பள்ளிக்கூடம் தொடர்- கட்டுரை 1 (சீக்கிரம் போ ! சீக்கிரம் !)

1.   சீக்கிரம் போங்க…! சீக்கிரம் …!

“The woods are lovely, dark and deep,

But I have promises to keep,

And miles to go before I sleep,

And miles to go before I sleep.”

                                      - Robert Frost

பள்ளிக்கூடம் குழந்தைக்கு பிடித்திருக்கின்றதோ,  இல்லையோ 5 வயது பூர்த்தியானால் பள்ளியில் சேர்த்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயமாக்கப்பட்டு விட்டது ! சட்டப்படி 5 வயது தான்! ஆனால்,  2½ வயதிலேயே பெற்றோர்கள் விரும்பி பள்ளிக்கு அனுப்பி விடுகின்றார்கள்!

     கட்டுப்பாடுகள், விதிகள் நிரம்பி வழியும் பள்ளியில் நேரத்திற்கு இருப்பது அவசியம். பள்ளிக்கூடம் என்பது ஒரு வீடு போல் இருக்க வேண்டும் என்று காந்தி கூறுகின்றார். வீட்டில் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாமே? பள்ளிக்கு ஏன் கால வரையறை? காலை 8.30 க்குள் இருக்க வேண்டும். தவறினால் தண்டனை! இல்லை என்றால் அபராத கட்டணம்! (மெட்ரிக் பள்ளிகளில்) அரசு பள்ளி மாணவர்கள் வகுப்புக்கு வெளியே நிற்க வேண்டும் அல்லது மண்டி போட வேண்டும். அட ! கட்டாய இலவச கல்வி சட்டம் இருக்கே! ஆம் ! காகிதங்களில்!  மாணவர்களுக்கே இந்த கட்டுப்பாடு என்றால் ஆசிரியர்களுக்கு சொல்ல வேண்டியதில்லை..!( இது மெட்ரிக் பள்ளிகளில் மட்டும்)

குழந்தைகளின் கல்வி பருவம் என்பது கோபர்நிக்கஸ்சின் சூரிய கோட்பாடினை போன்று பள்ளியை மையமாக கொண்டு குழந்தைகளுக்காக, பெற்றோரும், உற்றாரும், உறவினர்களும், நண்பர்களும், அயலாரும் சுற்றிவர ஆரம்பிக்கும் கோட்பாடாகும் !  

நிலா, பூமியை முழுவதும் சுற்றிவர 29 1/2 நாள்கள் எடுத்து கொள்கின்றது.  பூமியின் சுழற்சியையும் நிலாவின் சுழற்சியையும் வைத்து நாள்கள், மாதங்கள் போன்றவற்றை நம் முன்னோர்கள் கணக்கிட்டார்கள். அது போல, குழந்தைகளை மாதம் தவறாமல், பருவம் தவறாமல் ஆசிரியர்கள் வழங்கும் ராங்க் கார்டு கண்டும்,  பரீட்சை தாள்களை கண்டும் பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை மதிப்பிட (சிரமப்படுத்த) ஆரம்பிப்பார்கள்! ஆசிரியர்களுக்கு மதிப்பீடு என்றால் எதற்கு என்பதே தெரியாது! மதிப்பீடு மாணவனை சார்ந்த விசயம் என தவறான கருத்தை கொண்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள்! சமீபத்தில் நடந்த லிட்டில் டிரஸ்ட் நடத்திய கூட்டத்தில் கூட அதை காண முடிந்தது.  

10ம் வகுப்பு , +2ம் வகுப்பு படிக்கும் குழந்தைகளின் நிலமை மிகவும்  மோசமாக உள்ளது.  இம்மாணவர்களுக்கு பள்ளியில் மட்டும் கால அட்டவணை இல்லை. வீட்டிலும் படிக்க தனி கால அட்டவணை இருக்கும். எனக்கு தெரிந்து, பெற்றோர்கள்  இக்குழந்தைகளை தூங்வே விடுவதில்லை. எல்லா பொழுதுகளிலும் படி! படி! படி! என குரலை உயர்த்தி கொண்டே இருப்பதை காண்கின்றேன்.(பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும் மட்டுமல்ல எல்லோரும் தான்!)யார் வீட்டிற்கு வந்தாலும் “என்ன பாப்பா .. இந்த வருசம் +2வா என்ன டாக்டர் ஆகிடுவீய்யா? ” என குழந்தையின் ஆம்பிசன் என்ன என்பதை அறியாமலே கேள்வி கேட்கின்றனர்.

பொழுது என்றவுடன் தான் தமிழர்கள் காலத்தினை இலக்கணத்திற்குள் வகைப்படுத்தியது நினைவுக்கு வருகின்றது.

காலத்திற்குப் பெயரிட்டு அதனை இலக்கணத்துள் வகைப்படுத்திய ஓர் இனம் உலகில் உண்டு என்றால் அது தமிழினமாகத்தான் இருக்க முடியும். சமுதாயத்தில் வேறு யாரும் செய்யாத வகைப்பாடுகளைத் தமிழரே செய்தனர். வாழ்க்கைக்கு இலக்கணம் வகுத்த மக்களினம் தமிழினமே ஆகும் என்பதை நாம் பெருமிதத்துடன் கூறிக்கொள்ளலாம். காலத்தைப் பொழுது என்று பெயரிட்டு நமது மூதாதையர் வழங்கினர். . ஒரு நாள் என்பது ‘சிறு பொழுது’ ஆகும். வைகறை, விடியல், நண்பகல், மாலை, எற்பாடு, யாமம் என்று ஆறு கூறாக ஒரு நாளைப் பகுத்துரைத்தனர். ஓராண்டைப் ‘பெரும்பொழுது’ எனப் பெயரிட்டு, கார் காலம், கூதிர்(குளிர்) காலம், முன்பனிக் காலம், பின்பனிக் காலம், இளவேனில் காலம், முதுவேனில் காலம் என்று ஆண்டினை ஆறு வகைக் காலமாகப் பகுத்துரைத்தனர். இக்காலத்தை முதற்பொருளில் அடக்கி விளக்குவார் தொல்காப்பியர்.

ஆரம்ப காலத்தில் ஒரு கண்டிப்பான ஆசிரியராக இருந்திருக்கின்றேன்! கையில் பிரம்பு குச்சியை பிடிப்பதை பெருமையாக கொண்ட காலம் அது!  காலை பிரார்த்தனை கூட்டத்திற்கு மாணவர்கள் சரியாக வந்து விட வேண்டும். ஆனால், வெகுசில மாணவர்கள்  நேரம் தவறியே வருகை புரிவார்கள்.  தலைமை ஆசிரியர் அப்படி காலதமதமாக வருகைபுரியும்  அனைவரையும் கேட்டிற்கு வெளியே நிறுத்த செய்வார். தாமதமாக வரும் மாணவர்களை வெளியில் நிறுத்தி, வகுப்பறைக்கு

உள்ளே செல்லாமல் பார்த்து கொள்வது என் பணி! என்ன பெருமைடா சரவணா உனக்கு! ( இப்ப மைண்டு வாய் கொடுத்து என்ன பயன்!)

பிரார்த்தனை கூட்டம் முடிந்ததும் தலைமையாசிரியை வருகை தருவார்! தாமதமாக வருகை புரிந்த எல்லா மாணவர்களையும் மண்டியிட பணிவார். அம்மாணவர்களை நான் கவனிக்க வேண்டும். மண்டியிடாமல் ஏமாற்றி விட்டால் என்ன செய்வது! அதன்பின் ரவுண்ட்ஸ் சென்றுவிடுவார். எல்லா வகுப்பறைகளையும் பார்வையிட்ட பின் வருகை புரிந்து பிரம்பு கொண்டு தாமதமாக வந்த அனைவரயும் கை நீட்ட சொல்லி விளாசுவார்! அவருக்கு கை வலித்தால்,  “இரண்டு சாத்து போட்டு அனுப்புங்க, சார்”  என்று என்னிடம் பிரம்பை கொடுத்து விட்டு சென்றுவிடுவார். அப்புறம் என்ன  கடமையை செய்ய வேண்டியது தான்!

தாமதமாக பள்ளிக்கு மாணவர்களை அழைத்து வரும் பெற்றோர்கள் அவசர அவசரமாக, “சார், என்னால தான் சார் லேட்..கொஞ்சம் கிளாசுக்கு போகட்டும். நாளைக்கு சரியான நேரத்திற்கு வந்துவிடுவான்” என கெஞ்சுவார்கள். வேறுவழியின்றி, பெற்றோருடன் வருகை புரியும் மாணவர்களை வகுப்பறைக்கு உள்ளே செல்ல அனுமதிப்பதுண்டு. பெற்றோருடன் வருபவர்கள் தண்டனையில் இருந்து விலக்கு பெற்றவர்கள்! ஆனால், தலைமையாசிரியர் தொடர்ந்து வருகை தரும் அவர்களையும் விட்டு வைப்பதில்லை.   “இப்படி அடிச்சா தான் நாளைக்கு நம்ம பிள்ளை அடிவாங்க கூடாதுன்னு அக்கறை வரும் ” என்று கூறி கொண்டே அவர்கள் முன் குழந்தைகளை அடிப்பார். புலம்பியப்படி பெற்றோர் சென்றுவிடுவர். அது தான் அதிக பட்ச எதிர்ப்பாக இருக்கும் அன்று! (இது நடந்தது 1994 வாக்கில். இன்று அப்படி முடியுமா? பையனே போலீஸ் ஸ்டேசன் போயிடுவேன்னு மிரட்டுறான்! பாவம் ஆசிரியர்கள் நிலை!)

தண்டனையில் இருந்து தப்பிக்க சில மாணவர்கள் தந்திரம் செய்வது உண்டு! கொஞ்சம் சுதாரித்த 6,7,8ம் வகுப்பு மாணவர்கள், கேட் வெளியில் நின்று கொண்டு யாராவது தெரிந்தவர்கள் வரும்வரை காத்திருப்பார்கள்.  “அங்கிள், நானும் உங்களுடன் தான் வந்தேன்னு சொல்லுங்க அங்கிள்” என காக்கா பிடித்து வந்துவிடுவார்கள். அந்த பெற்றோர்களும்  “ சார்! இந்த பையனும் எங்க கூடத்தான் சைக்கிள்ள வந்தான் “ என்று தப்பிக்க வைப்பதும் உண்டு. 

பாவம் பசங்கன்னு நினைக்க தோணும். ஆனாலும் , பருவத்தே பயிர் செய்ய வேண்டுமே! கால காலத்தில் விதை விதைத்து பயிரிட்டு, அறுவடை செய்ய வேண்டுமே!  அது தான் விவசாயத்திற்கு நல்லது. வாழ்க்கையின் எதிர்காலம் பள்ளியில் தானே நிர்ணயிக்கப்படுகின்றது! சரியான நேரத்திற்கு வர வேண்டுமே!   

எறும்புகள் கூட, மழைக்காலத்தை  மனத்திற்கொண்டு, கோடை காலத்தில் உணவுகளைச் சேமிக்கின்றன. பல நிலைகளில் உயிர்வாழ்வன, காலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அதற்கேற்ப, செயல்பட்டுப் பயன்பெறுகின்றன. இதனையே 

ஞாலம் கருதினும் கைகூடும் காலம் 
கருதி இடத்தால் செயின் (குறள் 484) என்று கூறுகின்றார் திருவள்ளுவர்.              

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

தான் செய்யவேண்டிய வினையைத் தகுந்த காலம் அறிந்து செய்யவேண்டும். அவ்வாறு செய்தால், உலகம் முழுவதையும் கைப்பற்றக் கருதினாலும் கைகூடும் என்பது இதன் பொருள் ஆகும். 

மாணவர்களை நேரத்திற்கு வர செய்ய வேண்டும். அதற்கு பள்ளிகள் பிடித்த மாதிரி அல்லவா! இருக்க வேண்டும். எவரும் அது பற்றி சிந்திப்பதில்லை. அது சரி பள்ளியை விடுங்கள் மாணவனுக்கு பிடித்த மாதிரி ஆசிரியர்களில் ஒருவர் கூட இருப்பதில்லை என்பது தான் வருத்தம். தப்பி தவறி ஒருவர் இருந்தாலும், அவரும் நிர்வாகத்திற்கு அல்லது தலைமைக்கு கட்டுப்பட்டு ,மாணவர்களை சாடுபவர்களாகவே இருக்கின்றார்கள்! காலம் தவறினால் என்னவாகிவிடும் என்று கேட்டால் எல்லோரும் கூறுவது இந்த நெப்போலியன் கதையை தான்!

உலகம் முழுவதையும் தன் ஆட்சியின்கீழ்க் கொண்டுவர விரும்பினான் மாவீரன் நெப்போலியன். ஆனால் அவன் உருசியாமீது படையெடுத்தபொழுது, காலத்தைக் கருத்தில் கொள்ளவில்லை, முழுமையான குளிர்காலத்தில் படையெடுத்துச் சென்றான். குளிரின் துன்பம் தாங்கிக்கொள்ள இயலாமல் பல படை வீரர்கள் இறந்தனர். நெப்போலியனால் மேற்கொண்டு முன்னேற முடியவில்லை. உருசிய நாட்டைக் கைப்பற்ற இயலவில்லை. நெப்போலியன் காலம் கருதிச் செயல்பட்டிருப்பானேயானால் உருசிய நாட்டை எளிதில் கைப்பற்றி மேலும் மேலும் பல வெற்றிகளைப் பெற்றிருக்கலாம். எனவே, காலம் என்பது, மிகவும் இன்றியமையாதது; ஒருவனது வெற்றியும் தோல்வியும், அவன் காலம் கருதிச் செயல்படுவதைப் பொறுத்து அமையும் என்பது வள்ளுவரில் தொடங்கி அனைவரும் கூறும் கருத்தாகும். இன்றைய நடைமுறை வாழ்க்கையிலும், பிறவற்றிலும், காலம் அறிந்து செயல்படுவோரின் வெற்றியையும், காலம்கருதாது செயல்படுவோரின் தோல்வியையும், நாள்தோறும் பார்த்து வருகிறோம்.

பள்ளிகளில் ‘காலம் தவறாமை’ என்பதை தவறான வழிகாட்டுதலில் புரிய வைப்பதாக உணர்கின்றேன். 

இப்போது என் பள்ளியில் குழந்தைகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் வருகை தரலாம். அவர்களை ஆசிரியர்கள் அடிக்க கூடாது. தண்டனை வழங்க கூடாது. ஆனால், தாமதமாக வருவதற்கான காரணத்தை அவர்கள் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். காலத்தின் அவசியத்தை உணர செய்ய வேண்டும்.

என் வகுப்பில் படிக்கும் பிரேமலதா இராஜாங்கூர் பகுதியில் இருந்து வருகின்றார். அந்த ஊருக்கு வருகை தரும் 8.15 பேருந்து வருகை புரிய தவறினால் அடுத்த பேருந்து 9 மணிக்கு தான் ! 9 மணி பஸ்ஸை பிடித்தால் 10 மணிக்கு தான் பள்ளிக்கு வர முடியும்! நான் திட்டுவேன் என்றோ அல்லது லேட்டா செல்வது தவறு என நினைத்து சில சமயங்கள் அவள் பள்ளிக்கு வருவதில்லை. விவரம் அறிந்த உடனே , அக்குழந்தையை அழைத்து, “லேட்டானாலும் வந்துவிடு. லீவு போட்டு இருந்துவிடாதே என்று கூறிவிட்டேன்!“ இப்போது தினமும் பள்ளிக்கு வருகின்றார். மேலும் 7.30 பேருந்தை பிடித்து குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வருகின்றார்.  

குழந்தைகளுக்கு தண்டனை வழங்கும் விசயத்தில் கால தாமதத்தை கணக்கில் கொண்டு தண்டிப்பதில் உடன் பாடு இல்லாமைக்கு வேறு ஒரு காரணம் உண்டு. அது ஒரு சம்பவம்!

குழந்தைகள் நேரத்திற்கு பள்ளிக்கு வருகை தர வேண்டும் என்பதை நாம் தண்டனைகள் மூலம் கொண்டு வருவதை விட , காலம் தவறாமை என்பது வாழ்வில் முக்கியமான ஒன்று என்பதை உணர்த்துவதன் மூலம் கொண்டு வேண்டும். அது குழந்தை பருவத்தில் இருந்து கொண்டுவந்தால் தான் வளர்ந்த பின்பும் காலம் தவறமை தொடரும். பல மாணவர்கள் காலம் தவறி பள்ளிக்கு வருவதற்கு அவர்களின் பெற்றோர்களே காரணம்!

அப்போது எனக்கு திருமணம் ஆயிருக்க வில்லை. ஸ்கூட்டி வாங்கி இருந்த சமயம். காலை மீனாம்பாள்புரம் சென்று +2 வகுப்புக்கு டியூசன் எடுத்து விட்டு, பள்ளிக்கு  பயணிப்பேன். நரிமேடு, ஓசிபிஎம் பள்ளி, காந்திமியூசியம், கலெக்டர் ஆபிஸ், அரவிந்த் ஆஸ்பத்ரி, குருவி காரன் சாலை வழியாக பள்ளிக்கு வருவேன். தினமும் 8.25 மணிக்கு பள்ளிக்கு கிளம்புவேன்.

8.30 மணி வாக்கில் தினமும்  நரி மேடு ரோட்டில் ஒரு குடும்பம் பைக்கில் செல்வதை காண்பேன்.  பைக்கின் முன்னால் 2ம் வகுப்பு படிக்கும் ஆண் குழந்தை,. வண்டி ஓட்டி கொண்டிருக்கும் (40 வயது)  அவருக்கு பின்னால் 5வகுப்பு படிக்கும் பெண் குழந்தை , அதற்கு பின்னால் அவரது மனைவி(30) அமர்ந்திருப்பார். பைகள் சைடில் தொங்கி கொண்டு இருக்கும். அது போக மீதி பொதிகளை அந்த பெண்மணி சுமந்து வருவார்.  லேடி டோக் கல்லூரியில் இருந்து நரிமேடு வரை தான் அவர்கள் என்னுடன் பயணிப்பார்கள். அதற்குள் அந்த பெண்மணி’ “சீக்கிரமா ! போங்க.. லேட் ஆகிடுச்சு. வேகமா போங்க..! அந்த லாரி காரனை முந்துங்க ! உருட்டிகிட்டு இருக்கான். “

 “டாடி! பயமா இருக்கு..!”

“வாயை மூடு.! “ பின்னால் இருந்து குரல் ஒலிக்கும்!

“சீக்கிரமா! முந்துங்க..! இவுங்களை விட்டுட்டு நான் ஸ்கூலுக்கு போறதுக்குள்ள பெரும்பாடா இருக்கு…! டெய்லி லேட்!  என்னை எல்லோரும் ஒரு மாதிரி பார்க்கிறாங்க..!”

அவர் வண்டியை முடுக்குவார். கொஞ்சம் பயமாக இருக்கும். நான் ஒதுங்கி வழி கொடுத்து செல்வதுண்டு.

வாரத்தில் இரண்டு முறை அவர்களை பார்த்துவிடுவேன். எப்போதும் பின்னால் இருந்து அந்த பெண்மணி,  “சீக்கிரம் போங்க..சீக்கிரம்” என விரட்டி கொண்டே இருப்பார்.

1994 முதல் இன்று வரை நான் காலை பைக்கில் பயணிக்கின்றேன். 90 % சதவீதம் வண்டியில் செல்பவர்கள் வண்டியை விரட்டியப்படியே அலுவலகம் செல்கின்றனர். அதுவும் குடும்பத்துடன் செல்பவர்கள் அதி வேகத்திலேயே செல்கின்றனர். அரசு பஸ்கள் பயணிகளை திணித்து கொண்டு செல்கின்றன. பலசமயங்களில் பள்ளி, கல்லூரி மாணவர்கள் பேருந்துகளில் பிதுங்கி வழிந்தபடி செல்வதை காண்கின்றேன். கல்லூரி மாணவர்கள் பைக்கில் சக மாணவனை அழைத்து கொண்டு சீறி பாய்ந்து செல்வதை காண்கின்றேன். ஆட்டோக்கள் குழந்தைகளை அள்ளிப் போட்டு கொண்டு செல்கின்றன. எல்லோருக்கும் அவசரம். பள்ளி வாகனங்களும் அதிவேகத்திலே செல்கின்றன.

அப்போது உடல்நலனில் அக்கறை கொண்டு ஒரு வருடம் காலை ஜிம்முக்கு சென்றதால் மீனாம்பாள்புரம் செல்லவில்லை. சரியாக இரண்டு வருடம் கழித்து ஒருநாள் மீண்டும் அவர்களை பார்த்தேன். அப்போதும் அந்த அம்மா சீக்கிரம் என விரட்டி கொண்டு தான் சென்றார்.  எனக்கு சிரிப்பு வந்தது. காலம் காலமாக இவர்கள் லேட்டாகவே வருகை புரிகின்றனர். எந்த விதத்திலும் தங்களை காம்ப்ரமைஸ் செய்து கொள்ளவில்லை. ஒருவிசயம் மட்டும் மாறி இருந்தது. முன்பை விட அப்பெண்மணியின் குரல் கொஞ்சம் சத்தமாகவே இருந்தது. அதில் அதட்டல் தொணி இருந்தது!  

இரண்டு நாட்கள் கழித்து மீண்டும் அவர்களைப் பார்த்தேன். நேரில் அல்ல. காலை செய்திதாளில் புகைப்படத்தில்! அவர்கள் அனைவர் புகைப்படமும் ஒரு அரசு பேருந்தின் சக்கரத்தின் அடியில் ! அந்த அம்மையாரை தவிர அனைவரும் அந்த ஸ்பாட்டிலேயே இறந்திருந்தனர். அவர் பிழைத்து கொண்டார் என்றே நினைக்கின்றேன்.

இப்போது கூட அந்த இடத்தை கடக்கும் போது அவர்கள் நினைவுக்கு வந்து செல்கின்றார்கள். அவர்களை நினைத்துவிட்டால், பைக் தானாக வேகம் குறைத்து , மிகவும் மெதுவாக செல்லும். நினைவுகள் காலத்திற்கு பள்ளிக்கு செல்ல வேண்டும் என தனக்குதானே கட்டளை இட்டு கொள்ளும். நிஜத்தில் என்னால் காலத்தினை என் கைகளுக்குள் வைத்து கொள்ள முடிவதில்லை!  5 நிமிடம் தாமதம். 10 நிமிடம் தாமதம் ஆகி கொண்டே இருக்கின்றது!

இன்று காலை 8.10க்குதான் வீட்டை விட்டு கிளம்ப வேண்டியதாகி விட்டது. என் மனைவி வேலைபார்க்கும் பள்ளிக்கு 8.30க்குள் இருக்க வேண்டும். என் மகனை அவன் படிக்கும் லிசாட்லியர் பள்ளியில் இறக்கி விடும் போது மணி 8.20. என் மனைவி பணிபுரியும் பள்ளி தெப்பகுளம் அருகில் உள்ளது. பத்து நிமிடத்திற்குள் இறக்கி விட வேண்டும். பின்னால் இருந்து என் மனைவி விரட்டுகின்றாள், “சீக்கிரம் போங்க …! சீக்கிரம் போங்க..!”

                                                               பள்ளிக்கூடம் தொடரும்..   

மதுரை சரவணன்.

வகுப்பறையில் மாணவர் சாவு ..அதிகாரம் செய்யும் ஆசிரியர்களை என்ன செய்வது? விடை

விண்ணைத் தாண்டி....நம்மை அழைத்து செல்லும் குழந்தைகள்!

*
நான் குழந்தைகளுக்கு கற்று தருவதை விட, அவர்களிடம் இருந்து கற்று கொள்வது தான் அதிகம்.

என்னை பார்த்ததும் எப்போதும் ஆசிரியர்கள் கேட்கும் முதல் கேள்வி, குழந்தைகளை அடிக்காமல், அவர்கள் இஷ்டத்திற்கு விட்டால் எப்படி கற்று கொள்வார்கள்? எதுவும் கற்று தாராமல் அவர்களாக எப்படி படிக்க முடியும் ? என்பது தான்!

எப்போதும் போல் பதிலளிக்க கடமைப்பட்டுள்ளேன். சென்ற பதிவில் கூட ரத்தினவேல் அய்யா சேர் செய்ததில், ஒரு ஆசிரியர் உங்கள் கற்பனை அருமை என கமண்டு போட்டிருந்தார். நிச்சயமாக நான் கற்பனை திறன் மிக்கவனாக விளங்குவதி்ல் பெருமை கொள்கின்றேன். ஆனால் இதற்கு எல்லாம் காரணம் என்னுடைய மாணவர்கள்!

எப்போதும் போல் ஒரு கட்டுபாடுள்ள வகுப்பறையை உருவாக்கி , கருத்துக்களை போர்டில் எழுதி போட்டு , அதனை திரும்ப திரும்ப படிப்பதன் மூலம் மனப்பாடம் செய்ய வலியுறுத்தும் கல்வி முறையில் இருந்து வெளியில் வாருங்கள். குழந்தைகளின் தேவை அறிந்து சுதந்திரமான கற்றல் சூழலை உருவாக்குங்கள். குழந்தைகளுக்கு வழங்கும் சுதந்திரம் நம் கற்பித்தலை எளிமைபடுத்துவதுடன், நம்மை மிகவும் வலுவான , ஆற்றல் மிக்க கல்வியாளர்களாக மாற்றி விடும்!

குழந்தைகளின் ஆற்றல் அபரீதமானது. குழந்தைகள் கற்பனை திறத்துடன் வளர்க்கின்றார்கள். பள்ளிக்கும் வளமான கற்பனையுடன், அதிக சிந்தனை திறனுடன் வருகின்றார்கள். என் வகுப்பறையில் ஒவ்வொரு மாணவனையும் அவ்வாரே சந்திக்கின்றேன். என்னை விட அறிவாளிகளாக இருப்பதை காண்கின்றேன். அவர்கள் திறனை முறைப்படுத்தினால் போதும், குழந்தைகள் நாம் கொஞ்சம் கூட கற்பனை செய்திராத இடத்தை அடைந்திருப்பார்கள் / எட்டு பிடித்து இருப்பார்கள்.

குழந்தைகளின் ஆற்றலை வெளி கொண்டு வருவது மிகவும் இலேசான வேலை!

உண்மை. அதற்கு வகுப்பறையில் குழந்தைகளை பேச அனுமதிக்க வேண்டும். அதன் அர்த்தம் என்னவெனில் , நீங்கள் கருத்துக்களை திணிக்காமல், குழந்தைகளுக்கு தெரிந்த விசயத்தில் இருந்து தெரியாத விசயத்தை அறிந்து கொள்ள செய்வதாகும்.

குழந்தைகளை பேச அனுமதியுங்கள் . குழந்தைகள் ஆசிரியர்களை குழந்தைகளாக மாற்றி விடுவார்கள். வெளியில் இருந்து பார்க்கும் யாரும் நம்மை குழந்தையாகவே பார்க்க கூடும்.
கேலி செய்யவும் செய்ய கூடும்.

நான் குழந்தை போல் நடந்து கொள்கின்றேன் என்று பலரும் கூற கேள்வி பட்டிருக்கின்றேன். இதற்கு விடையை இரண்டு பாரக்களுக்கு பின் படிக்கவும்.

என்னுடைய பள்ளியில் வகுப்பறையில் ஆசிரியர்கள் குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து உணவருந்த வேண்டும் என்பது என்னுடைய வேண்டுகோள். பலரும் அப்படியே சாப்பிடுவார்கள். நானும் மற்ற ஆசிரியர்களுக்கு முன்னோடியாக மாணவர்களுடன் இணைந்தே வட்டமாக அமர்ந்து உணவு அருந்துவேன்.

ஏன்? குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து உணவு அருந்த வேண்டும்? அதனால் எந்த குழந்தை சாப்பிடுகின்றது. அவர்கள் எதை சாப்பிட வேண்டும். எந்த உணவை விரும்புகின்றார்கள். எந்த உணவை புறக்கணிக்கின்றார்கள். உணவு கெட்டு போய் உள்ளதா? அவன் மதியம் உணவு அருந்துகின்றானா? இல்லையா என்பது போன்ற பல விசயங்களை ஆசிரியர் அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பு உண்டு. அதனுடன் குழந்தைகளின் உடல் வளர்ச்சிக்கு எவ்வகையான உணவு தேவை என்பதை அறிந்து குழந்தைகளின் பெற்றோர்களிடம் கூற முடியும்.

குழந்தைகளுடன் சாப்பிடும் ஆசிரியர்களாகிய நீங்கள் குழந்தையை போலவே சிந்தி சாப்பிட ஆரம்பித்து விடுவீர்கள். குழந்தையை போலவே ரசித்து , ருசித்து குழந்தையாகவே மாறி சாப்பிடுவீர்கள்.

என் குழந்தைகள் சார் நீங்களும் எங்களை போல சின்ன பிள்ளை போலவே சாப்பிடுகின்றீர்கள் என்பார்கள். எப்படி சாப்பிட வேண்டும் ? என வினா எழுப்பும் போது, அவர்கள் எப்படி சாப்பிட வேண்டும் என்ற ஒழுங்கின்படி சாப்பிட ஆரம்பித்து நமக்கு முன்னோடி ஆகி இருப்பார்கள். என்னை கேலி செய்து ரசிக்கும் குழந்தைகளின் உள் அன்பை காண நீங்களும் உங்கள் வகுப்பு குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து சாப்பிடுங்கள்.! உணர்வீர்கள்.

.குழந்தைகளுக்கு விண்வெளி, செயற்கை கோள், ராக்கெட், நிலா இவற்றை பற்றிய சமூகவியல் பாடம் நடத்த வேண்டும். விண்வெளி அவர்கள் தெரிந்த விசயம் ஆனால் அது புதிய வார்த்தை. ஆகவே வானத்தை பார்த்திருக்கின்றாயா? அதில் என்ன தெரியும்? என்பது போன்ற கேள்வி கேட்டு பதில் அளிக்க செய்தேன்

சூரியன் , நிலா, நட்சத்திரம், ஓகே வேறு எதுவும் தெரிகின்றதா?

“சார்.. நான் வெளியே போய் பார்த்துட்டு வரவா?” - முத்துபாண்டி.
அனுமதித்தேன்.
“சார்.. நானும் போறேன். “ கிளம்பினான் சமய ராஜ்.
“ சார்.. விண்கற்கள் “ என்றாள் கீர்த்தனா.
“ சார் மேகம் தெரிகின்றது “ என்றான் முத்துபாண்டி.
“வெரி குட்..” என்றேன். சமயராஜ் சிரித்தான்.
”சார் .. சிரிக்கின்றான். இவனுக்கு வேற தெரியுதாம்..” என்றான் முத்துப்பாண்டி.
“என்ன தெரியுது ? சும்மா தைரியமா சொல்லு..”
“சார்.. ஒரு தென்னை மரம்..”
“வெரி குட்...”
“சார்.. அவன் முட்டாள் மாதிரி பேசுறான் . நீங்களும் வெரி குட்ன்னு சொல்றீங்க...” என கோபித்தாள் சோலையம்மாள்.
“யே..போய் பாரு...வானத்தில் தென்னை மரம் தெரியும்..டேய் முத்துப்பாண்டி நான் காட்டினேன் நீ பார்த்தையில்ல சொல்லு...”
“எங்க நான் போய் பார்க்கின்றேன்..” ஓடினாள் சோலையம்மாள்.
“சார் பொய் சொல்றான்..” என திரும்பி வந்தாள்.
“சார்... எங்கம்மா.. இப்படி தான் சார்..ஒரு நாள் மதியம் மேகத்தில் முயல் பாரு என சொன்னாங்க..ஓடி போய் பார்த்தேன் அப்படியே வெள்ளை முயல் ஒன்னு இருந்துச்சு.. என் தம்பி ஓடி வருவதற்குள் முயல் மறஞ்சு போச்சு...அது மாதிரி இன்னைக்கு தென்னை மறைந்து போயிருச்சு... ” என்று விளக்கினான் சமயராஜ்.
“டேய் வேற என்ன என்னடா.. உங்க அம்மா காட்டினாங்க..” என கலாய்த்தாள் ப்ரியா.
”அன்னைக்கே அந்தமுயல் ,ஒரு காடு மாதிரி மாறிச்சு..அப்புறமா மனிசனாயிடுச்சு..அப்புறம் யானை மாதிரி மாறிச்சு.. அப்புறம் வீடு மாதிரி மாறிடுச்சு “ என்றான்.
“சார்..நல்லா கதை விடுறான் சார்..”
“ஓகே ஓகே..இவனுக்கு ஒரு கதை சொல்லுவோம்..”என்றேன்.
“சார்...நான் கதை சொல்லவா..அதுவும் இவன் சொன்ன விசயத்தை வச்சு...” என்றான் முத்துப்பாண்டி இளித்தப்படி..
“அட எண்டா சிரிக்கிற..பயந்து போயிட்டேன்...கதையை சொல்லு..”
“சார் ..அவசர படாதீங்க..அப்புறம் கதை மறந்திடப்போறான்... “ என்று முத்துபாண்டிக்கு ஆதரவாக சரவணக்குமார் வந்தான்.
“சார்.. ஒரு ஊரில் ஒரு முயல் இருந்துச்சா...அந்த முயல் காட்டுக்குள்ள ஓடி போச்சா...அப்புறமா மனுசன் காட்டுகுள்ள முயல் பிடிக்க போனானா..முயல மட்டும் பிடிக்காம காட்டையும் சேர்ந்து அழிச்சான். காடு அழிந்து போச்சா.. யானை போன்ற விலங்குக எல்லாம் தண்ணி தேடி நாட்டுக்கு வந்துச்சா.. மனுசன் அரண்டு போனானாம்..” என்றான்.
“சபாஷ் ...” அனைவரும் கை தட்டினார்கள்.
சார் நான் கதை சொல்றேன்... என அனைவரும் குரல் கொடுக்க.. திசை திருப்பினேன்.
”ஓகே .. நிலாவை யாரெல்லாம் பார்த்திருக்கீங்க.. நிலா பத்தி கதை சொல்லுங்க...”
”நிலா நைட்டுதான் வரும்.. ” என்றபடி எல்லோரும் நான் பார்த்திருக்கேன் என கத்தினார்கள்.
”நிலாவை பார்த்தப்படி என் அம்மா எனக்கு சோறு ஊட்டி இருக்காங்க.. அதே போல் யார் அம்மாவாது சோறு ஊட்டி இருக்காங்களா..? “ என கேட்டேன்.
“சார்.. எங்கம்மா...” என சிலர் கை தூக்கினர்.
“வெரிகுட்..நான் பெயர் சொல்லி கூப்பிடுவேன். அவுங்க மட்டும் அவுங்க அம்மா சொன்னதை சொல்லணும்..”
“நிலாவில் ஒரு பாட்டி இருக்குண்ணு எங்கம்மா சொல்லுச்சு...” என முந்திகொண்டு கூறினாள் சினேகா.
“சரி கீர்த்தனா நீ சொல்லு...?”
“சார்..நிலாவில் ஒரு பாட்டி வடை சுட்டு விக்கிதுன்னு எங்கம்மா சொன்னாங்க..”
அனைவரும் ஆமாம் சார் நிலாவ பார்த்தா பாட்டி வடை சுடுகின்ற மாதிரியே தெரியும்.
”சார் எப்ப பார்த்தாலும் பாட்டி ஒரே இடத்தில் வடை சுட்டு விக்கின்ற மாதிரியே தெரியுதே..” என கேட்டாள் முருகேஸ்வரி.
”அது வேற ஒண்ணுமில்ல..பூமி சூரியனை சுற்றி வரும் நேரமும், சந்திரன் பூமியை சுற்றிவரும் நேரமும் ஒரே மாதிரி இருகின்றதாலா..நாம நிலாவோடு ஒரே பகுதியை பார்க்கின்றோம்..” என்றாள் கீர்த்தனா.
அப்படியா.. ? நாளைக்கு ஹோம் ஒர்க் இது தான் நீங்க கீர்த்தனா சொன்னது சரியா தப்பான்னு யார்கிட்டையாவது கேட்டு கொண்டோ , படித்தோ தெரிச்சு வரணும். “
”குட்.. வேற என்ன புதுசா ...” என முடிப்பதற்குள்,
“சார்.. நிலாவில் ஒரு மலையாள எழுத்து தெரியும் சார்.. எங்க பாட்டி சொல்லுச்சு...நீங்க கவனிச்சு பாருங்களேன்” என முத்துப்பாண்டி எனக்கு ஹோம் ஒர்க் கொடுத்தான்.
“கீர்த்தனா.. சார்..அப்ப நிலாவில் இருக்கின்ற பாட்டி வடை சுட்டு இருக்காது..”
“அப்புறம் வேற என்ன சுட்டிருக்கும்? “ என கேட்டேன்.
”சார் மலையாளம் தெரிஞ்ச பாட்டின்னா..அது புட்டும், சுண்டகடலையும் , கிழங்கும் அவிச்சுகிட்டு இருக்கும்...” என்று கூறினாள் கீர்த்தனா.
அனைவரும் கரக்ட்டா சொன்ன என கீர்த்தனாவை பாராட்டினார்கள்.

நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். என்ன கற்பனை வளம், சிந்தனை திறன், பொருத்தி பார்க்கும் அறிவு குழந்தைகளுக்கு ! மலையாள எழுத்து என்றவுடன் அங்கு புட்டு தான் அவிப்பார்கள் என்ற அனுபவத்தை இச்சம்பவத்துடன் இணைத்து பொருத்தமாக பதில் அளிக்க தெரிந்திருக்கின்றாள்.

ஆசிரியர்களே குழந்தைகளுடன் உரையாடி பாருங்கள் . நாம் எதிர்பார்க்காத விடைகளை தருவார்கள். கற்பனையுடன் சிந்தனையுடன் இருப்பதை உணர்வீர்கள்.

வானத்திற்கும் அப்பால் பரவி யுள்ள வெற்றிடம் விண்வெளி என்பதைபுரிந்து கொண்டார்கள். ரக்கெட் செயற்கை கோளை எடுத்து செல்லும் வாகனம் என்பதை நான் கேட்காமலே சொல்லி வியப்பில் ஆழ்த்தினார்கள். செயற்கை கோள் பற்றி தெரிந்தே வைத்திருக்கின்றார்கள். உனக்கு தெரிந்த விண்வெளி வீரர் பற்றி செய்தியை திரட்டி வர கூறி வகுப்பை முடித்தேன்.

ஆசிரியர்களே! குழந்தைகளை வகுப்பில் பேச அனுமதியுங்கள். அவர்களை முறைப்படுத்துங்கள். குழந்தைகள் கற்பனை திறன் மிக்கவர்கள். அவர்களுக்கு தேவையான சூழலை உருவாக்கினால் அவர்கள் தானாகவே கற்க தொடங்கிவிடுவார்கள்.

வகுப்பறைகளை அதிகார மையமாக்கி , வானளாவிய அதிகாரம் கொண்டவராக ஆசிரியர்கள் விளங்கி , குழந்தைகளை அடக்கி ஆள்வதை தவிர்த்து விடுங்கள். உங்களின் அதிகாரத்தை கொண்டு குழந்தைகளை அடக்கிவிடாதீர்கள்..கொஞ்சம் குழந்தைகளை வகுப்பறையில் பேச ,கேள்வி கேட்க அனுமதியுங்கள்.குழந்தைகள் விண்ணை தாண்டி நம்மை அழைத்து செல்வார்கள் ..!

மதுரை சரவணன்.

பாரதி தம்பி கல்வி கட்டுரையின் நம்பகத்தன்மை...!

பாரதி தம்பி போன்ற கல்வி கட்டுரைகளை எழுதும் எழுத்தாளர்களின் உழைப்பு போற்ற தக்கதே...!

*

கொஞ்சம் யோசிக்கவே வைக்கின்றது குழந்தைகளின் கலந்துரையாடல்கள்..!

குழந்தைகளை கேள்வி கேட்க அனுமதிக்க வேண்டும். குழந்தைகளை கேள்வி கேட்க செய்ய வேண்டும்.குழந்தைகள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு சரியான பதில் அளித்தால்/ அளிக்க முயன்றால் போதும் , நாம்( ஆசிரியர்கள் ) சுயமாக சிந்திக்க தொடங்கி விடுவோம். இதனால் குழந்தைகள் நம்மை அழைத்து சென்றுவிடுவார்கள், சிகரத்தின் உச்சிக்கு! ஏனென்றால் குழந்தைகளின் கற்பனைத்திறன் எல்லையற்றது. அது நம்மை விட பல மடங்கு அதிக திறன் உள்ளது.

ஆசிரியர்கள் அதிகார பீடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு , தாங்கள் கூறும் கருத்துக்களை அப்படியே உள் வாங்கி வெளியிடும் ஜெராக்ஸ் மிசின்களாக மாணவர்களை உருவாக்குவதால் எந்த பயன் ஏற்படாது என்பதை உணர வேண்டும். குழந்தை மையக்கல்வி முறையை ஆதரிக்க வேண்டும். நாம் அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி கொடுக்கும் செய்தி (கல்வி) , ஒரு பிரதியாக தான் இருக்கும். அது பல சமயங்களில் மிஷினி மாட்டி கொண்டு கிழிந்துவிடும் பேப்பராக கூட மாறலாம். அசல் பிழை என்றால், பிழையான பிரதியே நமக்கு கிடைக்கும்!

தானே கற்றல் நிகழும் வகுப்பறையாக நம் வகுப்பறைகளை மாற்ற வேண்டும். தானாக கற்பதற்கு தகுந்த சூழலை உருவாக்குபவர்களாக ஆசிரியர்கள் திகழ வேண்டும். குழந்தைகளை வகுப்பறையில் கலந்துரையாட செய்வதன் மூலமாக, அவர்களின் சிந்தனை திறனை வெளிப்படுத்த செய்யலாம் அல்லது சிந்தனையை தூண்டலாம்.

குழந்தைகளின் கலந்துரையாடல் சுதந்திரமாக இருத்தல் அவசியம். குழந்தைகளின் கலந்துரையாடல்கள் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவை. அதற்கு தடை போடும் விதமாக நம் கருத்துக்களை அவர்களின் கலந்துரையாடலில் திணிக்க கூடாது.

இன்று என் வகுப்பறையில் பெண்கல்வி குறித்தும், பெண் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வராமைக்கு காரணம் , வீட்டில் தம்பி /தங்கையை கவனிக்க செய்வதால் அல்லது அம்மா/தாய் நோய்வாய்ப்பட்டதால், அவரின் பணிகளை செய்ய வேண்டி இருப்பதால் பெண் குழந்தைகள் வருவதில்லை என்று சொல்லியவுடன் , “சார் ஏன் பெண் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு வராமல் இருக்கின்றார்கள் என்று காரணத்தை பற்றி விவாதிக்கின்றோம் ” என்று கீர்த்தனா கூறியவுடன், மாணவர்கள் இரு குழுக்களாக பிரிந்து செயல்பட்டார்கள்.

“ஏன் சார் பெண் மட்டும் தான் பள்ளிக்கு வரவில்லையா? பசங்களும் பள்ளிக்கு செல்வதில்லை அவர்களை பற்றி ஏன் கவலை கொள்ள கூடாது ? அவர்களை பற்றியும் எழுதுகின்றோம் ”என ரோஹித் கூற , செந்தில் தலைமையில் மற்றொரு குழு செயல்பட ஆரம்பித்தது.

என் வகுப்பறையில் இந்த பருவத்திற்கு விளையாட்டு முறையில் பிழையின்றி எழுதுவதற்கு பயிற்சி தருகின்றேன். அதனை சோதிப்பதற்கு களமாக இந்த உரையாடலை எழுத்துவடிவில் பதிய செய்ய கேட்டு கொண்டேன். விளையாட்டு கல்வி பலன் தந்தது. முழுவாக்கியத்தை எழுத கற்று கொண்டுள்ளார்கள். பிழைகள் மிகவும் குறைவாக , நன்றாக வளர்ந்திருக்கின்றார்கள். 5 ம் வகுப்பில் நான் இப்படி முழுவாக்கியத்தை அமைத்து எழுதியது இல்லை. உங்கள் பார்வைக்கு அதனை அப்படியே கொடுத்துள்ளேன்.

நான் கலந்துரையாடலை முறைப்படுத்துவபவனாகவும், திசை மாறி சென்று விடாமல் கண்காணிப்பவனாகவும் தான் எப்போதும் செயல்படுவேன். ஆகவே, நான் வெளியில் இருந்து கவனிக்க தொடங்கினேன். அனைத்து மாணவர்களின் பங்கெடுப்பும் இருக்க செய்தேன். குழுத்தலைவரை எல்லாருக்கும் வாய்ப்பு கொடுத்து விவாதிக்க சந்தர்ப்பம் ஏற்படுத்தி கொடுக்க உதவினேன்.

டிராப்பவுட் இல்லை என கணக்கு கொடுக்கும் அதிகாரிகளே தயவு செய்து இதனை கணக்கில் கொண்டால் பள்ளி செல்லா குழந்தைகளை பற்றிய விபரம் அதிகம் தான் என்பதை அறியலாம். இது அவர்களின் கற்பனை அல்ல. தங்கள் குடியிருப்பு பகுதியில் , தாங்கள் கண்ட, கேட்ட, உடன் இருக்கும் அண்ணன் , தம்பி, தங்கை, அக்காக்களின் கதையாக இருக்கின்றது.

நாம் முன்னேற வேண்டிய தூரம் வெகுதூரம் இல்லை என்பதையும் நாம் போலியான புள்ளி விபரங்களை சுமந்து கொண்டும், எல்லோருக்கும் (அனைவருக்கும் )கல்வி என்பதை நம்பி கொண்டும் உள்ளோம்.

நம் பள்ளிக்கூடங்கள் மதிப்பெண் அடிப்படையில் கொஞ்சம் கூட ஈவு இரக்கம் இன்றி செயல்படுவதை, குழந்தைகளின் வார்த்தைகளில் இருந்து காணலாம்.

பாரதி தம்பி போன்ற பத்திரிக்கையாளர்கள் கல்வி கட்டுரைகள் எழுதும் எழுத்தில் கற்பனை இல்லை என்பதும் , அவர்கள் கல்விக்காக மெனக்கெடும் உழைப்பும் எவ்வளவு உன்னதமானது என்பதும் புரியும். இது ஒரு வகுப்பறையில் உருவாகி உள்ள புள்ளி விபரம் என்றால், இப்படி எல்லா வகுப்பறையிலும், எல்லா பள்ளிகளிலும் குழந்தைகள் பள்ளிக்கு செல்லாமல் இருப்பதன் காரணத்தையும் , அதனால் இன்றும் பள்ளி செல்லாமல் வேலைக்கோ , ஊர் சுற்றி திரியும் குழந்தைகளின் விபரங்களை சேகரித்தால், 10 , 12 வகுப்புகளில் பள்ளியின் தேர்ச்சிக்காக, பள்ளியை விட்டே துரத்தப்படும் குழந்தைகளின் புள்ளி விபரம் அதிர்ச்சி ஊட்டக்கூடும்..!

குழந்தைகளை கலந்துரையாட செய்வோம். குழந்தைகளிடம் இருந்தே நம் கல்வி முறையில் சீர்திருத்தத்தை கொண்டு செல்வோம்.

கலந்துரையாடலில் ஈடுபட்ட அனைத்து குழந்தைகளுக்கும் எப்.ஏ . ஏ வுக்கு 10 மதிப்பெண் வழங்கினேன். மனநிறைவோடு...ஆசிரிய பணியில் வாழ்கின்றேன்.

மதுரை சரவணன்.

குழந்தைகள் தினம் - புதிய தலைமுறை செய்தி

விளையாட்டு முறை கல்வி குறித்து குழந்தைகள் தினத்தில் புதிய தலைமுறை செய்தியில் ஒளிப்பரப்ப பட்ட செய்தி..உங்கள் பார்வைக்கு. நன்றி: புதிய தலைமுறை செய்தி சானல். 

புத்தகங்களை கண்டு குழந்தைகள் ஓடுவதேன்? அவசியம் படிக்க வேண்டிய கட்டுரை.

வாசிக்க வைப்போம் புத்தகங்களை நேசிக்க செய்வோம்!

*

A man may as well expect to grow stronger by always eating as wiser by always reading - Jeremy collier

குழந்தைக்ளின் வாழ்வில் பள்ளிப்பருவம் மிக முக்கியமான பங்கை வகிக்கின்றது. ஒவ்வொரு குழந்தைகளும் எதார்த்தமான கருத்துக்களுடன் அவர்களுக்கே உரிய மகிழ்ச்சியுடன் பள்ளிக்கு வருகை தருகின்றனர். குழந்தைகள் பிரகாசமாக காட்சி அளிக்கின்றனர். அந்த பிரகாசத்தினை மங்கிவிடாமல் பாதுகாக்க வேண்டியது ஆசிரியரின் கடமை.

குழந்தைகளின் சகஜமான அனுபவத்தையும், மகிழ்ச்சி மிக்க புலனறிவையும், உலகைக் கண்டு கொள்வதையும் அப்படியே பதுகாத்து வர வேண்டுமென்றும், கல்வி கற்றல் என்பது குழந்தைகளுக்கு உத்வேகமூட்டுகிற, கவர்ச்சி மிக்க உழைப்பாக இருக்க வேண்டுமென்றும் ஆசிரியர்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே விரும்ப வேண்டும் என்கின்றார் ஆசிரியர் வசிலி சுகம்லீன்ஸ்கி. (சோவியத் யூனியன் போதனா முறை விஞ்ஞானப் பேரவையின் உறுப்பினர்).

குழந்தைகளிடம் மொழியின் வளர்ச்சியை காண வேண்டுமானால், குழந்தைகளை புத்தகங்கள் வாசிக்க பழக்க வேண்டும். வாசிப்பு என்பது சுவாசிப்பை போன்று இயற்கையாக நிகழ வேண்டும். சாத்தியமா? எப்படி குழந்தைகள் புத்தகங்களை எடுத்த எடுப்பில் வாசிக்க வைக்க முடியும்! அவர்களுக்கு வார்த்தைகள் தெரிய வேண்டாமா?

7 வயது நிரம்பிய குழந்தை 3000-3500 வார்த்தைகளை அவற்றின்
உணர்ச்சி வித்தியாசங்களுடன் புரிந்து கொள்கின்றனர் என்கின்றனர் கல்வியாளர்கள். தாய்மொழி அறிவு கொண்டு புத்தகங்கள் மீது நேசத்தை உருவாக்கலாம். தாய்மொழி கல்வி புத்தக வாசிப்பை மேம்படுத்தும். வாசிப்பதற்கான தளத்தை உருவாக்கி தர வேண்டும்.

நடைமுறையில் நான் செயல்படுத்தும் வாசிப்பு முறைகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நினைக்கின்றேன்.

1. வாசிக்க வைத்தல் என்பது ஒரு போதனை அல்ல என்பதை மனதில் விதைத்து கொள்ளுங்கள். அது பழக்கப்படுத்துவதால் வருவது என்பதை தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

2. எடுத்த எடுப்பிலே குழந்தைகள் புத்தகங்களை வாசிக்க வேண்டும் என்று நினைப்பதை தவிர்த்துவிடுங்கள்.

3. வாசிப்பை கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன் என்று உறுதி மொழி எடுத்து கொள்ளுங்கள்.கட்டாயப்படுத்தும் எண்ணம் குழந்தைகளை புத்தகங்களை கண்டால் ஓட வைத்துவிடும்.

4. முதலில் குழந்தைகளுக்கு கதைகளை வாய்மொழியாக கூற ஆரம்புயுங்கள். ஒவ்வொரு முறையும் கதைகள் வாயிலாக பாட கருத்துக்களை கூற முயலுங்கள். கதைகூறி முடித்தவுடன் நான் இக்கதையை இந்த புத்தகத்தில் இருந்து வாசித்து உங்களுக்கு கூறினேன் என்பதை அவசியம் தெரிவியுங்கள்.

5. கதைகள் உங்கள் வகுப்பறையின் ஒரு அங்கமாக இருக்கட்டும். உங்கள் வகுப்பறையில்,புத்தகங்களை அறிமுகப்படுத்துங்கள். எளிய படக்கதைகள். சிறிய புத்தகங்கள் என இருக்கட்டும். அதனை எடுப்பதற்கு அதனை தொட்டு உணர்வதற்கு படங்களை பார்ப்பதற்கு என அனுமதியுங்கள். ஆனால் வாசிக்க சொல்லி கட்டாயப்படுத்தாதீர்கள்.

6. புத்தகங்களை படம் பார்க்க எடுக்கும் சிலர் படிக்க ஆரம்பிப்பார்கள். அப்போது நான் சொன்ன கதை இந்த புத்தகத்தில் தான் இருக்கின்றது என கூறுங்கள். நிச்சயம் குழந்தைகள் வாசிக்க தொடங்குவார்கள். பிரிதொரு நாளில் சார் அன்னைக்கு நீங்க சொன்ன கதை இந்த புத்தகத்தில் தானே இருந்து கூறினீர்கள் என்று சொல்வார்கள்.

7. ஒரே ஒரு குழந்தையை வாசிக்க செய்துவிட்டால். அதாவது புத்தகத்தை கையில் எடுத்து நுகர செய்தால் போதும். அது எல்லா குழந்தைகளுக்கும் வைரசாக பரவி விடும். புத்தகத்தை வாசிக்க தொடங்கும் குழந்தையை கதை கூற சொல்லுங்கள். பாராட்டுங்கள்.

8. வகுப்பறையில் குறிப்பிட்ட நேரம் ஒதுக்கி புத்தக வாசிப்புக்கு அனுமதியுங்கள். வாசித்த விசயத்தை நண்பர்களுடன் பகிர செய்யுங்கள்.

9. புத்தகங்கள் வாசிக்க தொடங்கியவுடன் குழந்தைகள் வார மாத நாளிதழ்களை வகுப்பறையில் வாங்கி போடுங்கள். நீங்கள் படிக்கும் வார மாத பத்திரிக்கைகளை குழந்தைகள் வாசிக்க அனுமதியுங்கள்.

10. பொது நூலகத்தின் பயன்பாட்டை கற்று தாருங்கள். புத்தகங்கள் தேர்ந்தெடுப்பதை கற்று தாருங்கள் பொது நூலகத்தில் உறுப்பினராக்குங்கள். வாரம் ஒரு முறை நூலகத்திற்கு அழைத்து செல்லுங்கள். அவர்கள் தினமும் சென்று புத்தகம் எடுக்க கற்று கொள்வார்கள்.

 தொடர் விடுமுறை வருவதால் லைப்ரேரி சென்று புத்தகங்கள் மாற்றம் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டதன் அடிப்படையில் அழைத்து சென்றேன். அரை மணி நேரம் நூலகத்தில் பல்வேறு நாளிதழ்கள், வார பத்திரிக்கைகள்,சிறுவர் புத்தகங்கள் படித்தார்கள். தங்களுக்கு வேண்டிய புத்தகங்களை தேடி தேடு எடுத்தார்கள். அதுவும் பெண் குழந்தைகள் தேர்வு வித்தியாசமாக இருந்தது. விடுமுறைக்கு பின் நிறைய கதைகளை பகிர்வார்கள் . காத்திருக்கின்றேன். அவர்களுக்கு கதைகள் கூற நிறைய படிக்க வேண்டும்.

இப்படி தான் நிறைவு செய்ய நினைக்கின்றேன்.
“It is well to read everything of something and something of everything" - Brougham.

மதுரை சரவணன்.

குழந்தைகளிடம் இதயத்தை ஒப்படையுங்கள் - விருது உங்களை தேடி வரும்...!

       

           அன்பு நண்பர்களே அனைவருக்கும் வணக்கம். நேற்று (19-10-2015) மாலை தினமலர் அலுவலகத்தில் லட்சிய ஆசிரியர் விருதினை மதுரை மாவட்ட முதன்மை கல்வி அலுவலர் அவர்களிடம் இருந்து பெற்றேன். என்னுடைய ஆசிரியர் பணிக்கு கிடைத்த ஊக்கமாகவும், அங்கீகாரமாகவும் இவ்விருது அமைய பெற்றமைக்கு பெருமை படுகின்றேன். அதனை வழங்கி கவுரவித்த தினமலர் நாளிதழுக்கு நன்றியினை தெரிவித்து கொள்கின்றேன். 

உண்மையான போதகராக இருக்க வேண்டுமானால் குழந்தைகளிடம் நம்முடைய இதயத்தை ஒப்படைத்து விட வேண்டும் என்பதை முழுமையாக உணர்கின்றேன். குழந்தைகளுக்கு அவர்களை பெற்ற அம்மாவை போல் அன்புக்குரியவனாக இருப்பதில் பெருமிதம் கொள்கின்றேன். இவை வார்த்தைகள் அல்ல. உண்மைகள். இந்த விருது அதற்கான அங்கீகாரமாகவே கருதுகின்றேன். 

குழந்தைகளை அவர்களின் போக்கில் அழைத்து செல்கின்றேன் என்ற உண்மையை உணர்ந்த தருணங்களாக இதனை கொள்கின்றேன். குழந்தைகளுக்கான பேச்சுக்களை வகுப்பறையில் உருவாக்கியவன் என்பதால் வகுப்பறைகளை எப்போதும் அவர்களின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கான  தயாரிப்பு களமாக பயன்படுத்தாமல், அவர்களின் சுயம் வெளிப்படும் விதத்தில் உருவாக்கி தருவதில் மிகுந்த அக்கறை காட்டுகின்றேன்.  

குழந்தைகளை எல்லாவித பயங்களில் இருந்து காப்பவனாக இருக்கின்றேன். குழந்தைகளின் மென்மையான இதயங்களை பயம் தாக்குவதில் இருந்து காப்பவனாக இருப்பதில் பெரும் முயற்சியை மேற்கொள்கின்றேன். ஆகவே, இவ்விருதினை அவர்களுடன் பகிர்வதிலும் அவர்கள் இன்றி இவ்விருதுக்கான மரியாதை சாத்தியமில்லை என்பதால் அவர்களுடன் புகைப்படம் எடுத்து கொள்வதில் பெருமை படுகின்றேன். 

குழந்தைகளின் ஆரோக்கியத்தில் கவனம் செலுத்துகின்றேன். அதனால் அவர்கள் எனது ஆரோக்கியத்தின் மீது கவலை கொள்கின்றனர். இம்மாதிரியான சமயங்களில் எனக்கு தாயாக மாறி விடுவதை காண்கின்றேன். மிகவும் பெருமையான தருணங்களை ஏற்படுத்தி கொடுத்த என் வாழ்நாளில் வந்து சென்ற அத்தனை குழந்தைகளுக்கும் இந்த தருணத்தில் நன்றியினையும் இவ்விருதினால் கிடைத்த பெருமையையும் அக்குழந்தைகளுக்கே சமர்பிக்கின்றேன். 

எனக்கு ஆசிரியர் பணியினை வழங்கி , தலைமையாசிராக பதவி உயர்வளித்து, எனக்கு தொடர்ந்து ஊக்கமளித்துவரும் எனது பள்ளி நிர்வாகத்திற்கும் , பள்ளி தாளாளர் திரு ஏ.வி.எஸ்.என் . சண்முகநாதன் அவர்களுக்கும் ,உறவின் முறை நிர்வாகத்திற்கும் என்றும் நன்றி கடன் பட்டவன்.  என்னுடன் பணியாற்றும் அனைத்து ஆசிரிய பெருமக்களுக்கும், என் பள்ளி பெற்றோர்களுக்கும் ஆசிரியர் அல்லா பணியாளர்களுக்கும் இத்தருணத்தில் நன்றியினையும் மகிழ்ச்சியினையும் பகிர்ந்து கொள்கின்றேன். 

இவ்விருதினை என்னை போன்ற ஆசிரியர்களுக்கு வருடம் தோறும் வழங்கி கவுரவிக்கும் தினமலர் நாளிதழுக்கு மனமார்ந்த நன்றியினை தெரிவித்து கொள்கின்றேன். இவ்வுறவு என்றும் இவ்வாசிரியர்களின் பணியினை மேன்மை படுத்தும் என்பதால் என்றும் நன்றி கடன் உரியவனாக இருப்பேன். 

இயல்பு தன்மை மாறினால் உணவு மட்டும் கெட்டுப்போனதாக அர்த்தமல்ல...!

நான் என்ன நீ டைப் பண்ற மிசினா..?

*
என் மகனை அழைக்க அவனது பள்ளிக்கு சென்றிருந்தேன். என்னை பார்த்ததும் சத்யாவின்  ஆசிரியர், “ சத்யா , எப்பவும் பேசிக்கிட்டே இருக்கான்.நான் கேள்வி கேட்டா பதில் சொல்ல மாட்டேன்கின்றான். ரெம்ப மெதுவா எழுதுகிறான்.. சாப்பிடவே மாட்டேன்கிறான்..இப்படி ரெம்ப சேட்டை செய்கின்றான் ” என குறைகளை அடுக்கி வைத்தார்கள்.
“ம்ம்.. குழந்தை தானே.. போக போக சரியாகிவிடுவான்.. கொஞ்சம் பொறுத்துக்கங்க “ என்றேன். ஆசிரியை ஏற இறங்க இவனே ஒரு குழந்தையைப் போல் லூசு மாதிரி பேசுகின்றான் என்ற தொணியில் பார்த்தார். அதன் பின் ஒரு வார்த்தை கூட பேசவில்லை. 

வெளியில் வந்ததும் சத்யாவிடம் மிஸ்.. குறை சொல்லும் அளவா நடந்து கொள்வது! சாப்பாடு கூட சாப்பிடுவது இல்லை என்கின்றார்கள் என கேட்டேன்.
“டாட்.. நான் என்ன உன்னை மாதிரி பெரிய ஆளா..? அம்மா நிறைய சாப்பாடு கட்டி கொடுத்துட்டா.. என் சின்ன வயித்துக்கு தகுந்த மாதிரி சாப்பிட்டேன்.. டிப்பன் பாக்ஸ் முழுவதும் சாப்பிடலைன்னு மிஸ் திட்டுனா.. என்ன செய்ய? இப்படி சாப்பிட்டா உன்னை மாதிரி தொப்பை தான் வரும்! “ என சிரித்தான்.

அது சரி ஏன் பக்கத்துல இருக்கிற பையன்கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்க.. மிஸ் கிட்ட மட்டும் பேச மாட்டேன்கிற..?”
“அதுவா. டாட்.. அது வந்து அவன் பேசினான்.. நான் பேசினேன். அவன் கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கும் போது எதாவது சொன்னா நான் எப்படி டாட்.. பதில் சொல்வேன். இதுக்கெல்லாம் திட்டுவாங்களா? நான் மிஸ்கிட்ட பேசுறேன்..டாட்..ஆனா என் பிரண்டு மாதிரி பேச மாட்டா...”

“ ஏன் எழுத மாட்டேன்ன்னு புகார் சொல்றாங்க..? “

“அதுவந்து டாட்.. வேகமா எழுத சொல்றாங்க .. அதே சமயம் அழகாவும் இருக்கணும்மா.. எப்படி டாட் முடியும் நான் என்ன நீ டைப் பண்ற மிசினா..? “ என சிரித்தான்.

குழந்தைகள் எப்போதும் குழந்தைகளாகவும் அதே வேளையில் புத்திசாலியாகவும் இருக்கிறார்கள் என்பதற்கு சத்யா மட்டும் உதாரணம் அல்ல... எல்லா குழந்தைகளும் இப்படி தான். நாம் தான் குழந்தைகளை குழந்தைகளாக இருக்க அனுமதிப்பதில்லை. நாம் எதிர்பார்க்கும் விளைவுகளை எப்படியாவது பெற்றுவிட வேண்டும் என்கின்ற எண்ணத்தில் குறைகளை கூறி கொண்டே, நம் எண்ணங்களை குழந்தைகளின் மீது திணிக்கின்றோம். 

நண்பர்களே.. குழந்தைகளை அதன் இயல்பில் அவர்களின் குழந்தை தன்மை மாறாமல் குறைகள் சொல்லாமல், எதையும் திணிக்காமல் , அவர்களின் இயல்பு நிலையிலேயே வளரச் செய்வோம். இயல்பு தன்மை மாறினால் உணவு மட்டும் கெட்டு போனதாக அர்த்தம் அல்ல. 

 

மதுரை சரவணன்.

இதை படித்தால் உங்களுக்கும் மனநோய் இருப்பதை உணர்வீர்கள்.

எல்லோரும் இங்கு பைத்தியம் தான்...!

*

ரைட்டில் இண்டிகேட்டர் போட்டு லெப்ட் சைட்டில் திரும்பிய ஆட்டோக்காரனால் , அவன் பின்னால் மனைவியுடன் வந்த பைக்காரர் கீழே விழுகின்றார். பின்னால் வந்தவன் மோதி கீழே விழுந்தவன் பற்றி கவலை கொள்ளாமல் வேடிக்கை பார்த்தவண்ணம் சென்றுவிடுகின்றான். ஆட்டோக்காரன். பொண்டாட்டியோடு வர்றோமே கொஞ்சம் பார்த்து வரக்கூடாதா? என்றபடி கடக்கிறார்கள், பாதாசாரிகள்.

என் முதுக்கு பின்னால் அமர்ந்திருக்கும் மனைவி.. என்ன வண்டி ஓட்டுற.. ஸ்கூலுக்கு நேரமாச்சு.. உன் ஓட்டை வண்டி இதுக்கு மேலே போகாதா..? வேடிக்கை என்ன வேண்டி கிடக்கின்றது என முறுக்குகிறாள்.. ஆக்ஸ்சிலேட்டர் வயர் அறுந்துவிடும் அளவுக்கு வேகமெடுக்கின்றது வண்டி. பேருந்தில் இருந்தப்படியே காறி துப்புகின்றாள் ஒரு யுவுதி. நல்லவேளை, எச்சில் என் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த வெள்ளைச்சட்டை அணிந்தவர் மீது படுகின்றது. சிரித்தப்படி புட்போர்டில் இதை வேடிக்கை பார்த்தப்படி பயணிக்கின்றார்கள், கல்லூரி மாணவர்கள்.

சிக்னல் விழுகின்றது. சிவப்பு விளக்கு எரிகின்றது. எங்கிருந்தோ வந்த டூவிலர் காரன் எதிர்வரும் வாகனங்களின் ஊடே பறக்கின்றான். என் அருகில் நின்றிருந்த ஸ்கூட்டிக்கரான் பின்னால் அமர்ந்திருந்த பெண் “நீயும் தான் வண்டி ஓட்டுற ..இப்படி சீறி பாய்ந்து ஓட்ட தெரிகின்றதா..சிக்னலில் நின்று என் மானத்தை வாங்கிற..” என கூறுகின்றாள். சிவப்பு பச்சையாகின்றது..வாகனங்களின் பின்னால் அமர்ந்துள்ள ஒவ்வொருவரும் வேகமா போ.. என்கின்றனர்.

ஆட்டோக்காரன் சிக்னல் விழுந்தும் அப்படியே நின்றப்படி சவாரி ஏற்றிகொண்டு இருந்தான். ஹரன் ஒலி காதை பிளந்தது. அருகில் மருத்துவமனை போர்டு இருந்தது. யார் செத்தால் என்ன? பிழைத்தால் என்ன? அவரவர் வேலை அவரவர்க்கு... யாரையும் கண்டு கொள்ளாமல் எதையும் பற்றி யோசிக்காமல் வாகனத்தை தம் இஷ்டத்திற்கு முடுக்கி கொண்டிருந்தார்கள். இவர்கள் மீது அரசு பேருந்து அளவுக்கு அதிகமான புகையை கக்கி கொண்டு ஓட்டை உடைச்சலுடன் ஓடியது.

எல்லோரும் நின்ற்கின்றனர். ஹாரன் ஹெல்மெட்டை மீறி காதை பிளந்து கொண்டிருந்தது. நடு ரோட்டில் அரசு பேருந்து மக்கர் செய்யவே ..எல்லோரும் தள்ளிக்கொண்டிருந்தனர்.

இன்னும் நாம் தள்ளி கொண்டு செல்ல வேண்டிய தூரம் அதிகம் தான்...! என்ன மனநிலையில் இவர்கள் இயங்குகிறார்கள். வீதியில் சென்று வருவதற்குள் மனநிலை மாறி விடுகின்றது. என்ன மனுசங்கப்பா..?

ஒருவழியாக மனைவியை .. எல்லா தொந்தரவுகளையும் தாண்டி மனைவியுடன் சண்டை போட்டு கொண்டும் பள்ளிக்கு அனுப்பி விட்டு கொஞ்சம் ஆசுவாசமடைந்து செய்திதாளை புரட்டுகின்றேன் . இன்று உலக மனநல தினமாம். அட பாவமே..!

மனிதனின் ஆரோக்கியம் மற்றும் நல்லெண்ணத்திற்காக உலக மன நல தினம் கொண்டாடப்படுகின்றதாம். மேலே சொன்னா எல்லாவற்றையும் ஒரு மனநோயாகவே பார்க்கின்றேன். நிச்சயம் கொண்டாடப்பட வேண்டிய நாள் தான்..!

மதுரை சரவணன்.

குழந்தைகளை நேசிப்பது எப்படி? ( சத்தியமா இது காதல் மேட்டர் இல்லை)

டம்மி பீஸ்...!

குழந்தைகள் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவர்கள். குழந்தைகள் உண்மையானவர்கள். குழந்தைகளின் முகத்தில் கள்ளத்தனம் இருப்பதில்லை. குழந்தைகளுடன் அஇருந்து பாருங்கள். நீங்கள் சொர்க்கம் என்று ஒன்றை நம்புவீர்கள் என்றால் , அதனை நேரில் காண்பீர்கள்.

குழந்தைகளை நான்கு சுவற்றிற்குள் அடைத்து வைத்துள்ளோம். அதிலும் அவர்கள் விரும்புவதை நாம் செய்ய அனுமதிப்பதில்லை. அவர்களுக்கு வண்ணமிகு புத்தகங்களை விட , சிறிய கற்களின் மீதும் , நாம் வேண்டாம் என்று தூக்கி எறியும் சாக்பீஸ் துண்டுகளின் மீதும், காந்த துண்டுகள் மீதும், சிறிய சதுரக்கட்டைகள் மீதும், கோலிக் குண்டுகள் மீதும் , ஏன் வகுப்பறையில் வீசப்படும் காகிதங்கள் மீதும் அலாதியான ப்ரியங்களுடன் அதனை கொண்டு விளையாடுவதில் ஈடுப்பாட்டுடன் இருப்பதை காண்கின்றேன்.

விடுமுறை நாட்களில் உங்கள் குழந்தைகளிடம் வண்ணப்புத்தகங்களையும், சிறிய கற்களையும் வைத்துவிட்டு வேடிக்கை பாருங்கள். குழந்தைஅகள் கற்களை கையில் எடுத்து தூக்கி எறிந்து விளையாடுவதை காணலாம். புத்தகங்களை விட, தெளிவாக கூறினால், வழிந்து திணிக்கப்படும் கருத்துக்களை விட தானாக முனைந்து கற்று கொள்ளவே ஆசைப்படுகின்றார்கள்.

உங்கள் குழந்தைகளை பார்க் அழைத்து செல்லுங்கள். வேண்டாம் . வளர்ந்த உங்களுக்கு வேலைப்பளூ அதிகமாக இருக்க கூடும், பார்க் வேண்டாம். வீட்டிற்கு முன்னால் தெருவில் விளையாட அனுமதியுங்கள். வானில் ஒலியெழுப்பி பறந்து செல்லு பறவைகளை கண்டு ஆனந்தமடைவதை காணலாம். செடிகளின் மீது பறந்து திரியும் வண்ணத்து பூச்சிகளை கண்டு குதுகலம் அடைவதை பார்ப்பீர்கள். மண்ணில் ஊர்ந்து செல்லும் பெயர் தெரியாத பூச்சிக்கு பின்னால் செல்வதை காணலாம்.

இவை எல்லாம் விளையாட்டு அல்ல. குழந்தைகள் புதியதாக ஒன்றை கற்று கொள்கின்றார்கள் அல்லது புதியதான ஒன்றை பற்றி ஆராய்ச்சி செய்கின்றார்கள் .அவர்களின் கனவு உலகம் அலாதியானது. அதில் நாம் பயணிப்பதற்கு பேருந்து பயணத்தில் நடத்துனர் கொடுக்கும் பயணச்சீட்டை பத்திரப்படுத்துவதற்கு பதிலாக அதனை வைத்து விளையாட தெரிந்திருக்க வேண்டும்.

அட பைக் ஸ்டார் செய்வதில் கூட தினமும் நாம் புதுமையை காண வேண்டும். குழந்தைகளை புரிந்து கொள்ள இதுவும் ஒரு பயிற்சி தான்.

ஒவ்வொரு முறையும் பைக்கில் குழந்தைகள் ஏறும் போதும் வேறு வேறு விதமாக ஏறுவதை காண்பீர்கள். ஆம் குழந்தைகளை நாம் கவனிக்க வேண்டும். எப்போது நீங்கள் குழந்தைகளை கவனிக்கின்றீர்களோ , அப்போது நீங்கள் பேச தொடங்கும் முன்பே அவர்கள் பேச தொடங்குவதை காணலாம்.

குழந்தைகள் நம்மை கண்டு பயப்பட கூடாது. நம் செயல்கள் பயமுறுத்துவதாக இருக்க கூடாது. ஒரு முறை என்னிடம் படித்த முன்னால் மாணவி அவளது தம்பி என்னுடைய வகுப்பில் தான் பயில வேண்டும் என்று விரும்பி கேட்டு கொண்டாள். ஆனால், அவளது தம்பி என் குண்டு உருவத்தை கண்டு பயந்து பயமா இருக்கு என்று கூறி உள்ளான்.

அந்த மாணவி அவனது தம்பியை என்னிடம் அழைத்து வந்தாள். “சார், என் தம்பி உங்களை பார்த்து பயப்படுகின்றான். நீங்க பார்க்க தான் அப்படி , பழகினால் ஒரு டம்மி பீஸ் தானே .. சொன்னால் நம்ப மாட்டேன்கின்றான்.. நீங்க ஒரு டம்மி பீஸ் தானே “ என கேட்டாள்.

” டம்மி பீஸ்னாலும், உனக்கு மம்மி மாதிரியான பீஸ் ” என்றேன். அவளது தம்பி சிரித்தான். ஏண்டா பயப்படுகின்றாய் என அருகில் அமரச் செய்து அவனிடம் உனக்கு பிடிச்சதை படி , நீ விரும்பினா இங்க இரு.. பிடிக்கலை வகுப்பை விட்டு வெளியே போய் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டு வா.. என்றேன்

வெளியே போனால் அடிப்பீங்க என்றான். ”சாரா.. அட போடா நீ அடிச்சா தான் உண்டு. அவர் அடிக்கிற மாதிரி கூட பாவ(னை)ல்லா செய்ய லாயிக்கு இல்ல்லை..சார் கிட்ட பேசிகிட்டே இருந்தா போதும் ஐந்தாம் வகுப்பு போறதே தெரியாது.. அவ்வளவு ஜாலி.. பாரு ..நம்ம ஐஸ்வர்யா தம்பி கூட இங்க தான் படிக்கிறான்..” என்றாள்.

“ஆமாக்கா.. எங்க அக்கா கூட சார்கிட்ட தான் படிக்கணும்..சூப்பரா ஜாலியா இருக்கும்ன்னாங்க..உண்மையிலே சந்தோசமா இருக்கேன் “

அதற்குள் கையொப்பம் இட வந்த மூத்த ஆசிரியை ..”நல்லா சந்தோசமா இருக்காங்க..இந்த இவ போடாத ஆட்டமா.. அவன் தம்பி வேற உங்க கிளாசா..? நீங்க இருந்தா ஆட்டம் போட மாட்டேங்கிறாங்க.. ஆனா நீங்க மீட்டீங் கிட்டிங்ன்னு வெளியே போயிட்டீங்க ..எங்கனால உங்க பிள்ளைகளை சமாளிக்க முடியலை..கொஞ்சம் கூட பயம் இல்லை..” என்றார்.

”ஏன் டீச்சர் இப்படி சொல்றீங்க..? நல்ல பசங்க..உங்களுக்கு அவர்களை கையாள தெரியவில்லை? “ என்றேன்.

“ என்னம்மா வாய் பேசுறாங்க தெரியுமா? எல்லாம் வானரமா மாறிடுறாங்க..”

“அப்படி எல்லாம் சொல்லாதீங்க.. என்ன நீங்க எது சொன்னாலும் அதுக்கு எதுக்கு கேள்வி கேட்டு இருப்பாங்க..? உங்களுக்கு பசங்க கிட்ட கேள்வி கேட்டே பழக்கமாகிடுச்சா.. உங்களிடம் குழந்தைகள் கேள்வி கேட்பது கொஞ்சம் கஷ்டமா தான் இருக்கும்? “

“வேன் பீஸ் முன்னாடியே கட்டிடாணும் என்றால், ஏன் டீச்சர் இது என்ன train னா.. முன்னாடியே டிக்கெட் எடுத்து ஏறுவதற்கு ? என்று கேட்கின்றான். “

நான் அந்த ஆசிரியரிடம் என்ன சொல்லியிருப்பேன்? கொஞ்சம் யோசியுங்கள்.

“கேள்வி கேட்பதே மாணவனுக்கு இலக்கணம்” என்று அப்துல்கலாம் கூறியுள்ளார். ஆனால் நாம் கேள்விகள் குழந்தைகள் கேட்பதை அனுமதிப்பதில்லை. ஏனெனில் நமக்கு அதற்கான பதில் பெரும்பாலும் தெரிவதில்லை. அல்லது குழந்தைகள் கேட்கும் கேள்வி உங்களுக்கு எரிச்சல் உண்டாக்குவதாக அமைந்து விடுகின்றது.

குழந்தைகள் சிறியவர்கள். எடை குறைந்தவர்கள். அவர்கள் கண்களுக்கு நாம் எப்படித் தென்படுவோம் என்று சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள் நாம் பெரிசு. அவர்கள் பொடிசு. அவர்களுடன் பேசுவதற்கு ஒரே வழி தான்: அவர்கள் அளவுக்கு மண்டியிட்டு கீழே இறங்கி வருவது மட்டுமே!

(உங்களுக்கு கீழே இறங்கி வருவது என்றால் எப்படி ? என்று கூறுவீர்களானால் , தமிழக சட்டசபை வளாகத்தில் நின்று கவனியுங்கள் )

குழந்தைகளின் உணர்வுகளை புரிந்துள்ளேன். ஆகவே, அவர்களுக்கு விளையாட்டு முறையில் அவர்கள் விரும்பிய வண்ணம் கற்று தருகின்றேன். அதுசரி அந்த ஆசிரியரிடம் என்ன கூறினேன் ? என்று கேப்டது புரிகின்றது.

பேருந்து பயணத்தின் போது பயணச்சீட்டை பத்திரப்படுத்துவதை விட அதை வைத்து விளையாண்டு பாருங்கள். அப்புறம் நீங்கள் கேட்கும் கேள்வியின் மீதுள்ள நியாயம் புரிந்துவிடும். எளிதாக பதிலளித்தும் விடுவீர்கள் என்றேன்.

வாருங்கள் ! குழந்தைகளின் சட்டைப்பைகளில் என்ன கிடக்கின்றது என்பதை அறிவோம்.

”சின்னப்பிள்ளை மாதிரி கால்சட்டையில் முருக்கை திண்ணுட்டு மிச்சம் வச்சிருக்கீங்க.. அதென்ன சாக்லெட் காகிதத்தை பையில் வச்சு கிட்டு.. துவைக்கிற எனக்கு தானே..தெரியும் “ என மனைவியின் குரல் கேட்கின்றது.

பை நாளை சந்திக்கலாம்.

”அய்யோ ..சட்டைபையில் உள்ள கடலை மிட்டாய்க்கு என்ன சொல்வாளோ? என்ன சொன்ன காதில விழலை..அதுவா.”

மதுரை சரவணன்.

நீங்கள் குற்றம் செய்யாதவர் என்று நம்பினால் அவசியம் படிக்க வேண்டிய கட்டுரை !

யார் குற்றவாளி ?

*

கல்வி குறித்து பேச சொன்னால் எவரும் உடனே சொல்லும் கூற்று இதுவாகத்தான் இருக்கும்: ஒரு பள்ளிக் கூடத்தை திறந்தால் நூறு சிறைச்சாலைகளை மூடலாம்.

இன்று அரசு 1 கிலோமீட்டர் தொலைவில் துவக்கப்பள்ளியும் 3 கிலோமீட்டர் தொலைவில் நடுநிலைப்பள்ளியும், 5 கிலோ மீட்டருக்குள் உயர்நிலைப்பள்ளியு 8 கிலோ மீட்டரக்குள் மேல்நிலைப்பள்ளி அமைக்க உத்தரவிட்டு அதன் படி பள்ளிகளை திறந்து உள்ளது. செய்தி தாள்களைப் புரட்டினால் தவறு செய்பவர்கள் இளம் வயது உடையவர்களாக 19 வயதுக்குள் இருப்பதை காண்கின்றோம்.

எனக்கு விவரம் தெரிந்து ஒரு சிறைச்சாலை கூட இதுவரை மூடப்பட்டதாக கேள்விப்படவில்லை. சிறைச்சாலையை விரிவுபடுத்தி தான் உள்ளார்கள். புதிதாக இடித்து கட்டியுள்ளார்கள். பல காவல் நிலையங்கள் வசதி இல்லை என்பதால் புதிதாக கட்டப்பட்டு, அப்புதிய கட்டிடங்களில் நவீன வசதியுடன் இயங்குவதை காண்கின்றேன்.

மூன்று மாதங்களில் ஏதாவது ஒரு நாள் ஏதாவது ஒரு போலீஸ்காரர் ஒரு பையனை அரஸ்ட் செய்து உள்ளோம்,. அவன் உங்கள் பள்ளியில் படித்தான் என்று வந்துவிடுகின்றார்கள். நீதிபதியிடம் கொண்டு சென்று ரிமாண்ட் பண்ண வேண்டும். ஆகவே சர்டிபிக்கேட் ஜெராக்ஸ் கிடைக்குமா? ஏஜ் சர்டிப்பிக்கேட் தர முடியுமா? என புலம்புவதை காண்கின்றேன். பாவம் அவர்கள் நிலை.இரவு முழுவதும் கண்விழித்து விவரங்களை சேகரித்து, குற்றத்தை நிருபிக்க படும் பாடுகுறித்து எழுதினால் நாவலே எழுதிவிடலாம்.

அதுவும் குறிப்பிட்ட பகுதியை சேர்ந்த மாணவர்கள் இப்படி கிரைமில் ஈடுபடுவதை நினைக்கும் போது , பள்ளிக்கூடங்கள் மீது குறை சொல்வதா? அல்லது கற்று கொடுக்கும் ஆசிரியர்கள் சரியில்லை என்பதா? அல்லது பாடத்திட்டம் சரியில்லையா? அல்லது கல்வி முறையில் கோளாறு உள்ளதா ? தெரியவில்லை.

சில நேரங்களில் இது நமக்கு மட்டும் தான் நேர்கின்றதா? என யோசித்தும் உள்ளேன். ஒருமுறை எனது நண்பர் பள்ளியில் அமர்ந்து சரக வேளையில் ஈடுப்படும் போது அங்கும் இதேப்போல் ஒரு மாணவனை (பழைய ) ரிமாண்ட் செய்ய சர்டிபிக்கேட் கோரி வந்ததை கண்டேன்.

இளம் குற்றவாளிகள் குறித்தும் அவர்களின் குற்றம் குறித்தும் காவலர்களிடம் விசாரித்த போது சூழ்நிலையின் வற்புறுத்தலை கரணமாகவும் (வறுமை) ஏதோ ஒரு உந்துதலின் காரணமாகவும் குற்றங்களை புரிகின்றார்கள் என்கின்றார்கள். மேலை நாடுகளை ஒப்பீடும் போது இவர்கள் குற்றங்களை தொழிலாக செய்வதில்லை என்றும் கூறுகின்றார்கள். குற்றங்களை மிக நேர்த்தியாக செய்வதில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் இதில் சிக்குவதில்லை.

இன்றும் அதே போல் எஸ்.ஐ. ஒருவர், ஒரு மாணவனின் சர்டிபிகேட் தேடி வந்தார். அவரிடம் ஏன் இப்படி நடக்கின்றது? என கேட்டேன். அவரும் குடும்ப வறுமை, குடும்பத்தின் வளர்ப்பு முறை என்று கூறினார். தாய் சரி இல்லை, தந்தை சிறுவயதிலேயே ஓடிவிட்டான். இன்னும் இரண்டு குழந்தைகள். வறுமையே இவர்களை செயின் அறுக்க செய்கின்றது. மிரட்டி பணம் பறிக்க செய்கின்றது என கூறினார்.

கற்கை நன்றே ; பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே என்று தானே படித்துள்ளோம். இங்கு வாழ்வதற்கு ஒருவேளை சாப்பிட பிச்சை கேட்டால் விரட்டி விடப்படுகின்றார்கள். அரை வேளை பசிக்கு கூட வழியில்லை என்கின்ற போது பணம் தராதவனிடம் பிடிங்கி தானே வாழ வேண்டியுள்ளது! என்று அவர் கூறிய போது யோசிக்க தொடங்கி விட்டேன்.

குற்றம் செய்யும் மாணவனை மட்டும் எடுத்து கொண்டு நாம் சிந்திப்போம். ஏன், ஒரு பள்ளிக்கூடம் அவனை நல்வழிப்படுத்த தவறி விட்டது அல்லது நல்வழிப்படுத்தவில்லை? ஏன், ஒரு ஆசிரியர் கூட அவன் வாழ்வில் ஒளி ஏற்றி நல்வழியில் நடக்க வழி வகை செய்யவில்லை? நல்ல முறையில் போதிக்க வில்லை? ஏன் இந்த கல்விமுறை மாணவர்களை குற்றவாளி ஆக்கி வேடிக்கை பார்க்கின்றது? இப்படி பல ஏன் ? களுக்கு விடை தெரியவில்லை.

எது குற்றம் என்பது தெரியவில்லை. எல்லோரும் ஏதோ ஒரு குற்றத்தை செய்து கொண்டு தான் இருக்கின்றோம். ஆம். அதுவும் குற்றம் என்று உணராமல்!

ஒரு மரத்தை வெட்டுவது கூட குற்றம் தான் . உணவுக்காக ஆடு மாடு கோழியை அடித்து உண்கின்றோம்.
எது குற்றம் என்பது அறியாமலே , நாம் குற்றம் புரிந்து கொண்டு இருக்கின்றோம். மரம் வெட்டுதல் , மிருகங்கள், பறவைகளை கொல்லுதல் ஆகியவையுன் உயிர் கொலைகள் என்ற வகையில் இவற்றிற்கு தண்டனை தந்தால், நாமும் குற்றவாளிகள் தான். ரிமாண்ட் செய்யப்பட வேண்டியவர்கள் தான்..!

நாம் நம் மாணவர்களுக்கு நன்னெறியை போதிக்க தவறி விட்டோம். சமீபத்தில் 10 வருடங்களாக நாம் நம் குழந்தைகளிடம் நன்மை தீமை குறித்து பேச வில்லை.படிப்பு... படிப்பு...படிப்பு.. அதன் மூலம் அதிக மதிப்பெண் என்று நம் குழந்தைகளுக்கு ஒருவித அழுத்தத்தை கொடுத்து விட்டோம். குழந்தைகளை படி படி என அடி அடி என அடித்து துவைத்து அவர்களின் மகிழ்ச்சியை , சந்தோசத்தை மண்ணுக்குள் போட்டு புதைத்துவிட்டோம்.

இந்த செயலை புரிந்த அனைவரும் குற்றவாளிகள் தான். இதில் பள்ளிக்கூடம், ஆசிரியர், கல்விமுறை,0 பெற்றோர் ,கல்வியாளர் என வித்தியாசம் கிடையாது. நாம் நம் கல்வி முறையில் குற்றவாளிகள் உருவாக்குவதல் பங்கு வகித்துள்ளோம் என்பதை நினைத்து வெட்கப்பட வேண்டும்.

ஒருவனை அடக்கி வைப்பதால் ஏற்படும் வலி மிகவும் கொடுமையானது. ஒருவனின் மகிழ்ச்சியை பறிக்கும் முயற்சிக்கு கிடைத்த பரிசு தான், இன்று அவர்கள் குற்றவாளிகளாக உருவாகி உள்ளார்கள்.

எங்கு மகிழ்ச்சி இருக்கின்றதோ எங்கு சந்தோசம் இருக்கின்றதோ அங்கு நல்லவை நடக்கும். அற்புதங்கள் நிகழும். எங்கு சந்தோசம் குறைகின்றதோ அங்கு பிரச்சனைகள் உருவாகத்தொடங்கி விடும்.
நாம் சந்தோசம் இல்லாத போது மோசமானவர்களாக மாறி விடுகின்றோம். மோசமானவர்களாக நடக்கின்றோம்.

இனியாவது இத்தவறுகள் நடக்க கூடாது என்று நினைத்தால், நம் குழந்தைகளை மகிழ்ச்சியானவர்களாக, சந்தோசம் நிரம்பியவர்களாக உருவாக்குவோம். வளர்ப்போம். எப்போதும் படி படி படி என்று மன அழுத்தத்தை உருவக்காமல். விளையாட்டாய் அவர்களுக்கு பிடித்த வண்ணம் பிடித்த நிறங்களில் கற்றலை தருவோம். இறுக்கி பிழியாமல், சுதந்திரமான கற்றல் சூழலை உருவாக்குவோம். சந்தோசத்தை கொடுக்ககூடிய கல்வியை தருவோம். பள்ளிப்பாடங்களுடன் நன்னெறிக்கல்வியை வழங்கி மகிழ்வோம். நம் குழந்தைகளுக்கான உண்மையான சந்தோசம் விளையாட்டு முறை கல்வியில் தான் உள்ளது. குழந்தை மையக்கல்வி முறையில் மட்டுமே கற்பித்தலை செய்வோம். வகுப்பறையில் குழந்தைகளுக்கு சுதந்திரத்தையும் மகிழ்ச்சியினையும் வழங்குவோம்.

மதுரை சரவணன்.