நிழல்கள்” சாரு நிவேதிதா)
அதற்குள் வரிசையாக அவரவர் வீட்டுப்பகுதியில் நடந்த பேய்கதைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தனர். நானும் பேய்கதைகள் எழுதும் அளவுக்கு திகில் நிரம்பிய கதைகள் பல வெளிவந்தன. கணக்கு பாடம் படிப்போம் என்றேன். சார் ஆங்கிலம் என்றான் ஒருவன். சரி ஆங்கிலம் படிப்போம் என்று மெல்ல ஆங்கிலத்தில் உரையாட தொடங்கினோம்.

மதியம் சாப்பாட்டு நேரம் . வட்டமாக அமர்ந்து மாணவர்களுடன் உணவு அருந்துவது வழக்கம். அப்போது மீண்டும் அழகேஸ்வரி என்ற அழகி ... காதல் தோல்வியில் முடிந்த தூக்கு கதைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். வரிசையாக ஏரியா வாரியாக காதல் தோல்வியால் முடிந்த தூக்கு கதைகளை சொல்ல ஆரம்பித்தார்கள். என் ஆசிரிய தோழன் செல்வக்குமார் , மதம் மாறி காதல் திருமணம் செய்து கொண்ட நண்பன் ஒருவனுக்கு எம்ப்ளாய்மெண்டில் சிறப்பு பதிவு செய்ய தேவையான அரசாணையை கேட்டான். கொடுக்கிறேன் என்றேன்.

காதல் பற்றி பேசுவது தவறு. காதல் புரிவது தவறு. சாதி என்ன என்று தெரிந்து காதல் கொள் . காதலித்து திருமணம் முடிப்பவன் அனாதை. அவனுக்கு எந்த உறவும் இருக்காது. காதலித்தால் சாவு தான் மிச்சம் என்பது போன்ற பயமுறுத்தல்கள் இருக்கத்தான் செய்யும்.

சாதி, மதம் மாறி திருமணம் முடித்தவர்களுக்கு அரசு வேலை வாய்ப்பில் சலுகைகள் வழங்கினாலும், காதல் என்பது கனவு பிரதேசத்தின் கனியாகவும். எழுத்தில் மட்டுமே வாழும் விசயமாகவும் உள்ளது. வருத்தத்துக்குரியது. காதலை வளர்க்க வேண்டாம். காதலர்களை வெறுக்காமலாவது இருக்க பழகுங்கள். அடுத்த தலைமுறையாவது சரியாகட்டும்.

மோடி அலைவீசும் இந்த நேரத்தில், பார்க் பீச் பொது இடங்களில் கூடும் காதலர்களை பாசிச மதவாத பழமைவாதியினர் என்ன செய்யவிருக்கிறார்கள் என்று பார்ப்போம். ஓட்டுக்களை குறி வைத்து இருக்கும் இவர்கள் மாறியிருக்கிறார்களா ? நாளை வரை காத்திருப்போம்.

நான் காதலிக்கும் வனப்பேச்சி...!

காதல் வயப்பட்டவனாய் கனிந்த காதலை மனதிலேந்தி , கையில் ரோஜா செடி , அவள் வீட்டு வாசலில், அவள் எழுந்து கோலமிடும் முன்பே பதியமிட திட்டமிட்டு செல்கின்றேன். அவள் எனக்கு முன்பே வாசல் தெளித்து , ஒரு வனத்தை உருவாக்கி இருந்தாள். அதில் அவளும் நானும் காதல் புரிவதாக செய்தியை மறைத்து வைத்திருந்தாள். யாரும் அறியாத சமயத்தில் ரோஜா செடியுடன் வனம் புகுந்தேன். தேடினேன். வழியில் , வனபேச்சியிடம் அவள் இருப்பிடம் கேட்டேன். அவள் ஒற்றை புன்னகையுடன் மறைந்தாள். என்ன நினைத்தாலோ தெரியவில்லை , என் கையில் இருந்த ரோஜா செடியை பறித்துக் கொண்டாள். மலர்ந்து இருந்த ஐந்து ரோஜாக்களை எடுத்து கொண்டு, செடியை தூக்கி எறிந்தாள். ரோஜாவின் இதழ்களை ஒவ்வொன்றாக பிய்த்து போட , அது வீழ்கின்ற இடமேல்லாம் , தங்கமென மின்ன , இருபுறமும் பசுமையின் ஊடே அவளின் வாசனை வந்தது. எல்லோருக்கும் ஒரு வாசனை உண்டு. அவள் வாசனை என்னை வழிநடத்த ,அவளை தேடி விரைகின்றேன். காற்றின் ஈரப்பதம் மிகுதியால் குளிர்ச்சி அதிகமாய் இருந்தது. அடர்ந்த காட்டினுள் தேடுதல் தீவிரமானது. வாசனையும் தீவிரமாகவே அவள் வெகு அருகில் இருப்பதாக உணர்ந்தேன். அப் போது, எதிரில் வனபேச்சி மீண்டும் தோன்றினாள். உற்று கவனிக்கிறேன். இப்போது என்னை பின்னால் இருந்து யாரோ கட்டிப் பிடிக்கின்றனர். எதிரில் இருந்த வனபேச்சியை காணவில்லை. கரங்கள் தொட்ட வேளையில் உணர்கின்றேன் , அந்த மென்மை என்னவளுடையது தான். இன்னும் ஐந்து நிமிட நடையில் காதல் மரம் வந்துவிடும் என்று காதில் கிசுகிசுத்தாள். உற்று கவனித்தேன். அதில் கனிகள் பறித்து புசிப்போம்.அதன் ருசியில் நீ என்னை கண்டுபிடி. அதுவரை திரும்பி பார்க்காமல் என்னை அழைத்து செல் என்ற போது. குரலில் வித்தியாசம் அறிந்து, நீ என்னவள் அல்ல , முடியாது என்றேன். வாழ்வில் அவளை தவிர வேறு யாரையும் நான் சுமப்பதில்லை, இதை அவள் அறிவாள். சந்தேகிக்காத காதலிகள் உண்டோ! வானம் அதிரும் படியாக சிரிப்பொலி கேட்டது. ஏன் என்னை பயமுறுத்துகிறாய்? என்றேன். ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போது சிவப்பு கலர் மீது கொண்ட மோகத்தால், உடன் பயிலும் அம்முவை உன் மனதில் சுமந்தாய். இரண்டாம் வகுப்பில் நீ விரும்பி சுவைக்கும் முறுக்கு நொறுக்க கொடுத்தால் (தினமும்) ஊர்மிளாவை சுமந்தாய். ஐந்தாம் வகுப்பில் உனக்கு வீட்டுப்பாடம் எழுதி கொடுத்ததால் கண்ணம்மாவை சுமந்தாய். ஏழாம் வகுப்பில் நீளமுடியில் மயங்கி நிவிதாவை சுமந்தாய். இருவருடம் முன்பு கூட கருப்பு தான் உண்மையான நிறம் என சொல்லி கண்ணகியை சுமந்தாய் . இப்படி உண்மையை அடுக்கிக் கொண்டே போனது அந்த குரல். போதும் நிறுத்து என்று எரிச்சல் கொண்டேன். அவையெல்லாம் அறியாமல் சுமந்தவைகள். இப்போது அவள் இன்றி நான் இல்லை. அவளைத்தவிர வேறு யாரையும் நான் சுமப்பதில்லை. இறங்கு என்றேன். முதுகில் இருந்து இறங்க வில்லை. இப்போது முன்பு போல் பாரம் உணரமுடியவில்லை. அவள் இறங்கி இருக்க கூடும். இப்படி இருந்தும் இல்லாமலும் இருப்பது தான் காதல் உணர்வா! மெல்ல நடக்கின்றேன்.அவளின் வாசனை தீவிரமாக வருகிறது. இப்போது என் உதடுகளை யாரோ வருடுவது போல உணர்கின்றேன். யாரோ எனக்கு முத்தம் கொடுக்கிறார்கள். இந்த உணர்வு நிஜம். நீங்கள் முத்தம் கொடுத்ததுண்டா? இல்லையெனில் இப்போதே உங்கள் காதலியை தேடி சென்று இதழ்களை சுவையுங்கள். முத்தம் உங்களில் உள்ள(ம்) உணர்வுகளை அப்படியே உடலின் எல்லா பாகங்களுக்கும் கடத்தும் ஹை வேல்ட் டிரான்ஸ்பாரம் ஆகும். ஒவ்வொரு முத்தமும் உங்களை அவளின் இதயத்தில் நீங்கா இடம் பிடிக்க செய்யும். நான் முத்தம் கொடுத்த அந்த நாளை நினைத்துப் பார்க்கின்றேன். அது ஒரு மழைப் பொழுது. தூறல் நின்ற சமயம் ஆகும். அவள் கரங்கள் பற்றி யாருமற்ற வீதியில் நடக்கின்றேன். ஏதோ உந்துதலில், தீடீரென்று வீதிகளை சுற்றி பார்க்கின்றேன். யாரும் இல்லை என்பதை உணர்கின்றேன். அவளின் தலையை பிடித்து, அவள் உதட்டை என் உதட்டால் கவ்வி, என் சுவாசத்தை அவளுள் செலுத்தினேன். அப்போது அவள் பதறிப் போனாள். அதன் பின் முத்தம் அற்ற நாட்களே இல்லை. அவள் அடைந்த அதே பதற்றம் இப்போது எனக்கு ஏற்படுகிறது. என் எச்சில் உறிஞ்ப்படுகிறது. ;உதட்டில் உணர்வுகள் ,சுவையாகத்தான் பரிமாறப்படுகின்றன. சபலம் தட்டுகிறது. இருப்பினும் அது அவள் இல்லையென்றால் என்ன செய்வது? என் தலையை அழுந்த பிடித்து ....விவரிக்க முடியாத உணர்வில் ஒரு முத்தம். அவளை, என் அவளை முற்றிலும் மறந்தேன். முத்தம் முத்தம் ஆனந்தம். அதே மயக்க நிலையில் இருந்து இன்னும் மீளவிலை. நான் என்ற நினைவை அற்று, தான் என்ற அகந்தை மறைந்து , ஏதோ ஒரு தியான நிலையில் இருக்கின்றேன். எங்கிருந்தோ ஆலம் விழுது போன்ற நீண்ட காதல் மரத்தின் கரங்கள் என்னை சுற்றி தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டு போகிறது. தூரத்தில் வனப்பேச்சி ஒரு புள்ளியாய் தெரிகின்றாள். காதல் மரம் தன் கரங்களால் என்னை பற்றி தூக்கி செல்கிறது. மரம் இரண்டாக பிரிகிறது. கதவு போல திறந்து . இப்போது வன பேச்சி என்னை நோக்கி வருகிறாள். மிக அருகில். உற்று நோக்குகின்றேன். அது என்னவள். மிக அழகாய். அவள் வாசம் அந்த மரம் முழுவதும் நிரம்பியுள்ளதாய் உணர்கின்றேன். கனிகளை தருகின்றாள். புசிக்கின்றேன். அவள் இதழ்கள் தான் கனியாக மாறியிருக்கின்றன . சுவைத்த போது உணர்ந்தேன். காதல் மரத்தின் உள்ளே அவளும் நானும் நுழைகின்றோம். தன் கரங்களால் என்னை தழுவிக் கொண்டு , தன் நாவினால் காதல் சுவையூட்டிக் கொண்டு, இதழ்களின் வழியாக காதல் மொழி பேசிக்கொண்டு செல்கின்றோம். நான் கொண்டு வந்த ரோஜா செடி .... வழியெங்கும் பூத்து குலுங்குகிறது. வண்ண வண்ண ரோஜா மலர்கள் பூத்து வாசனை பரப்புகின்றன. இப்போது அந்த வனத்தில் நானும் அவளும் மட்டும். ஆதாம் ஏவாள் காலம் . உடைகள் இல்லா நிர்வாண காலம். அவளை நானும், என்னை அவளும் ரசிக்கின்றோம். இன்னும் தூங்கலையா ...? இது என் வனப்பேச்சி கட்டிலிருந்து அதட்டுகிறாள். காதல் கனவில் இருந்து வெளிவருகின்றேன். ஏனென்றால் அவள் எப்போது வேண்டுமானாலும் இரத்த காட்டேரியாக மாறும் சாத்தியம் உண்டு.

இந்த கெட்டவார்த்தைகளை படிக்க வேண்டாம்.

கெட்ட வார்த்தை என்ற நல்ல வார்த்தை 
-------------------------------------------------------
தவிர்க்கமுடியாத, மிகவும் சிரமத்திற்குள்ளாகும் தருணங்களில், எப்போதாவது படித்த ஏதாவது ஒரு விசயத்தை அசைப்போட்டு சிரித்துக் கொள்வதுண்டு. அப்படி தான் இன்று காலை வகுப்பறையில் நுழைந்த பையன் , ”சார், இவன் கெட்ட வார்த்தை பேசுறான் சார்...” என்றான். உடனே இசையின் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தது. “நான் கெட்ட வார்த்தைகள் அர்த்தமற்றுப் புழங்கும் நிலத்திலிருந்து வருகிறேன். அங்கே சும்மாணாச்சிக்கும் கோபப்படுவது, நிஜமாகவே சினம் கொள்வது, மண்ணள்ளித் தூற்றுவது என எல்லாவற்றிற்கும் கெட்ட வார்த்தைகள் தான். அங்கே போலியாக நடிப்பது , காதலாகிக் கசிவது, நெஞ்சைப் பிளந்து காடுவது என எல்லாவற்றிற்கும் கெட்டவார்த்தைகள் தான்” -இசை. (அதனினும் இனிது அறிவினர் சேர்தல், பக் 16 )

விசாரித்தேன். இனிமேல் இப்படி சொல்லாதே என அனுப்பிவைத்தேன். நான் திட்டவில்லை என வாதிட்டான். இசை சொல்வது போல் நெஞ்சை பிளந்து காட்ட உபயோகித்தது தான் அந்த வார்த்தை என்பது புரிகிறது. அதன்படி அது நல்ல வார்த்தையாகவே தோன்றியது. புகார் தெரிவித்த இவனின் கையெழுத்தைப் பார்த்து,
”கோத்தா ..என்னாமா எழுதுறாண்டா.. எழுத்துன்னா இப்படிதாண்டா இருக்கணும்..” என்று சொல்லியிருக்கிறான். ஒரு இலக்கியவாதியாக, அவன் இவனை பாராட்டி தான் பேசியுள்ளான் என்பது உண்மையானாலும், ஆசிரியராய் என் நிலை மாறாமல், ’தவறான வார்த்தைகளை , தீய வார்த்தைகளை உபயோகிக்க கூடாது’ என்று காறாராக சொல்லி அனுப்பினேன். அவன் வாய் முணு முணுத்தது. சிரித்தேன். அவன் முறைத்தப்படி, முணுமுணுத்தே சென்றான். நிச்சயம் இந்த முறை அவன் சொல்லும் வார்த்தை நல்ல வார்த்தை அல்ல என்பது மட்டும் புரிந்தது. இப்படி தான் நாம் நல்லது செய்ய நினைத்து அது நமக்கே கெட்டதாக முடியும். கணக்கு தப்புவது இயற்கையே.

கணக்கு என்றவுடன் எளிய முறையில் கணக்குகள் கற்று தருவது நினைவுக்கு வருகிறது. இன்று கற்றுக்கொடுத்தது. ஒன்றாம் ஸ்தானம் ஐந்தில் முடியும் ஒரே எண்களை பெருக்கும் எளியமுறையை கற்று தந்தேன். 25 x 25 போன்று ஐந்தில் முடியும் எண்களை பெருக்க கிடைக்கும் விடையின் கடைசி இரண்டு இலக்கங்கள் 25 ஆகும். எனவே 25 போட்டு கொள்ளவும் . 5 ( ஒன்றாம் ஸ்தானம்) தவிர்த்து உள்ள பிற எண்களை பார்க்கவும். இந்த கணக்கில் 2. ஆகவே ( 2 )அதனுடன் 1 யை கூட்டவும். கூட்டி வரும் தொகையை அந்த கூட்டிய எண்ணுடன் பெருக்கி 25க்கு முன்னால் போடவும் .விடை கிடைத்துவிடும் . 3 X 2 = 6: 25க்கு முன்னால் போட 625 என கிடைக்கும் என்றேன். 135 X 135 எனில் கடைசி இலக்கம் 25. ஒன்றாம் ஸ்தானம் தவிர்த்து உள்ள எண் 13 . ஆகவே 13 வுடன் 1 ஐ கூட்ட 14. பின் 13ஐ 14 வுடன் பெருக்க 182. விடை 18225. சரியா இல்லையா என்பதை உங்கள் கால்குலேட்டர் மூளைக்கொண்டு சரிபார்க்கவும்.

இப்போதும் வகுப்பின் பின்புறம் இருந்து , நல்ல பதத்தில் ஒருவன்,” .......,ரெம்ப ஈஸியா இருக்கிதுல்ல” என்றான். அவன் பாராட்ட தான் செய்தான் என்பது உண்மையாக இருந்தாலும், நகர வாழ்வில் கெட்ட வார்த்தைகள் அர்த்தமில்லாமல் , மிக நல்லவார்த்தைகளாக புழங்குவதை பார்க்கும் போது மனது வெம்புகிறது. மாணவனை அழைத்தேன். யார் இது மாதிரி பேச கற்றுக் கொடுப்பது என்றேன். ”சார் ,இதையெல்லாம் போய் கெட்ட வார்த்தை..ன்னா மத்த வார்த்தைகளை யெல்லாம் என்ன சொல்றது. எங்க வீட்டுபக்கம் இதவிட செமயா திட்டுவாணுங்க. சாரி சார் இனி வகுப்பில் பேசலா ”என்றான்.
எங்கப்பா டீ நல்ல இருந்துச்சுன்னா...எங்கம்மாவ பார்த்து “தாயோலிமவ ..இன்னைக்கு டீ சூப்பாரா போட்டுடிருக்கான்னு சொல்லுவாறு...”. “கெட்ட வார்த்தை பேசக்கூடாது என்று அப்பாவிடம் சொல்லவேண்டும் தம்பி” என்றேன். ”அப்பா உன்னை திட்டுதுண்ணு சொன்னா, எங்கம்மா சொல்லுது... அப்பா திட்டலைடா நான் போட்ட டீ நல்லாஇருக்குன்னு சொல்லுது ன்னு அம்மா சொல்றாங்க சார்...” என்கிறான்.

குட்டி கதை சொல்லுங்க என்றனர். ஒரு வீட்டுல ஒரு கிளி வளர்த்தாங்க. அந்த கிளி நல்லா பேசும். ஆனா கெட்ட கெட்ட வார்த்தையா பேசும். கெட்ட வார்த்தை பேசக்கூடாது என்று சொல்லி பார்த்த , அதன் உரிமையாளர், ஒரு முனிவரிடம் அழைத்து போய் காட்டினார். கிளியின் கெட்டவார்த்தைகளை கேட்ட , அந்த முனிவர் சாபமிட்டார். இனி நீ கெட்ட வார்த்தைகளை பேசினால், உன் தலையிலிருந்து ஒவ்வொரு முடியாக தானாக உதிர்ந்து விடும் என்று சாபமிட்டார். அன்றிலிருந்து அந்த கிளி கெட்ட வார்த்தைகளை பேசுவதில்லை என்றேன். உடனே ஒருவன் சார் அது பெம்பள கிளிதானே சார்...அதான் முடி உதிரது பத்தி கவலை வருது என்றான். அடுத்தவன் ,சார், இனி நீங்களும் சாபம் போடுங்க சார்..அப்பதான் கெட்ட வார்த்தைகள் பேச மாட்டார்கள்” என்றான். தம்பி கதை முடியல.. என்றேன். சார் போதும் என்றான். டேய் கெட்ட வார்த்தை பேசினா சார் முனிவர் மாதிரி சபித்துவிடுவார் என்று கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தனர். வகுப்பறையில் நானும் கதையை அத்துடன் முடித்து விட்டேன்.

மீதிக் கதையை உங்களிடம் சொல்லி தானே ஆக வேண்டும். சில ஆண்டுகள் கழித்து , கிளியின் உரிமையாளரை பார்க்க முனிவர் வந்தார். இப்போது அவரின் தலையில் முடிகள் இல்லை. முடிகள் கொட்டிப் போயிருந்தன. இதைப் பார்த்த கிளி
சிரித்தது. முனிவர் கிளியிடம் ,”நீ எதையாவது நினைத்து சிரிக்கிறாயா? “ என்றார். அதற்கு கிளி, “ இல்லை, இல்லை, நான் உங்கள் தலை ஏன் மொட்டையானது என்று நினைத்தேன் . சிரித்தேன் . அவ்வளவு தான் ”என்றது.

இப்போது நீங்கள் எதை நினைத்து சிரித்தாலும் பரவாயில்லை. நல்லவார்த்தைகளாய் புழங்கும் நிஜமான கெட்ட வார்த்தைகளை குழந்தைகளில் வாழ்க்கையில் இருந்து பிரிக்க வேண்டும். இதன் விபரீதத்தை உணர்ந்து நாம் அர்த்தமின்றி பயன்படுத்தும் கெட்டவார்த்தைகள் தவிர்ப்போம். அல்லது குழந்தைகள் முன் பேசாது இருப்போம்.

- மதுரை சரவணன்.

ஏடிஎம் செண்டரில் பணம் எடுக்க வரிசையில் நிற்கும் பெண்கள், கவனிக்கப்படவேண்டியவர்கள்...!

      என் கட்டுரைகளை தொடர்ந்து வாசிக்கும் எனது வாசகி , எனது சமீபத்திய கட்டுரைகளை படித்து , என்னிடம் ,”உங்கள் எழுத்து சமீபத்தில் நீங்கள் கொண்டாட விரும்பியவரின் எழுத்துக்களைப் போல் இருக்கிறது” என்கிறாள். அவளை அன்பிரண்ட் செய்வது என முடிவெடுத்து விட்டேன். செய்தும் விட்டேன். நான் யாரையும் போலச் செய்பவன் அல்ல என்பதை இதை விட எப்படி உணர்த்த முடியும். செய்தது சரிதானே என்று எப்போதும் நான் நியாயாம் கேட்பதில்லை. என் மனதிற்கு பிடித்ததை என்றும் செய்பவன். என்னுடன் இருப்பவர்களுக்கும் அதே சுதந்திரத்தை வழங்கியும் உள்ளேன்.
என் மாணவர்களிடமும் அவர்களுக்கு பிடித்ததை , விரும்பியதை செய்ய சொல்கின்றேன். யாருடைய வற்புறுத்தலுக்கும் உடன்படாதீர்கள். எவரின் திணிப்புக்கும் அடிமையாகி விடாதீர்கள் என்கின்றேன். நீங்கள் நீங்களாக இருங்கள். அதுவே நீங்கள் எதுவாக விரும்புகிறீர்களோ அதுவாக உயர்வத்துவதற்கு வழியை உருவாக்கும்.
நான் அவர்களுக்கு போதிப்பதெல்லாம் ஒருபோதும் தன்னம்பிக்கையை கைவிடாதீர்கள் என்பதை தான்.

      நான் கற்று கொடுப்பதெல்லாம் அவர்களிடம் உள்ள நம்பிக்கையை வெளிகொணர்வதற்கான வழிமுறைகளை மட்டுமே. அடிக்கடி தலைவாரிக்கொள்ளும் மாணவனை அருகில் இருந்த ஆசிரியர் கண்டித்தார். படிக்கிற வயசுல கண்ணாடி பார்க்கிறான் பாரு, படிக்கிற வேளையை பாரு என்று திட்டி அனுப்பினார். நான் அம்மாணவனை அழைத்து, அவர் திட்டியதற்கு வருந்தாதே, நீ தலைவரிக்கொள், மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய். உன்னிடத்தில் அற்புதமான கலைஞன் ஒழிந்துள்ளான். அவன் வெளிப்பட நீ முயற்சி செய்ய வேண்டும் . அதற்கு நீ நன்கு படித்தவனாகவும் இருக்க வேண்டும். படிப்போடு சேர்ந்த திறன் மட்டுமே உன்னை மிகப்பெரிய இடத்திற்கு இட்டு செல்லும் என்றேன். அவுங்க திட்டினதுக்கு நான் வருந்துகின்றேன். நீ எப்போதும் போல் தலைவாரிக்கொள் ஆனால் பள்ளியில் வகுப்பறையில் அடிக்கடி சீவிக்கொள்வதை தவிர்க்கவும் என்றேன். அவன் சிரித்தப்படி சரி என்று சென்றான். சென்றவன் என் பைக் கண்ணாடியை பார்த்து ஒரு கர்வத்துடன் தன்னம்பிக்கை கொண்டவனாய் , தன்னை தானே ரசித்தப்படி நடந்து சென்றான். இப்போது அவன் நன்றாக படிக்கிறான் என்பது தனி கதை. சிலர் பல நேரங்களில் நம்பிக்கை இழந்து விடுகின்றனர்.

     இன்று மாலை ஏடிஎம் செண்டரில் பணம் எடுக்க காத்திருந்தேன். எனக்கு முன்னால் இரண்டு வயதான பெண்மணிகள் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு முன்னால் ஒரு இளைஞன் நின்றிருந்தான். அதற்கும் முன்பாக ஆண் பெண் என மாறி மாறி ஏழு பேர் நின்றிருந்தனர். ஒவ்வொருவரும் சென்று பணம் எடுத்துவர குறைந்தது பத்து நிமிடம் ஆக்கினார்கள். எனக்கு எரிச்சல் வந்தது. எல்லோரும் ஏதோ இன்று தான் பணம் எடுப்பவர்கள் போல திணறிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அதில் பலபேர் மினிபேலண்ஸ் பார்த்து , அதன் பின் பணம் எடுத்தார்கள். இந்த எரிச்சலை நான் வெளிப்படையாகவே அங்க என்ன பாடமா நடத்துறாங்க...என்ன சொல்லுதுன்னு பார்த்து பட்டனை தட்டுவதற்கு இத்தனை நேரமா? என்று கத்தவும் செய்தேன். பத்தாயிரம் ரூபாய் எடுக்க முக்கால்மணி நேரம் ஆகிவிட்டது.

     நான் கையில் வைத்திருந்த ஏடிஎம்கார்டை பார்த்த என் முன் நின்றிருந்த வயதான பெண்மணி , இந்தியன் வங்கி கார்டா..வச்சுருக்கிங்க தம்பி... இழுத்து இப்படி சொன்னாள். எப்பவும் ஸ்டேட்பேங்க் ஏடிஎம் செண்டரில் தான் பணம் எடுக்க முடியுது. இந்தியன் வங்கி ஏடிஎம் சுத்த மோசம். எப்ப பாரு பணம் இருக்காது, இல்ல மிஷின் ரிப்பேர் , இல்லை கார்டு போட்ட மாட்டீக்குது . இது போன்ற அடுக்கடுக்காக புகார்களை கொட்டி தள்ளினார். எனக்கு விபரம் தெரிந்து நாராயணபுரம் இந்தியன் வங்கி ஏடிஎம் இப்படி தான் எப்போது சென்றாலும் இயங்காமல் உள்ளது. பின்பு பிற வங்கி ஏடிஎம்களில் தான் பணம் எடுக்க வேண்டியிருக்கிறது.

     பெண்கள் பணத்தை எடுத்து , எண்ணி அங்கேயே தனித்தனியாக பிரித்து தங்களுக்கு வசதியுள்ள எல்லா இடங்களிலும் பதுக்கி வைத்து செல்வதை கண்டேன். பாவம் பெண்கள் , தாங்கள் உழைத்து சம்பாதிக்கும் பணத்தை பதுக்கிதான் தன் பெற்றோர்களுக்கு உதவ வேண்டியுள்ளது என்ற நிலையை பார்க்கும் போது மனம் கணக்க தான் செய்கின்றது. கைநிறைய சம்பளம் வாங்கினாலும் தன் சகோதர சகோதரிகள், பெற்றோர்களுக்கு கொடுத்து உதவி செய்திட முடியாத கையாளாகத தனத்தை நினைத்து வெந்து புலம்பும் சகோதரிகளை பார்க்கும் போது ஆண்கள் மீது வெறுப்பு ஏற்படுகிறது. அதைவிட கொடுமை தங்களின் ஏடிஎம் கார்டை கணவனிடம் கொடுத்து , எப்போதும் அவர்களின் கைகளை எதிர்பார்த்திருக்கும் நிலமை. எனக்கு தெரிந்து ஒரு ஆசிரியர் தன் கணவனிடம் ஏடிஎம் கார்டை கொடுத்து விட்டு, குடிகாரனாகிய அவனிடம் அடிஉதை வாங்கி வருவதுடன், வீட்டு வாடகை கூட காட்ட முடியாமல் , தன் சக பணியாளர்களிடம் கடன் வாங்கி குடித்தனம் நடத்துவதை காண்கின்றேன். இந்த நிலமை மாற பெண்ணீயம் பேசினால் போதுமா என்பது தான் என் கேள்வியாக எப்போதும் இருக்கிறது. பெண்களுக்கு எப்போதும் தங்கள் மீது நம்பிக்கை பிறக்கிறதோ அன்று தான் இப்பிரச்சனை தீரும். ஆகவே நான் வகுப்பறையில் அறிவை விட , நம்பிக்கையை விதைக்கின்றேன். மாணவிகளிடம் தன்னம்பிக்கை விதைகளை தூவுகின்றேன்.

     நேரம் முக்கியமானது. நேரத்தை நாம் ஏடிஎம் செண்டர்களில் வரிசையில் நின்று தொலைக்கின்றோம். இது போன்ற சமூக சிந்தனைகள் உதிப்பதற்கு காரணமாக , சில வீணடிக்கும் நேரங்கள் அமைத்து விடுகின்றன. வாழ்க்கையில் எல்லா இடங்களிலும் , நாம் அறிந்து கொள்ள பாடங்கள் நிரம்பியுள்ளன. நாம் கவனித்தால் அது நமக்கு கிட்டும். ஒவ்வொரு நிமிடமும் தகவலோடு பயணிக்கிறது. ஒவ்வொரு நிமிடமும் நமக்கு சில புரிதல்களை தருகின்றன. ஒவ்வொரு நிமிடமும் நமக்கு ஒரு அனுபவத்தை தருகின்றன. இவை நம் தகுதியை மேம்படுத்துகின்றன.

     எனக்கு முன் நின்ற வயதான பெண்மணிக்கு கார்டை கொண்டு பணம் எடுக்க தெரியவில்லை. அதற்காக அவர் வருந்தவில்லை. தம்பி எனக்கு உதவுங்கள் என்று அழைத்தார். உதவினேன். அவர் சொன்னார். எங்கப்பா பணம் எடுக்க விடுறாங்க...செக்புக்கில கையெழுத்து வாங்கி அவுங்களே எடுத்துக்கிறாங்க...எதோ என் தேவைக்கு ஆயிரம் இரண்டாயிரம் என எடுத்து கொள்கின்றேன் என புலம்பினார். வயோதிகம் என்பது இம்மாதிரியான வேதனை குரல்களில் ஒலிக்கும் போது மனம் கஷ்டப்படுவது இயற்கையே. என் தாய் என் கண்முன் தோன்றினார். அவரும் பாவம் கால்கடுக்க வங்கிக்கு சென்று பணம் எடுத்துவருவதை நினைத்து வருந்துகின்றேன். என் தாய் ஏடிஎம் என்றால் அலர்ஜி என்பார் . இதுவரை கார்டு வாங்கியதில்லை. ஒருசமயம் வங்கியே வலுக்கட்டாயமாக திணித்தது. அவர் அதை இன்று வரை கையில் தொட்டதில்லை. இப்போது புரிகிறது சக பணியாளர்களின் எச்சரிக்கை உணர்வாக கூட இருக்ககூடும். நாங்கள் அப்படி அல்ல என்று சொன்னாலும் , அந்த தாய்க்கு தான் தெரியும் , அவரின் பாதுகாப்புக்கு என்ன செய்யவேண்டும் என்பது. அதுவும் ஒருவகை நம்பிக்கை தான்.

     இதற்கிடையில் தமிழ்வாசி என்னை அழைத்து சாரு நம் சந்திப்பை தரக்குறைவாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் என்றார். //மதுரையில் ஒருசில நண்பர்கள் gatecrash செய்து வந்து என்னோடு போட்டோ எடுத்துக் கொண்டு போனார்கள். அதுவா கொண்டாட்டம்? // என்ற சாருவின் வரிகளை மெயில் செய்தார். சாருவின் வாசகனாக நாம் அவருடன் புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டது நமது உரிமை. அதை அவர் குறை கூறவில்லை. அவரை நீங்கள் உங்களின் மனம் கவர்ந்த எழுத்தாளனாக பத்ரிக்கை பத்திகளை படித்து , தேடி சென்று வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி கொண்டது ஒரு வரபிரசாதம். அதற்கு உதவியாக இருந்தேன் என்பதில் பெருமிதம். சாரு எதிர்பார்க்கும் கொண்டாட்டம் என்பது வாசகர் வட்டத்திலுள்ள என் போன்றோர்களுக்கு மட்டுமே புரிகிறவிசயம். புத்தகம் வாங்குவதும் , பிரதியில் கையொப்பம் வாங்குவதும் கொண்டாட்டம் தான், தமிழ்வாசியை போன்ற ஆரம்பகட்ட வாசகனுக்கு என்பதும் சாருவுக்கு தெரியும். அவரிடம் பேசிய சில நொடிகளில் புயலிலே ஒரு தோணி யை செவ்விலக்கியங்கள் என்றும், அதை படிக்க சொன்னார். அதுபோன்று ஒரு நாவலை தான் எழுதப்போவதாக சொன்னார். விஜயகாந்த் நிலமை, மதுரையின் அரசியல் , தான் பஜாகாவுக்கு செல்லாமல் இருப்பது, மோடியை ஆதரிப்பது போன்ற பலவிசயங்களை கொட்டி தள்ளினார்.அதிமுக பாராட்டினாலும் , அதில் தன்னை இணைத்து கொள்வதில் தனக்கு உள்ள பிரச்சனை என சாரு உரையாடியதை என் நண்பர் தமிழ்வாசி உணர்வான் என்று நினைக்கின்றேன். ஆகவே சாரு கூற்றில் எந்த தவறும் இல்லை. நான் என் வருகையை முன்கூட்டியே பதியவில்லை என்பதால் நானும் உங்களுடன் வெளியேறினேன். தமிழ்வாசி பிரகாஷ் , சாருவை படியுங்கள். அவரை புரிந்து கொள்ளுங்கள். பின் நாம் ஒருதருணத்தில் கொண்டாடுவோம். இதுவும் ஒருவகை தன்னம்பிக்கை தான்.

மதுரை சரவணன்.

காந்தி இன்றைய பிம்பம்.....!

  மணி எட்டு. படுக்கையில் வார இதழ் படித்தப்படி படுத்திருக்கின்றேன். இந்த இரவை கழிக்க வேண்டியவனாய் படுக்கையில் புரண்ட படி வார இதழில் கவனம் கொள்கின்றேன். விடிந்தால் காந்தி இறந்த தினம். இருந்தாலும் நாளை தை அம்மாவாசை. அருகில் மகள் எஸ்.ரா தமிழில் மொழிப்பெயர்த்துள்ள வம்சி பதிப்பின் ஆலிஸின் அற்புத உலகம் படித்து கொண்டிருக்கிறாள். செல்போனில் அம்மா அழைத்தார் ,தம்பி நாளை காலையில் கோயிலுக்கு போகணும். விரதம் இருக்கணும். மதியம் விரதம் விடணும். அம்மா வீட்டுக்கு சாப்பிட வந்து விடு என கட்டளைகள் தொடர்கின்றது. அனைத்திற்கும் சரி என தலையாட்டி வைத்தாயிற்று. என் மகள் கேட்கிறாள்,” ஏம்பா , அப்பத்தா எப்பா பார்த்தாலும் விரதம் இருன்னு சொல்றாங்க! விரதம்ன்னா என்னப்பா!”

இதற்கு முன் அன்னஹசாரே உண்ணாவிரதம் இருந்த போது விரதம் சம்பந்தமாக கேள்வி எழுப்பியது உண்டு. டிவியில் செய்தியில் சின்னகுழந்தை ஜூஸ் கொடுப்பதை பார்த்து , ஏம்பா ஜூஸ் குடிச்சு தான் விரதத்தை முடிக்கணுமா? என்று கேட்டவள். அப்போது அவள் உண்ணா விரதம் என்று சேர்ந்து இருந்ததால், சாப்பிடாமல் பட்டினி இருப்பது என்பதை உணர்ந்து வேறு எந்த கேள்வியும் எழுப்பவில்லை. காந்தி பற்றிய அடையாளம் ரூபாய் நோட்டிலும், புத்தகத்தில் , காந்தி கண்காட்சியகத்தில் மேலாடை அற்ற, தொப்பி அற்றவராக காட்சியளித்ததால் காந்தி போலன்னு சொல்றாங்க என ஹசாரேவை பார்த்து மோலோட்டமான கேள்வியை மட்டும் முன் வைத்து என்னை நழுவ விட்டுவிட்டாள். நான் பல கேள்விகளுக்கு பதில்களை அவளின் அம்மாவையே கேட்டு தெரிந்து கொள்ள சொல்வேன்.

அம்மாக்கள் எப்போதும் குழந்தைகளை எளிதாக சமாளிக்கும் திறன் பெற்றவர்கள். அப்பண்பு இயற்கையாகவே அமைந்து விடுகிறது. இதன் ரகசியம் தெரிந்து தான் துவக்கப்பள்ளியில் ஆண் ஆசிரியர்களை விட அதிகம் பெண் ஆசிரியர்களுக்கு அரசு முக்கியத்துவம் தருகின்றது. பெண் ஆசிரியர்களுக்கு அற்பணிப்பு பண்பு உண்டு. சிலர் எதிலும் விதிவிலக்கானவர்கள். அவர்களை பற்றி நான் எப்போதும் பேசுவது இல்லை. ஆண் ஆசிரியர்கள் குறித்து ஒரு செய்தி.

சமீபத்திய ஜ.நா அறிக்கை மாணவர்களின் கல்வி பாதிக்கப்படுவதற்கு , ஆசிரியர்கள் வகுப்புக்கு முறையாக வராததும் காரணம் என்கிறது. ஆசிரியர்கள் பள்ளி அல்லது வகுப்புக்கு வராமல் தவிர்க்கும் வீதம் 10 சதவீதம் அதிகரித்தால், அது 1.8 சதவீதம் மாணவர்கள் வருகையை குறைக்கிறது எனவும் புள்ளிவிபரத்தை தருகிறது. பள்ளிகளில் ஆண் ஆசிரியர்களே தொடக்கப் பள்ளி அளவில் அலுவலக உதவியாளர்கள் இல்லாத காரணத்தால், அனைத்து வேலைகளையும் பார்க்க நேரிடிகிறது என்பதையும் அரசு நினைவில் வைத்துக் கொண்டால் இந்த குறையை தவிர்க்கலாம். சமீபத்தில் ஆன் லைனில் பள்ளி மாணவர் விபரம் சேர்க்கையில் ஆண் ஆசிரியர்களே இரவு பகல் பாராமல் இணையத்தில் மாணவர்களின் புள்ளி விபரங்களை பதிவேற்றினார்கள் என்பதை அனைத்து ஆசிரியர் உலகமும் அறியும். வகுப்புகளில் ஆசிரியர்கள் வருகை முறைப்படுத்த வாயளவில் பிற பணிகளுக்கு ஆசிரியர்களை பயன்படுத்தக்கூடாது என்று சொன்னாலும் அலுவலக உதவியாளரை நியமிக்காத வரை ஆண் ஆசிரியர்கள் வகுப்புக்கு செல்லாமல் அலுவலக பணிகளை செய்ய நேரிடும் என்பதும் நிதர்சன உண்மை.

விரதம் என்றவுடன் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது காந்தி தான். நாளை தியாகிகள் தினம் என்று என் மகளிடம் சொன்னேன். அவள் சுதந்திரத்துக்கு போராடினவர்கள் நினைவாக கொண்டாடப்படுகிறதா ? என்றாள். காந்தி இறந்த தினம். கோட்சே தானேப்பா காந்தியை சுட்டார். அவர் ஏன்னப்பா சுட்டார்? காந்தி அமைதியானவர் தானே அப்பா? அவர்கிட்ட வேட்டியை தவிர எதுவும் இல்லையே அப்பா அப்புறம் எதை புடுங்க காந்தியை சுட்டார் என பரிதாபமாக கேட்டாள். அவளை உறங்க வைப்பதற்கான கதை கரு கிடைத்த மகிழ்ச்சியில் சொல்ல துவங்கினேன். இந்து முஸ்லீம் பிரிவினை கல்கத்தா கலாட்டா என உரையாற்ற தொடங்கினேன். வாத்தியார் வேலையை இங்கேயும் விடமாட்டீயாப்பா.. சுருக்கமா சொல்லுப்பா... இல்லை புத்தகம் இருந்தா கொடு நான் படிச்சுக்கிறேன். அதான் நான் எதையும் அம்மாவிடம் கேட்டு தெரிந்து கொள்வேன். நீ எப்பவுமே வள வளா கொள கொளா என்றாள்.

விரதம் பத்தி கேட்டா இவரு காந்தி அது இதுன்னு அறுக்கிறார் அம்மா? என்றாள். என் மனைவி , விரதமா மது...! அது வேற ஒண்ணுமில்லை காலையில வழக்கம் போல இட்லி சாப்பிட்டு...(பலகாரம்) காபி டீ குடிச்சுட்டு....அதுக்கு பின்னாடி நொருக்கு தீணி சாப்பிடாம . நேரடியா மதியம் புல் மீல்ஸ் அவுங்க அப்பா புண்ணியத்தில் வடை பாயசத்துடன் சாப்பிடுறது என்றாள். நல்ல விளக்கம்.
ஈரான் மீது பொருளாதர தடையை நாடாளுமன்றம் கொண்டு வந்தா தனது அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி ரத்து செய்வேன் என்று சொல்ல நான் என்ன அமெரிக்க அதிபர் ஓபாமாவா...! என் மனைவியின் விரதம் சார்பான விளக்கத்திற்கு தடை விதிக்க. அதை அப்படியே ஏற்று கொள்ள அமெரிக்க பாரளுமன்றம் அல்ல என் மகளும். !

ஜெயமோகன் எழுதிய காந்தி பற்றிய புத்தகத்தை தேடி, இரவை காந்தியின் நினைவுடன் கழிக்க முற்படுகின்றேன். இதோ அதை பற்றி எழுத தொடங்கி விட்டேன். காந்தி நினைவு தினத்தில் உலக தொழு நோய் ஒழிப்பு தினம் கடைப்பிடிக்கப்படுவதையும் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை. இந்த நோய் பாதிப்பு இந்தியாவில் அதிகம். இந்த நோயை உருவாக்கும் கிருமியை நார்வே டாக்டர் ஹெர்கார்ட் ஆர்மோர் கான்ஸன் 1873ல் கண்டு பிடித்தார். அதன் பிறகு தான் மருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இதனை குறித்து விரிவாக இன்னொரு தருணத்தில் பார்க்கலாம்.

பித்ருகடனைத் தீர்க்க தை அம்மாவாசை விரதம் இருக்க வேண்டும். கோயிலில் தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்ற கவலை ஆட்கொள்கின்றது. அப்பா எனக்காக செய்த தியாகங்கள் என் கண் முன் விரிய , என் தந்தையை கோட்சே போல பலமுறை சுட்டு வீழ்த்தியது காட்சிக்கு வர அப்படியே உறங்கிப்போனேன். 

இந்தமாதிரி காதல் உங்களுக்கும் இருக்கலாம்...!

   காலை 5 மணிக்கு அலாரம் வைத்து எழுந்து, 6 மணிக்கு வெள்ளை சாட்டை, வெள்ளை பேண்ட் அணிந்து , சூ பாலிஷ் போட்டு, கிளம்ப எத்தனிக்கையில், ”டேய் வாசல் தெளிக்கவில்லை, கொஞ்சம் நில்லுடா” என்று அம்மாவின் குரல் கேட்கும். வேகமாக பறபறக்க தண்ணிர் தெளித்து, சிறியதாய் கோலம் போட்டு , பார்த்து போயிட்டு வா என்று வழியனுப்ப, சைக்கிள் பெல்லை பக்கத்து வீட்டு வசந்திக்கு கேட்கும் விதத்தில் அழுத்தி, ஓசை எழுப்பி, அவள் பல் இளிக்க , பைக்கை உதைப்பதை போல, சைக்கிள் பெடலை உதைத்து , சைக்கிளில் செல்லும் போது , கனவும் சேர்ந்தே வரும்.

    பாகிஸ்தான் பார்டர், சுற்றிலும் கடல், மிதந்து செல்லும் இந்திய கப்பலில் வெள்ளை சீருடை அணிந்து , பைனாகுலரில் ரோந்து பார்க்கையில், சீறிவரும் விசைப்படகை கை தூப்பாக்கியில் சுடவும் மற்றோரு கையில் கை எறி குண்டு எறிந்து வெடிக்க செய்து, இந்திய இராணுவ கப்பலில் இருந்து குதித்து, கடலில் நீந்தி சென்று பாகிஸ்தான் பார்டரில் நிற்கும் எதிரி கப்பலை அடைந்து, பதுங்கி பதுங்கி , கப்பலில் ஏறி, அனைவரையும் சுட்டு வீழ்த்தி, கடைசியில் கப்பலை சிறைப்பிடித்து, தகவல் கொடுக்க அனைவரும் பாராட்டினர். வீரபதக்கத்துடன் ,ஜனபாதிபதி அருகில் நிற்கும் புகைப்படம், இ அத்துடன் செய்திய மறுநாள் செய்திதாளில் அனைவரும் படிக்கும் கனவுடன் ,அமெரிக்கன் கல்லூரியில் நுழைகையில் பரேட் ஆரம்பித்து இருந்தது.

    ப்ரேட் சீதே சல், பாயே மூட், பீச்சே மூட், சவுதான் என்ற கட்டளைகளுக்கு அடிபணிந்து வியர்க்க வியர்க்க லைப்ட் ரைட் , லைப்ட் ரைட் போட்டு நடந்து, இந்திய இராணுவம் பற்றியும் , கப்பல் படை குறித்த செய்திகள், அதில் இடம்பெற்றுள்ள வீரர்கள் நிலை குறித்தும் தெரிந்து, அவர்கள் கொடுக்கும் பூரியை சாப்பிடும் போது, பசிக்கு அமிர்தம் போல இருக்கும்.

    கல்லூரியில் , இந்திய இராணுவத்தில் கேப்டனாக வருவேன் என்ற நண்பனை பார்க்கையில் பெருமையாக இருக்கும். பிசிக்ஸ் படிச்சா உடனே கப்பல் படையில் சேர்த்து கொள்வார்கள் என்ற நண்பனிடம், சுவாலஜி படித்தால் சேரமுடியாத என அப்பாவி தனமாக கேட்டு , எம். எஸ் சி  மெரைன் பயாலஜி படி , கண்டிப்பாக கப்பல் படையில் சேரலாம் என்ற டிப்ஸ் பெற்று மனம் திருப்தி கொள்ளும். தேசிய உணர்வு மிகுந்து இருக்கும் அந்த கணங்களில் , காந்தி அம்பேத்கார் பற்றிய உறவு விவாதங்கள் நிறைந்து இருக்கும்.

    உலகில் இந்திய  இராணுவம் 4வது பெரியது. சுமார் 20 லட்சம் வீரர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்திய ராணுவம் தரைப்படை, கப்பல் படை, விமானப்படை, கடலோர காவல் படை,ய  துணை ராணுவப் படை என ஐந்து படைப்பிரிவுகள் உள்ளன.

     

     கல்லூரி முடிந்து 1999 ல் பாகிஸ்தானுடன் நடந்த கார்கில் போரில் ,இந்திய இராணுவம் வெற்றி பெற்றது. செய்தி தாளில் செய்தி படிக்கும் போது நம்முடன் பயின்ற நண்பர்கள் பெயர்  இருக்க்கிறதா என்று பார்ப்பேன். எனக்கு விவரம் தெரிந்து என்னையும் சேர்த்து யாரும் இராணுவத்தில் சேர்ந்ததாக விவரம் இல்லை. இருப்பினும் செய்திதாள்களில் நம் வீரர்கள் பாகிஸ்தான், சீனர்களின் எல்லை அத்துமீறல்களை தடுக்கும் வீரர்களை  நினைக்கும் போது, என் நானே இராணுவ வீரனான உணர்வு ஏற்படும்.

   என்னுடைய என்.சி.சியின்  பி, மற்றும் சி சர்டிபிகேட்டுகளை எடுத்து பார்க்கின்றேன். அவை என் கனவுகளை போல நொருங்கி விழுகின்றன. இருந்தாலும் அவை என்னுடைய கனவை தாங்கி இன்னும் சான்றிதழாகவே அடையாளம் காணப்படுகின்றது. என்னைப்போன்று எத்தனைப்பேரின் கனவுகளை தாங்கி வீட்டில் பி, மற்றும் சி சர்டிபிகேட்டுகள் உறங்கி கிடக்கின்றனவோ..! நம் வீரர்களை நினைத்து பெறுமை கொள்கின்றேன்.

   இந்திய இராணுவத்தில் இடம் பெறும் கனவுகளுடன் அந்த நாள் முழுவதும் நண்பர்களுடன் பேசி களைத்து போய் வீடுதிரும்புகையில், நான் அணிந்து இருக்கும் சீருடையை கண்டு, வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் பெரியவர்கள் சுபாஷ் சந்திர போஸ் இராணுவத்தில் சேர பர்மாவிற்கு சென்ற நண்பர்கள், உறவினர்கள் கதைகள், மதுரைக்கு காந்தி வந்த கதை, ஆடை துறந்த கதை என சொல்லி , நம் மனதில் தேச பற்றை விதைத்து , நம்மை இராணுவ வீரனாகவே மெருகேற்றி விடுவார்கள்.

1948 ஜனவரி 15 ல் ராணுவ தளபதி கரியப்பா பெறுப்பேற்ற , இந்த நாள் ஜனவரி 15, இந்த வரலாற்று நினைவை கவுரவிக்கும் பொருட்டும் , நாட்டுக்காக உயிர்நீத்த வீரர்காலுக்குமரியாதை செலுத்தும் விதமாகவும் இந்திய இராணுவ தினமாக கொண்டாடப்படுகிறது. நாம்மிடம் இரானுவத்தில் சேர வேண்டும் என்ற உணர்வு நிரம்பி இருந்தாலும் , நாம் சேர இயலாமைக்கு ஆயிரமாயிரம் காரணம் இருந்தாலும், நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க காரணமான இராணுவ வீரர்களை இந்நாளில் நினைத்து போற்றுவோம். நம் இளைய சமூகம் ராணுவத்தில் சேர ஊக்குவிப்போம்.

   என்னுடைய சி, மற்றும் பி சர்டிபிகேட்டுகளுடன் பாரா கிளைம் பேட்ஜ் , மற்றும் பல கேம்புகள் சென்ற சர்டிபிகேட், குடியரசு தின அணிவகுப்பு தேர்வில் பங்கு கொண்ட நினைவுகளுடன் இந்த நாள் முழுவதும் ராணுவ கனவுகளுடன் கடக்கின்றேன்.

ஜெய் ஹிந்த்.

இளைஞர்களுக்கு மட்டும் கொஞ்சம் ஸ்பெசலா...!

     பிரிட்டானிகா கலைக்களஞ்சியத்தை ஒரே நாளில் படித்து, எந்த கேள்வி கேட்டாலும், பதில் சொல்லி அசத்திய அரிய மனிதன், வீரத்துறவி சுவாமி விவேகானந்தர் அவர்களின் பிறந்த நாள் ஜனவரி 12ம் நாள் வருகிறது. ஜனவரி 12 தேசிய இளைஞர் தினமாக, 1984ல் இந்திய அரசால் அறிவிக்கப்பட்டு , 1985 முதல் ஒவ்வொரு வருடமும் தேசிய இளைஞர் தினம் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.

   விவேகானந்தர் ஆற்றிய உரைகள், எழுதிய எழுத்துக்கள் , அவரது வாழ்க்கை என அனைத்தும் இளைஞர்களுக்கான முன் உதாரணமாகவும் தூண்டுகோலாகவும் இருக்கின்றது.

  

   ஒரு நாள் குரங்கு கூட்டம் துரத்தி வரும் போது, எல்லோரும் பயந்து ஓடினார்கள். ஆனால் நரேந்திரன் மட்டும் ஓடாமல் திரும்பி நின்று குரங்குகளை எதிர்த்தார். எல்லா குரங்குகளும் பின் வாங்கி ஓடின. அன்று முதல் தன்னை நம்ப வேண்டும் என உணர்தார். கடைசிவரை தன்னை நம்பினார். இளைஞர்களுக்கு முன்னோடியாக திகழ்ந்தார்.

 ” முதலில் உன்னிடத்திலேயே நீ நம்பிக்கை வை. எல்லா ஆற்றல்களும் உன்னுள்ளேயே உள்ளன. அதை உணர்ந்து அந்த ஆற்றலை வெளிப்படுத்து. 'நான் எதையும் சாதிக்க வல்லவன்' என்று சொல். நீ உறுதியுடன் விஷத்தை பொருட்படுத்தாதிருந்தால், பாம்பின் விஷமும் உன் முன் சக்தியற்றதே.” என்கின்றார்.

   

     1863 ஜனவரி 12 ல் விஸ்வநாத் தத்தா , புவனேஸ்வரி தேவி தம்பதியினருக்கு மகனாக பிறந்த நரேந்திரநாத் தத்தா என்ற விவேகானந்தன் குழந்தை பருவத்தில் மிகவும் சேட்டை செய்பவனாகவும் ,அதே நேரத்தில் உதவிகள் செய்பவனாகவும் வளர்ந்தான். யாராவது உதவி என்று வந்தால் வீட்டில் உள்ள விலையுயர்ந்த பொருளையும் கொடுத்து விடுபவனாக இருந்தான்.

   

    ஒருமுறை நான்கு துறவிகள் நரேந்திரன் இடத்தில் உதவி கேட்க, அவர்களுக்கு வேண்டியதை எடுத்துவர வீட்டிற்கு சென்றான். ஆனால், அவன் அம்மா அதை பார்த்துவிட, அவனை அறையில் அடைத்து வைத்தார். ஆனால் , அறையின் ஜன்னல் வழியாக அந்த அறையில் இருந்த சில ஆடைகளை துறவிகளுக்கு தூக்கி வீசினார். மூன்று பேருக்குதான் உதவ முடிந்தது. வேறு எதுவும் கிடைக்க வில்லை. நான்காவது துறவிக்கு உதவுவதற்காக தான் அணிந்திருந்த ஆடைகளை அவிழ்த்து கொடுத்து விட்டான்.

     

    அதன் தொடர்ச்சி தான் வளர்ந்த பின் அவர் உருவாக்கிய  “ராமகிருஷ்ண மடம்” என்ற அமைப்பாக இருக்கிறது. உதவி வேண்டுபவர்களுக்கு உங்கள் கரங்களை நீட்டி உதவுங்கள். அப்படி முடியா விட்டால் , உதவுபவர்களை ஆசிர்வதித்து அனுப்புங்கள் என்றார்.

படிக்கும் போது மிகவும் அமைதியாக அம்மா சொல்லும் அனைத்து கதைகளுக்கும் உம் கொட்டி கவனிப்பான். இராமாயணம், மகாபாரதம் கதைகளை மிகவும் கவனமாக கேட்பான். அதனால் தான் விவேகானந்தரான பின் கல்வி பற்றி இப்படி கூறுகிறார்,

“வாழ்நாள் முழுவதும் உங்களால் ஜீரணிக்க முடியாமல் உள்ளிருந்து தொந்தரவு தரக்கூடிய செய்திகளை மூளைக்குள் திணிப்பது அல்ல கல்வி. வாழ்க்கையை வளப்படுத்துகின்ற , மனிதனை உருவாக்குகின்ற, குணத்தை மேம்படுத்துகின்ற, கருத்துக்களை ஜீரணம் செய்யத்தக்க கல்வியே நாம் வேண்டுவது.” 

   

     தவறாக ஒரு மாணவனை அடித்த ஆசிரியரை பார்த்து கேலி செய்து சிரித்ததற்காக  அடி வாங்கியவன் நரேந்திரன் , காதில் இரத்தம் வடியவே, அழுகையுடன், ’இனி மேல் காதை திருகி அடித்தால் சும்மா விடமாட்டேன். இனி என்னருகில் வரக்கூடாது’ என்று ஆசிரியரிடம் கூச்சலிட்டான். தலைமையாசிரியர் அப்போது வரவே நடந்ததை எடுத்து கூறி, இனி நான் இப்பள்ளியில் படிக்க போவதில்லை என்று கூற, சமாதானத்திற்கு பின் படிப்பை தொடர்ந்தான்.

   

     தவற்றை தட்டி கேட்கும் மனப்பான்மை விவேகானந்தரிடம் இளமையிலே இருந்தது. 

    

    ”நமது சொந்த மனப்பான்மை தான் நமக்கு ஏற்றாற்போல் உலகத்தைத் தோன்றும்படி செய்கிறது. நமது எண்ணங்களே பொருள்களை அழகுபொருந்தியவை ஆக்குகின்றன. நமது எண்ணங்களே பொருள்களை அழகு பொருந்தியவை ஆக்குகின்றன. நமது எண்ணங்களே பொருள்களை அவலட்சணமாக்குகின்றன. இந்த உலகம் முழுவதும் நமது சொந்த மனதிலேயே அடங்கியிருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் சரியான முறையில் புரிந்து கொள்ளக் கற்றுக்கொள்”  என்று கூறும் விவேகானந்தரின் மனப்பான்மையை நாம் புரிந்து கொண்டால், இந்த உலகம் அழகாக தெரியும்.

     கல்கத்தாவிற்கு வந்த போர்கப்பலை சுற்றிப்பார்க்க , துரையின் அனுமதி வேண்டி அவரின் வீட்டிற்கு சென்ற போது , அவனை வீரர்கள் விரட்டி விட, கட்டிடத்தின் பின் பக்கம் வழியாக ஏறி சென்று , துரையிடம் அனுமதி பெற்று போர்கப்பலை சுற்றி பார்த்தார்.

தான் எண்ணியதை செய்து முடியும் மன உறுதி பெற்றிருந்தார்.

மரத்திற்கு மரம்  தாவி விளையாடுவதை பார்த்த , அவனின் தாத்தா, அவனிடம் பலமுறை சொல்லியும் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு மரம் தாவுவதை நிறுத்த வில்லை, எனவே மரத்தில் பேய் இருப்பதாக சொல்லவே, நண்பர்கள் விளையாட பயந்தனர். ஆனால் நரேந்திரன் மரத்தில் ஏற தொடங்கினான், குதித்து விளையாடியபடி நண்பர்களிடம், ”இம்மரத்தில் பேய் இருந்திருக்குமானால் என்னை ஏற அனுமதித்திருக்காது, மரத்தில் பேய் இருப்பது என்பது பொய்யான விசயம்” என்றான். 

     எப்போதும் பகுதறிந்து புரிந்து பேசும் மனப்பான்மை கொண்டிருந்தார் விவேகானந்தர்.

அது மட்டுமல்ல தன் உடல் மீது அக்கறையை கொண்டு இருந்தார். நீச்சல், மல்யுத்தம், சிலம்பம், உடற்பயிற்சிகளைப் பழகி இருந்தார்.

தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ள ஆசைப்பட்ட பெண்ணிடம், தன்னையே மகனாக ஏற்றுக்கொள்ளம் படி அறிவுரை கூறினார். அமெரிக்காவில் தன் உரையை சகோதர, சகோதரிகளே என்று தொடங்கினார்.

     இப்படி விவேகானந்தர் வாழ்வில் நிகழ்ந்த அத்தனை நிகழ்வுகளையும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

இன்றைய இளைஞர்கள் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு உழைக்கவும், தங்கள் மீது நம்மைபிக்கை கொள்ளவும் விவேகானந்தரின் வாழ்க்கையை படித்தாலே போதும். அவரின் பொன்மொழிகளை வாசித்தால் போதும் வாழ்வு வசந்தமாகும்.

   எழுந்து நில் ! விழித்து கொள் ! இலட்சியத்தை அடையும் வரை ஓயாது உழை !!!

என்ற விவேகானந்தரின் உரையை மனதில் பொதித்து, அவரின் 150 வது பிறந்த நாளை கொண்டாடுவோம். விவேகானந்தரை போன்று நம் குழுந்தைகளுக்கு வேதங்களையும், உலக இலக்கியங்களையும், பைபிள் , இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற நூல்களை வாசிக்க செய்வோம். நல்ல பண்பு உள்ளவர்களாக மாற்றுவோம்.

     மாணவர் உலகம் இதழுக்கு எழுதிய கட்டுரை . 

   

பொங்கலை இம்மாதிரியும் கொண்டாடலாம்...!

இம்மாதிரியான அனுபவங்கள் எல்லாரும் கொடுக்க வேண்டும். இரண்டாவது பருவம் ஆரம்பத்தில் நெகிழி குறித்து விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினேன். பள்ளி வளாகம் வீடு போன்றவற்றை நெகிழி அற்றதாக மாற்ற கூறினேன். அதன் தொடர்ச்சியாக மக்கும் குப்பை மக்கா குப்பை தரம் பிரிக்க கற்றுக் கொண்டனர். அதில் என் வகுப்பில் உள்ள மாணவன் உதயக்குமார் ஏன் குப்பைகளை காசாக மாற்றக்கூடாது என்றான்.

மறுசுழற்சிக்கு காகிதங்கள் செல்வதால், தினம் பள்ளியில் ( நான் வாங்கி படிக்க செய்வது) வாசிக்கும் செய்தி தாள், மற்றும் மாணவர்கள் குப்பையாக்கி கிழித்து போடும் பேப்பர்களை சேர்த்து வைத்து, விலைக்கு விற்கலாமே என்றான். முதலில் இது எதிர்விளைவை ஏற்படுத்தினால் , இவன் விடுமுறை நாட்களில் குப்பை பொறுக்க சென்று விடுவானே என்று அஞ்சினேன். இருந்தாலும் நேர்மறையான விசயங்களை என்றும் மனதில் பொதிய வைத்துள்ளவன் என்ற அடிப்படையில் அதற்கு ஒத்துக்கொண்டேன்.

காலை அரசு விதிப்படி காலைப்பிரார்த்தனை முடிந்தவுடன் டேவிட் காப்பர் மேயர், மற்றும் சத்குரு, மஹாத்ரேயா,ரா வின் தாயம் போன்ற புத்தகங்களில் இருந்து தினமும் ஒன்று அல்லது இரண்டு செய்திகளை வாசித்து கருத்து பகிர்வதுண்டு. மேலும் விவாதிப்பது உண்டு. எப்போதும் மாணவர்கள் மேல் நம்பிக்கை கொண்டு தான் செயல்படுவேன் என்பதால் , தீவிர யோசனையில் இச்செய்கையை கவனிக்க தொடங்கினேன். வகுப்பறையில் உள்ள குப்பைகளை தனியாக ஒரு பையில் சேமிக்க தொடங்கினார்கள். அதே சமயம் குப்பைகளை வகுப்பில் போடுவதையும் குறைக்க தொடங்கினார்கள்.

அன்றாட பணிகளில் மாணவர்களிடம் மேல் நாட்டு கல்வி முறை குறித்து விவாதிப்பது உண்டு. சுவாமி விவேகானந்தர் பற்றி கருத்துக்களை மாணவர்கள் தங்கள் பகுதியில் உள்ள நூலகத்திற்கு சென்று படித்து என்னிடம் பகிர்வதுண்டு. (இதை அனைவரும் செய்வது கிடையாது. ஆனால் வகுப்பில் குறைந்தது பத்து மாணவர்கள் தங்கள் பகுதியில் உள்ள நூலகத்தை பயன்படுத்துகின்றனர். குறிப்பாக வண்டியூர் பகுதி மாணவர்கள் அப்பகுதி நூலகத்தை பயன்படுத்துகின்றனர். அவர்களை பிறர் ஆச்சரியமாக பார்ப்பதை விவரித்துள்ளனர். அது குறித்து தனிப்பதிவு செய்கின்றேன்.)

சில நாட்களுக்கு முன் சீனா அய்யா துணைவியார் இங்கிலாந்து கல்வி முறை குறித்து என்னிடம் விரிவாக பேசினார்கள். அவர்கள் பேத்தி இங்கிலாந்து நாட்டில் தாங்கள் பயிரிட்ட காய்கறிகளை விற்று பணமாக்கி வீட்டிற்கு கொண்டு வருகின்றனர். அதுப்போல் தாங்கள் உருவாகிய கலைப்பொருட்களை சேல்ஸ் டே என்று உருவாக்கி விற்பனை செய்கின்றனர். வீட்டில் தாங்கள் உழைப்பில் கிடைத்த பணத்தொகையை கொண்டு வந்து கொடுக்கிறார்கள். பின்பு , அப்பணத்தை தங்களுக்கு பிடித்தமான அல்லது வேண்டியவர்களுக்கு( ஏழை மாணவர்களுக்கு ) உதவித்தொகையாக கொடுக்கின்றனர் ( இங்கு காண்பித்தால் அதை நாம் உடனே நம் வீட்டு தேவைகளுக்கு பிடிங்கி வைத்து விடுவோம் ) என்று என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார். இக்கருத்தை என் மாணவர்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். நாம் தோட்டம் பயிரிட முடியாது. அதற்கு தேவையான இடம் இல்லை. மேலும் உருவாக்கிய பொருடகள் விற்பனைக்கான தரத்துடன் இருக்காது. அதற்கான பயிற்சி பெற்று கற்பிக்கும் ஆசிரியர்கள் இல்லை. வீட்டிலும் உதவிகள் கிடைக்காது. பாடத்தின் பகுதியில் வரும் பொருட்களைத் தான் நாம் கலைப்பொருட்கள் என்று சொல்கின்றோம் என்று விவாதித்து , அது நம் கல்வி முறையில் கடினம் ஆகும் என்ற போது , உதயனும் கார்த்திக்கும் சேர்ந்து சார் , நம் வகுப்பில் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு உதவினால் என்ன ? என கேள்வி எழுப்பினர்.

அந்த உதவி நம் உழைப்பில் உருவானதாக இருக்க வேண்டும் என்றேன். அப்போது தாங்கள் சேமித்து வைத்துள்ள பள்ளியில் குப்பையாக தெருவில் அல்லது குப்பை கூடையில் வீசப்படும் காகித்தை சேமித்து விற்போம் அப்பணத்தில் நாம் உதவி செய்வோம் என்றனர். இரண்டாவது பருவம் ஆரம்பத்தில் இருந்து சேமிக்க தொடங்கினர். ஒரு கண்டிசன் மட்டும் கொடுத்தேன். நம் வகுப்பில் சேரும் குப்பைகளை தான் உருவாக்க வேண்டும். நவம்பர் மாத இறுதியில் ஐம்பது
ரூபாய் பேப்பர் போட்டதில் கிடைத்தது. இந்த வருடம் பள்ளி தொடங்கியவுடன் செய்தி தாள் , மற்றும் சேகரித்த பேப்பர் போட முடிவெடுத்தார்கள். எதற்கு இப்போதே போட வேண்டும் என்றேன். சார் நாம் பொங்கலுக்கு உதவி செய்யலாமே என்றான் கார்த்திக்.

ஆனால் போதிய பணம் கிடைக்காதே என்றேன். பரவாயில்லை. நாங்கள் சேமிக்க போகிறோம். எங்களால் வாங்கி சாப்பிட்டது போக மீதி இருந்தால் கொடுக்கிறோம் என்றார்கள் நானும் சரி என்றேன். நானும் உதவுகின்றேன் என்றேன். அப்ப நீங்க ஒரு நாளைக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு மேல் போடக்கூடாது என்றனர். ஓகே என்றேன்.

பொங்கல் நெருங்கியது. நாளை சனிக்கிழமை மாணவர் எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்கும் . அனைவரும் வந்திருக்கும் இன்று ( 10-1-2014) கொண்டாடுவது என முடிவெடுத்து, புதன் அன்று பேப்பர் எடை போட்டார்கள். நாற்பது ரூபாய் கிடைத்தது. ஏற்கனவே ஐம்பது, இப்போது நாற்பது, உண்டியல் பணம் எண்ணினோம் நாற்பது தேறியது. மொத்தம் நூற்றி முப்பது வைத்து , துணி எடுத்து கொடுக்க முடியாதே என்று வருந்தினர். நான் பரவாயில்லை எத்தனை பேருக்கு எடுப்பது என முடிவெடுங்கள் என்றேன். ஒருவனுக்கு மட்டும் போதும் என்று சொன்னார்கள். ஏன் என்றேன். சார் அவன் யுனிபார்ம் தவிர வேறு எதையும் அவன் போட்டதில்லை. அதுவும் இலவசமாக கொடுத்தது. நான் விசாரித்தேன் அவனுக்கு புது துணிமணி கிடையாது என்றான் கார்த்தி. சரிடா... அவனுக்கு உதவி வேண்டிய புது டிரஸ் கொடுத்து விடுவோம் என்றேன். முடிவெடுத்து அவன் சைஸ்க்கு சட்டை பேண்டு எடுத்து கொடுப்பது என முடிவெடுத்து, ஒன்றாம் வகுப்பு அ ஆசிரியரிடம் அனுப்பினேன்.

அவர் சார் நானும் இதில் பங்கெடுக்கலாம இல்லை வேறு ஒரு பையனுக்கு எடுத்து தருகின்றேன் என்றார். நான் மன்னிக்கவும் இது அவர்கள் உழைப்பில் அவனுடன் இருக்கும் ஒருவனுக்கு உதவும் உதவி, ஆகவே அவர்கள் முடிவெடுத்த ஒரு பையனுக்கு மட்டுமே கொடுக்க போகின்றேன். பின்னொரு நாளில் மாணவர்களுக்கு உதவி செய்யலாம் என்றேன். கடைசியில் அவர் நீங்கள் கொடுக்கும் தொகையில் சரிபாதி தருகின்றேன் என கேட்டதன் பேரில், மாணவ தலைவன் கார்த்தியிடம் அனுமதிப் பெற்று , அவரையும் இதில் சேர்த்து கொண்டோம்.

இன்று மதியம் உணவு வேளை முடிந்து வாய்ப்பாடு, தமிழ் வாசிப்பு, ஆங்கில புது வார்த்தைகள் படித்த பின், கார்த்தி பொங்கல் விழா ஆரம்பிப்போம் என்றான். அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக தங்கள் உழைப்பின் மூலம் கிடைத்த புது துணியை வழங்கினார்கள்.

இன்றைய தினம் மன நிறைவாக சென்றது. அடுத்து இரண்டு மாதத்தில் நாம் ஊதுவர்த்தி, சாம்ராணி, மெழுகு வர்த்தி , கிரிட்டிங்க் கார்டு போன்றவை செய்து, அப்பணத்தின் மூலம் நம் பள்ளியில் பயிலும் இயலா குழந்தைகளுக்கு உதவுவோம் என்று முடிவெடுத்தனர். உதவும் பணபை இந்த பொங்கலில் விதைத்துள்ள மனதிருப்தியில் அனைவருக்கும் , மாணவர்களுடன் சேர்ந்தே இனிய பொங்கல் வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து கொள்கின்றேன்.

செக்ஸ் ...செக்ஸ்...செக்ஸ்....வாழ்வின் தேவை!

        நான் தொடக்கப் பள்ளி அளவில் செக்ஸ் கல்வி தேவை என்பதை (என் பிளாக் வாயிலாக) பலமுறை வலியுறுத்தி உள்ளேன். செக்ஸ் என்பது மனிதன் உணர்வில் இயற்கையாகவே பொதிந்துள்ள விசயம். அது அன்பின் பெருக்கின் வெளிப்பாடு. இதை தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் நாம் உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தலாம். கட்டுப்படுத்தலாம் என்பதை விட முறைப்படுத்தலாம். 

      முறைப்படுத்துதல் இல்லாத போது நம்முடைய பார்வை காமப்பார்வையாக மாறி , வெறி கொண்டு, டெல்லி அல்லது சமீபத்திய காரைக்கால் விசயமாக மாறவே வழி வகுக்கும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.

     செக்ஸ் பற்றிய சரியான புரிதல் இல்லாமையே நடக்கும் அனைத்து கற்பழிப்பு, பாலியல் வன்முறைகளுக்கு காரணம்.

    நம் தமிழ் சமூக அமைப்பில் பண்பாடுகளை மறந்து வாழ்கின்றோம். நம் சமூக அமைப்பில் செக்ஸ் பற்றி வெளிப்படையாக பேசி உள்ளார்கள். கால மாற்றத்தின் விளைவு செக்ஸ் பற்றி பேசுவது தவறு என்று சொல்லி சொல்லியே ,அதை பேச மறந்து விட்டோம். செக்ஸ் பற்றி பேசுவது என்பது பாவ செயலில் சேர்த்து விட்டனர்.

    இதன் விளைவால் நம் குழந்தைகள் நமக்கு தெரியாமல் செக்ஸ் பற்றி பேச தொடங்கிவிட்டார்கள். முறையான செக்ஸ் சிந்தனையில்லாமல், தொடங்கப்படும் பேச்சு, அவர்களை கணினி உலகத்தில் கையளவு கைபேசியில் நீலப்படங்களை காண உதவியிருக்கிறது என்பது தான் உண்மை.

      மூன்றாம் வகுப்பில் எழுத கற்று கொண்டவுடன் அவன் இவ்வாறாக எழுத ஆரம்பித்து விடுகிறான். உன்னை லவ் பண்றேன். உன்னை பார்க்கலைன்னா எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருக்குது . நீ டூ போடாதா.. என் கூட பேசு . உன்னை நான் காதலிக்கிறேன். இது போன்ற கிறுக்கலகளை நாம் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ள கூடாது. மாணவர்களை நன்கு உற்று நோக்கும் ஆசிரியர்கள் இதை அறிய முடியும்.

     பள்ளி முடிந்து செல்லும் போது வகுப்பறையின் குப்பைகளில் இது மாதிரியான மனகுப்பைகளை காண்பது மிகவும் சாதாரண விசயமாக இருக்கிறது. ஆசிரியர்களுக்கு இது சாதாரண விசயமா இல்லை என்பது தான் உண்மை. இந்த மனகுப்பைகளை போக்குவதில் தான் நம் மாணவர்களின் எதிர்காலம் அடங்கியுள்ளது என்பதை புரிந்தால், செக்ஸ் கல்வியின் அவசியத்தை ஆரம்ப கல்வியில் ஆரம்பிக்க ஆதரவை உடனே கொடுத்து விடுவீர்கள்.

     சமீபத்திய சமச்சீர் புத்தகம் ஆங்காங்கே புத்தகங்களில் மூன்றாம் வகுப்பு முதல் சில விசயங்களை கொண்டு வந்துள்ளது. குட் டச் பேட் டச் பற்றி பேச ஆசிரியர்களுக்கு அனுமதி அளித்து உள்ளது. இருப்பினும் அதனை ஒரு பாடமாக வைப்பது தான் நம் எதிர்கால சந்ததியினர் ஆரோக்கியமான நட்புடன் , ஆண் பெண் பேதம் இன்றி , செக்ஸ் பற்றிய புரிதலுடன் இருக்க முடியும்.

      ஏன் ? அவசியம் என்று மட்டும் கேட்டுவிடாதீர்கள். இன்று அளவிலும் 10, +1,+2 வகுப்புகளில் கருவுறுதல் பாடம் நடத்தப்படாமல் இருபதற்கு காரணம் கொஞ்சம் சொன்னீர்களானால் அதற்கான அவசியம் புரிந்து விடும். ஆசிரியரும் நடத்த தயங்குகிறார். மாணவர்களும் கேட்பதற்கு சங்கடப்படுகிறார்கள். ஏனெனில் செக்ஸ் பற்றி புரிதல் இல்லை. ஆகவே பேச மறுக்கின்றனர்.

   
                             

      நம் முன்னோர்கள் அதனால் தான் கோயில்களின் காம விளையாட்டு சிற்பஙகளை வைத்து உள்ளனர். நான் வேலைக்கு சேர்ந்த (22வயது ) புதிதில் அழகர் கோயிலுக்கு மாணவர்களை பள்ளியில் இருந்து அழைத்து சென்றனர். பேருந்து நிறுத்தி விட்டு , பதினெட்டாம் படியானை கும்பிட்டு , நுழைவாயில் சிற்பங்களை மாணவர்கள் பார்க்க, அதில் ஒருவன் அங்க பாருடா... என சொல்ல.. என்னுடன் வந்த மூத்த ஆசிரியர் டேய் செருப்பை கலட்டி போட்டுட்டு வேகமா நட ... பிராக்கு பார்க்காத... மலைக்கு மேல போறோம் முருகனை பார்க்கிறோம். பின்னாடி இங்க வந்து மண்டப்பதிலே வந்து சாப்பிடுவோம்... என அறிவுரை கூறி நகர்த்தினார்.ஆனால் எட்டாம் வகுப்பு மாணவன் குசு குசு என பேசி சிற்பத்தை ரசிக்க.. என்ன சிரிப்பு வா வேகமா என்று அதட்ட தொடங்கினார்.

     இப்படி தான் நாம் நம் குழந்தைகளுக்கு தேவையில்லாத எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கி, அவர்களை கடத்தி விடுகிறோம். இந்த எதிர்பார்ப்பு மறைக்கும் விசயத்தில் உள்ள ரகசியத்தை அறிகின்றேன் என பாதை தவறி செல்கின்றனர்.

    நான் இளைஞனாக இருந்த காரணத்தால் என்னிடம் நன்றாக பேசுவார்கள். மேலே சென்று தீர்தம் ஆடி, மலையடிவாரம் வந்து , சாப்பிட்டு முடித்தவுடன் , வாருங்கள் சிற்பம் பார்க்கலாம் என அழைத்தேன். மூத்த ஆசிரியர் என்னை பார்த்து, சரவணன் சும்மா இருங்க தேவையில்லாம, எதையாவது காட்டி மாட்டிக்க போறிங்க.. பெரிய டீச்சர் பார்த்த உங்கள தப்பா நினைக்க போறாங்க.. நீங்க பெர்மணன்டு ஆக வேண்டாமா..? உங்க மீது இருக்கிற நல்ல இமேஜ் போயிடும் என்று அதட்டினார்.

    சட்டை செய்யாமல் ,நான் மெதுவாக நகர்ந்தேன். என்னிடம் பேசும் சாக்கில் அனைவரும் என்னை நோக்கி நகர்ந்தனர். நான் அவர்களிடம் ஒவ்வொரு சிற்பமாக பார்க்க அனுமதித்தேன். சார் இவன் அதை பார்க்கிறான் சார் என மெல்ல என்னிடம் ஒட்ட ஆரம்பித்தனர். நான் அவர்களிடம் கோயில்களில் இது மாதிரி சிற்பங்கள் ஏன் வைக்கிறாங்க. தெரியுமா என்று கேட்டேன். அவர்கள் இப்போது சிற்பத்தை மறந்து அதானே ஏன் என்று என்னிடம் கேட்க ஆரம்பித்தனர். நீங்களே சொல்லுங்கள் என்றேன்.

     சார் ... தெரியாத விசயத்தை தெரிஞ்சுக்க தான் என்றனர் பலரும். டேய் இத போய் யாரும் சொல்லி கொடுப்பாங்களாடா என்றான், மற்றொருவன். சபாஷ் என்று மேலும் அவர்களை உற்சாகப்படுத்தி கேட்டேன். சார் கோயிலுக்கு தப்பு பண்ணிட்டு வரக்கூடாது,அத சொல்றதுக்கு தான் என்றான் முதல் மதிப்பெண் எடுப்பவன். இது என்ன தப்பா ? என கேட்டேன். சார் எங்க வயசுல பார்க்கிறது தப்பு தானே என்றான் அவர்களில் சிறியவன்.

    தவறு என்றால் ஏன் இப்படி யொரு சிற்பத்தை கோயில் வாயிலில் சிறியவர் முதல் பெரியவர் முதல் அனைவரும் காணும் படி சிற்பத்தை செதுக்கி வைக்கின்றனர் என எதிர் கேள்வி எழுப்பினேன். நமக்கும் கல்யாணம் ஆனா இப்படி தாண்ட செய்யணும் அத சொல்ல தான் என்றான் ஆர்வம் கூடிய ஒருவன். அனைவரும் ஓ என கத்தினர். மூத்த ஆசிரியர் என்னை முறைத்தார்.

      கல்யாணம் ஆகலைன்னா செய்ய கூடாதா? என்றான் அவனுடைய கூட்டாளி. அதை விட பயங்கர சத்தம் . மேலும் பல மாணவர்கள் கூடினர். சூப்பரா சிந்திக்கிறான். அப்படி யெல்லாம் செய்ய கூடாது என்று சொல்ல தான் இப்படி வைச்சுருக்காங்க...என்று மற்றொருவன், முந்தயவனின் வாயை அடைக்க முயன்றான். பலர் ஏன் சார் சொல்லுங்க.. டேய் சும்மா இருங்கடா என அமைதி படுத்தினர்.

        இப்போது நான் கேட்டேன். இந்த சிற்பத்தை பார்த்தவுடன் என்ன மாதிரி உணர்கிறீர்கள்.? சார் ஆனந்தம் சார்... , சந்தோசமா இருக்கு சார்..,. ச்சீ அசிங்கம் சார்..,இதையெல்லாம் கோயில்ல வைச்சுருக்காங்க பாருங்க என வாய்க்கு வந்ததை சொன்னார்கள். கடைசியில் எல்லோருமோ ஒப்புக்கொண்டனர் ஆசையா பார்க்கணும் போல இருக்கு சார்... சந்தோசம இருக்கு என்று.

        கோயில் எதுக்கு கட்டியிருக்காங்க...? என்று கேட்டேன். சாமி கும்பிட என பதில் வந்தது. எதற்கு சாமி கும்பிட வேண்டும்? என மீண்டும் கேட்டேன். நல்லா படிக்க, நல்லா இருக்க , கவலையில்லாம வாழ, சந்தோசமா வாழ, நல்ல புத்தி கொடுக்க... என பதில்கள் வந்து விழுந்தன.

        கோயிலுக்கு வந்தா நல்லது நடக்கும் ,அப்படி தானே என்று தொடர்ந்து கேட்டேன். ஆமாம் என்றனர்.

       கோயில் வந்தால் வாழ்க்கை மேன்மை அடையுமா? வாழ்க்கையில் முன்னேற்றம் கிடைக்குமா? என கேட்டேன்.

       அனைவ்ரும் ஒருமித்த குரலில் சாமி கும்பிட்டா சாமி நம்மள நல்லா வச்சுக்குவார் சார் என்றனர்.

       கோயில் உள்ளே என்ன சாமி வச்சுருக்காங்க..?

       இந்த கோயிலோட சாமி அழகர் சாமி , முருகன், கருப்பன், என பல பதில்கள் வந்தன. உள்ளே சென்று பார்த்த பின் என்ன சாமி என பார்த்து பதில் சொல்லுங்கள். அவரை மூலவர் என அழைப்போம் என்றேன்.

       இந்த சிற்பம் காட்டுவது உடல் சார்ந்த இன்பமா? இல்லையா ? என்றேன்.

உடல் சார்ந்த இன்பம் என்றனர்.

கோயில்கள் நமக்கு நல்ல விதமான வாழ்க்கையை, உண்மையான இன்பத்தை கொடுக்க வேண்டுமானால், நாம் உடல் ரீதியான சிற்பம் காட்டும் இந்த இன்பத்தை கடந்து போக வேண்டும் .

ஆகவே தான் கோயில்களின் வாயில்களில் இம்மாதிரியான சிற்பங்களை படைத்துள்ளனர். மேலும் நாம் கோயிலுக்கு வரும் போது நம்மிடம் உள்ள கெட்ட எண்ணங்களை வெளி பிரகாரத்துடன் விட்டுவிட்டு, முழுமனதோடு ஈடுபாட்டுடன், மூலவரை வணங்க வேண்டும் என்பதை உணர்த்த தான் நம் முன்னோர் வெளி பிரகாரத்தில் சிற்பஙக்ள் வடித்துள்ளனர்.
....என நீண்ட உரையை நிகழ்த்த அனைவரும் கைதட்ட , மூத்த ஆசிரியர் நடந்தவற்றை கண்டு வியந்து , நான் உன்னை என்னவோ நினைச்சேன் விசயமான ஆளாத்தான் இருக்க என்று பாராட்டினார்.

      மாணவர்கள் இயற்கையில் பால் உணர்வுகளுடன் தான் இருக்கிறார்கள்.அதை தெளிவு படுத்த வேண்டியது நம் கைகளில் தான் இருக்கின்றது. செக்ஸ் கல்வியின் அவசியத்தை உணர்ந்து ஆக்க பூர்வமாக நம் குழுந்தைகளிடம் சொல்லுவோம், அறியாமையை களைவோம், செக்ஸ் சார்பான குற்றங்கள் சமூகத்தில் தொடர்ந்து நடவாமல் இருக்க இது ஆரம்பமாக இருக்கட்டும். மனதில் ஏற்படும் வக்கிரங்களை ஆன்மீக கருத்துக்கள் மூலம் செக்ஸ் கல்வி கொடுத்து களைவோம். 

இந்த வருடத்தின் முதல் நாள்.. கடவுளே காப்பாத்து...!

        பள்ளி துவங்கிய புதுவருடத்தின் முதல் நாள் வெகு இயல்பாக, இயல்பை காட்டிலும் கூடுதலான மகிழ்வுடன் கழிந்தது. சார், கிறிஸ்துமஸ் அன்று சன் டிவியில் சாண்டா வந்து நான் எழுதி கேட்டு இருந்த டிராயிங் புத்தகத்தை தந்தார் என்றான் மணி. 

”அட பரவாயில்லையே. என்னை டிவியில பார்க்கலையா?” ( ஏண்டா வெட்டி பயளே நீ மட்டும் டிவியில வந்த நாங்க பார்கணும் ? மைண்டு வாய்ஸ் பேசியது)
“ சார் ... ஏசு மனிசன் தானே? ”என கேட்டான் கார்த்தி.

“சார் ஏசு போல நபிகள் நாயகமும் மனிசனா தானே வந்தார்!” என்றான் இப்ராஹிம்.
”சார் , கிருஷ்ணன் கூட மனுசன் தானே?” என்றாள் செல்வராணி. ரிசானா ,” சார்... ஏசு, நபிகள் நாயகம், கிருஷ்ணண் எல்லோரும் கடவுள் தானே? “.
“ ஆம்” என்றேன்.

   

தேவதர்ஷினி என் சிந்தனையை தூண்டும் ஒரு கேள்வியை கேட்டாள். “ சார்.. அவுங்க எல்லாம் சாமி தானே சார்.. மக்கள் கஷ்டம் போக்க வந்தவங்க தானே சார், ஏன் சார் சாமியாவே வந்து நமக்கு உதவியிருக்கலாம் இல்ல...ஏன் மனிசனா வந்தாங்க...?”

“சார்.. அதானே !”என்றான் கார்த்தி.

யுவராஜ், “ சாமிய எல்லாம் தப்பா பேசக்கூடாது... சார் கிட்ட மன்னிப்பு கேளு... சார் மூளையை போட்டு குழப்பிக்காதீங்க...தமிழ் முதல் பாடாம் நூறு வயது தருவன படிப்போம்...”

“சார் ,எனக்கும் அதே டவுட்டு தான் சார்... கடவுள் ஏன் சார் மனுசனா வரணும்.. அரக்கன் ,பேய் எல்லாம் மனுசன் மாதிரி இல்லையே.. மனுசனா இருந்தாலும் கொம்பு வச்சு எதாவது மிருகம் சாயல்ல தான் இருக்காங்க..” என தனக்கே உரிய புன்முறுவலுடன் மணிப்பாண்டி தன் அறிவை வெளிப்படுத்தினான்.

தெளிவான சிந்தனை கொஞ்சம் யோசிங்க .. விடை கிடைத்துவிடும் என்றேன்.

“ சார்... கோவிலுக்கு போனா பொங்கல் தர்றாங்க... சர்ச் போனா அப்பம் தர்றாங்க... மசூதிக்கு போனா குர்பானி கறி , நோம்பு கஞ்சி, பிரியாணி தர்றாங்க.. “ என்று எப்போதும் போல் சாப்பாட்டு விசயத்தை தெளிவாக பேசி யுவராஜ்ஜை உசுப்பு ஏத்தினான் சஞ்சய்.

“ சார்... கோவிலுக்கு போனா கஷ்டம் தீர்ந்திடும், சாமி கும்பிட்டா நல்லது நடக்கும்....இதில்லெல்லாம் ரெம்ப ஆராய்ச்சி பண்ணக்கூடாது.... நூறு வயது தருவன...பார்ப்போம் “ என மீண்டும் தன் பக்தியை வெளிபடுத்தினான் யுவராஜ்.

அப்போது யோசனை வந்தவளாக” சார், நீங்க காலையில ரவுண்ட்ஸ் போயிருந்தப்ப...மூன்றாம் வகுப்பு டீச்சர் திருப்பதி லட்டு கொண்டு வந்தாங்க... லீவுல.. திருப்பதி போயிருந்தாங்களாம்... டேபிள் ல வச்சுருக்கேன் ...” என்றாள் திவ்யா.

”வாங்க எல்லோரும் பிச்சு திண்ணுவோம்” என்றேன்.

”சார் நாங்க வாங்கி சாப்பிடக்கூடாது” என்றாள் ரிசானா.
”ஏய் அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லே சும்மா சாப்பிடு” என்றான் இப்ராஹிம்.

கார்த்தி அனைவருக்கும் பங்கிட்டு கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.

மீண்டும் நினைவு வந்தவளாக திவ்யா,” ரிசானா... இரண்டாம் பருவம் கடைசி பரீட்சைக்கு நீ கொடுத்த பேனா .... மறந்திட்டேன்..தாங்க்ஸ்” ” பரவாயில்லை “ என்றாள் ரிசானா.

” சரி எல்லோரும் கவனிங்க... எதுக்கு தாங்க்ஸ் சொன்னே திவ்யா?” என்றேன்.

“சார், என் போனாவில் இங்க் தீர்ந்து விட்டது அதனால், நான் பரீட்சை எழுத போனா வாங்கினேன்...திருப்பி கொடுக்க மறந்துட்டேன்... இப்ப கொடுத்து உதவியதற்கு தாங்கஸ் சொன்னேன்...”

“ கார்த்தி.... சார் எதையோ சொல்ல வர்றார் பார்த்தியா? “ என்றான் பாண்டி.

“சாமிகிட்ட கேட்டா தந்திருக்குமா? மனிசன் கிட்ட கேட்டதால் தானே கிடைச்சுது என சொல்ல வர்றீங்க“ என்றான் கார்த்திக்.

“டேய் சாமி கும்பிட்டு வந்து பரீட்சை எழுதினா..அதனால் தான் தடங்கல் வராமா.. சாமி... ரிசானா மூலமா போனா கொடுத்துள்ளார் சாமி...” என்று தன் பக்தியை வெளிப்படுத்தினான் யுவராஜ்.

” சார்.. மனுசன் தான் இன்னொரு மனுசனுக்கு உதவ முடியும்... சாமி வந்து உதவுறது கஷ்டம்...” என்றான் கார்த்தி.

“சபாஸ்...இப்ப சொல்லு பார்ப்போம்.. சாமி ஏன் மனுசன் உருவத்தில் வருகிறார்...?” என கேட்டேன்.

“மனுசன் மட்டுமே இன்னொரு மனுசனுக்கு உதவ முடியும். உதவிகளால் மட்டும் தான் மனுசன் பயன் பெற முடியும்.. சந்தோசமா வாழ முடியும்“ என்றான் பாண்டி.

“ யுவராஜ் கோபப்படாம கேட்கணும்....தெய்வம் மனுசனா வர காரணம்.. அருகில் உள்ள மனிதர்கள் தான் சக மனிதர்களுக்கு உதவ முடியும். இப்ப எழுத படிக்க தெரியாத ஒருத்தனுக்கு படிக்க உதவும் போது , அவன் வாசிக்கும் போதெல்லாம்.. எனக்கு யுவராஜ் தான் வாசிக்க கத்துக்கொடுத்தான் என சொல்லி மகிழ்வான்...அதேவேளையில் உனக்கும் சந்தோசம்...நம்மால் ஒருவன் பயன்பெற்றுள்ளான் எனும் போது மிக்க மகிழ்ச்சி அடைவாய் . “ என்றேன்.

“ ஆமாம்” என்று தலையசைத்தவாறு யுவராஜ்

”மனுசனா பிறந்து உதவுறவன் தான் சாமின்னு சொல்லுறீங்க...” என்றான். அனைவரும் கை தட்டி... வாடா நூறு வயது தருவன பாடம் படிப்போம் என்றனர்.

நான் இப்போது கதை சொல்ல தொடங்கினேன். 

மதுரை சரவணன்.
9344124572

தமிழகத்தில் சி.சி.இ….. ! மாணவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு உதவும் சி.சி.இ.

     சி.சி.இ … தமிழக மாணவர்கள் , பெற்றோர்கள் உச்சரிக்க தொடங்கியிருக்கும் வார்த்தை. தொடர் மற்றும் முழுமையான மதிப்பீடு என்பதன் சுருக்கம் தான் சி.சி.இ. மாணவர்களை ஆசிரியர்கள் இதுவரை முழுமையாக மதிப்பீடு செய்யவில்லையா? அது என்ன தொடர்ச்சி…? என்ற விபரங்களை தெரிந்துக் கொள்ளும் முன் இது எப்படி வந்தது என்று பார்ப்போம்.

ஆர்.டி.இ என்னும் இலவச கட்டாய கல்வி உரிமைச்சட்டம் மாணவர்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் வரப்பிரசாதம் தான் இந்த தொடர் மற்றும் முழுமையான மதிப்பீடு. சி.சி.இ என்பது கல்வி மற்றும் கல்வி இணைச்செயல்பாடுகளில் மாணவன் காட்டும் ஈடுபாடு, ஆர்வம், முயற்சி, ஒழுங்குமுறை, செயல்திறன், ஆளுமை வளர்ச்சி என உடல், மனம், சமூகம் சார்ந்த அனைத்துக் கூறுகளையும் தொடர்ந்து மதிப்பிடுதலாகும்.   

சற்றுப் புரியும் படி சொல்வதென்றால், முழுஆண்டுத்தேர்வு என்று ஒன்றை வைத்து மாணவனின் அடைவுத்திறனை மதிப்பிடுவது  தவிர்க்கப்பட்டு, கற்றல் நடைப்பெறும் போதே மாணவனை தொடர்ந்தும், குறிப்பிட்ட கால இடைவெளியிலும் மதிப்பீடு செய்தலாகும். இதனால், மாணவனுக்கு தேர்வு பயம் முற்றிலும் நீங்குகிறது. மாணவன் அறியாமலே, அவன் மதிப்பிடப் படுகிறான். அதனால், ஆசிரியர் அவனின் மதிப்பீட்டை கொண்டு, அவனுக்கு தேவையான உதவிகளை செய்ய முடிகிறது .அதனால் மாணவனின் கற்றல் மேம்பாடு அடைவதுடன் , கற்றலில் ஈடுபாட்டுடன் செயல்பட்டு, பள்ளி வருகை சதவீதம் அதிகரிக்கிறது. தோல்வியும் தவிர்க்கப்படுகிறது.

   அட ஆமாங்க … பெயில் ஆக்க மாட்டாங்க… சாரி பெயில் ஆக மாட்டான். எத்தனைப் பேர் தோல்வியால் அவமானம் அடைந்து, மீண்டும் அதே வகுப்பில் தன்னை விட வயது குறைந்தவர்கள் அல்லது தம்பியுடன் சேர்ந்து படிப்பதற்கு அஞ்சி அல்லது கூசி  , இடைநிற்றல் () அடைந்துள்ளதை , அதாங்க பள்ளியை விட்டு நின்று விடுவதை , ஓடிவிடுவதை பார்த்திருக்கிறோம். அவையெல்லாம் முற்றிலும் தவிர்க்கப் பட்டு, மாணவன் ஆசையுடன் செல்ல வழிவகைசெய்கிறது இந்த சி.சி.இ.

அது சரி… எல்லாரும் பாஸ் . அப்புறம் எப்படி வாத்தியார்  பாடம் சிறப்பா சொல்லிக் கொடுப்பாரு… பையன் படிப்பான்…ன்னு இழுக்கிறது தெரியுது…! குழந்தைகளுக்கான இலவச கட்டாய கல்வி உரிமைச் சட்டம் அத்தியாம் 4 , பிரிவு 24  படி ஆசிரியர் பள்ளிக்குத் தொடர்ச்சியாகவும் உரிய நேரப்படியும் வருதல், கலைத்திட்டத்தை முடித்தல், முழு கலைத்திட்டத்தையும் வரையறுக்கப்பட்ட கால அளவுக்குள் முடித்தல், ஒவ்வொரு குழந்தையின் கற்றல் திறனையும் மதிப்பிடுதல் , தேவைப்படுமானால் கூடுதல் பயிற்சி வழங்கி ஈடு செய்தல், பெற்றோர் மற்றும் பாதுகாப்பாளருடன் சந்திப்புக் கூட்டங்கள் நடத்தி, குழந்தையின் தொடர்ச்சியான வருகை, கற்றல் திறன், கற்றலில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் மற்றும் இதர பொருத்தமான தகவல்களைத் தெரிவித்தல் ஆசிரியரின் கடமை என கூறுகிறது. இக்கடமைகளை செய்யத்தவறினால் அவர் மீது பொருத்தமான பணி விதிகளின் கீழ் ஒழுங்கு நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்தலாம் என உறுதியளிக்கிறது. அது மட்டுமல்ல பிரிவு 29 மதிப்பீட்டு முறை குறித்தும் , அதை நடைமுறைப்படுத்துதல் சார்ந்து விளக்கப்பட்டுள்ளது.

அட சட்டத்தை விடுங்க… தற்போதைய கல்வி முறையில் பாட போதனாமுறை செயல்வழிக்கற்றல் முறையை கொண்டுள்ளதால், அதாவது மாணவனை மையப்படுத்துவதாக உள்ளதால், ஆசிரியரை மட்டுமே மையமாக கொண்டு கற்பித்தல் நடைப்பெறாமல், ஆசிரியர் மாணவனுக்கு கற்க உதவியாக இருப்பதால், ஆசிரியர் மாணவர் உறவு சுமூகமாக இருக்கிறது. சக மாணவன் உதவியுடன் கற்பதால் , கற்றல் பயம் நீங்கி, உந்துதல் ஏற்பட்டு கற்றல் இனிமையாகிறது.  அதுவே , ஆசிரியர் அவனின் செயல்பாடுகளை எளிமையாக மதிப்ப்பீடு செய்து, மாணவனின் கற்றல் சிறக்க உதவியாக இருக்கிறார் .

தொடர் மற்றும் முழுமையான மதிப்பீடு இரண்டு பிரிவுகளில்  மதிப்பிடப்படுகிறது. அவை வளரறி மதிப்பீடு(40) மற்றும் தொகுத்தறி மதிப்பீடு(60) ஆகும்.வளரறி மதிப்பீடு(அ) 20 மதிப்பெண்கள் .இதுவே எப்.ஏ. (ஏ) எனப்படுகிறது. கற்றலில் குழந்தையின் தன்னார்வம், பங்கேற்றல், முயற்சி, ஆர்வம், ஈடுபாடு , மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றை அளவிடுகிறது. சிறு குழு மதிப்பீட்டை உள்ளடக்கியது. ஆசிரியரின் உற்று நோக்கல், இடைவினையாற்றலை அடிப்படையாக கொண்டு மதிப்பிடுகிறது. எ.கா., பாடுதல், திரும்பக்கூறுதல், பங்கேற்று நடித்தல், பொம்மலாட்டம். செயல்திட்டங்களும் எஃப்.ஏ(ஏ) மதிப்பீடு வகையைச் சேர்ந்தது. அதில் மாதிரிகள் தயாரித்தல், கைவினைப் பொருள்கள் செய்தல், தகவல்கள் திரட்டுதல், பாடத்தொகுப்பு தயாரித்தல்,நேர்காணல், மேற்கோள்கள் திரட்டுதல், அகரமுதலியைப் பயன்படுத்துதல், துண்டுப்புத்தகம் தயாரித்தல் போன்றவைகள் அடங்கும்.

வளரறி மதிப்பீடு(ஆ) 20 மதிப்பெண்கள். இது குறிப்பிட்ட பாடப்பொருள்/ அலகில் மாணவர்களின் கற்றலடைவை அறிய, வாய்மொழியாகவும் , சிறு எழுத்துத் தேர்வு வாயிலாகவும் மதிப்பிடலாம். நெகிழ்வு தன்மை மிக்க இம்மதிப்பீடு பருவம் முழுவதும் கற்றல் நடைபெறூம் பொழுதும் கற்றல் முடிந்த பின்னும் பல்வகை வினாக்களை அமைத்துக் கற்றலடைவைச் சோதக்கவும், குறைகளைக் கண்டறியவும், குறைதீர் கற்பித்தலுக்கு திட்டமிடவும் துணைப்புரிகிறது. எ.கா. சரியா? தவறா? , பலவுள் தேர்வு, பொருத்துக, கோடிட்ட இடங்களை நிரப்புக, வரிசைப்படுத்துக, சொல்லைக் கேட்டு எழுதுக, சிறுவினா, குறுவினா, விடுகதைகள், புதிர்கள்.

தொகுத்தறி மதிப்பீடு 60 மதிப்பெண்கள் கொண்டது. இது பருவ இறுதியில் வினாத்தாள் திட்ட வரைவின் (புளு பிரிண்டு) அடிப்படையில் நிகழ்த்தப்படுகிறது.  

பருவ மதிப்பீடு செய்வதால் பெற்றோர்கள் ஆசிரியரை வருடத்திற்கு குறைந்தது மூன்று முறையாவது சந்திக்க நேர்வதால், தங்கள் குழுந்தையின் முன்னேற்றம் குறித்து அறிய முடிகிறது, அதனால் ஆசிரியருடன் இணைந்து செயல்பட முடிகிறது.

முன்ன மாதிரி ஆண்டுக்கடைசியில பெயிலுன்னு தெரிஞ்சு, நம்ம பையனோட படிப்பு பத்தி அறிய வாத்தியாரை போய் பார்த்து, கடைசியில பையன் சரியில்லைன்னு சொல்லி படிப்ப நிறுத்துற பழைய தேர்வு முறையை தூக்கி போட்டுட்டு சி.சி.இ க்கு கை கொடுப்போம்.

(மாணவர் உலகம் மாத இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை )